II SA/Lu 519/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 3 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]maja 2007 r., znak[...] w przedmiocie przekazania według właściwości wniosku o wydanie pozwolenia na emisję zanieczyszczeń do powietrza p o s t a n a w i a odrzucić skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2007 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję z dnia [...] marca 2007 r., znak: [...] wydaną z upoważnienia Starosty Powiatowego w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na emisję zanieczyszczeń do powietrza dla kotłowni w B. oraz przekazało sprawę do rozpatrzenia przez organ właściwy – Wojewodę. Skargę na powyższą decyzję wniósł Wojewoda wnosząc o jej uchylenie i zarzucając organowi naruszenie art. 156 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący zakwestionował uznanie go przez Kolegium za organ właściwy do rozpatrzenia niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak po stronie skarżącego, jako organu administracji publicznej, zdolności do występowania w niniejszym postępowaniu w charakterze strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym musi zawierać dwa elementy. Skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego (w odniesieniu do postanowień), kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy została ona wniesiona we własnej sprawie skarżącego oraz czy ma on interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym, czyli normami określającymi treść działania organów administracji publicznej i normami regulującymi procedurę ich podejmowania. Interes prawny (inaczej interes prawnie chroniony) to interes, który może być zrealizowany za pomocą indywidualnego aktu administracyjnego. W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, iż postępowanie "dotyczy" interesu prawnego danego podmiotu w tym znaczeniu, że w rezultacie takiego postępowania wydaje się decyzję, która bezpośrednio rozstrzyga o uprawnieniach i obowiązkach tego podmiotu oraz pośrednio stanowi, w jaki sposób i w jakim zakresie rozstrzygnięcie to wpłynie na prawa i obowiązki innych podmiotów, których sytuacja prawna jest powiązana z sytuacją adresata (adresatów) decyzji. Ponadto istnienie interesu prawnego musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Z powyższego bezsprzecznie wynika, iż Wojewoda który wniósł skargę na decyzję organu drugiej instancji, nie miał przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie. Uprawnienia do wniesienia skargi nie może on wywodzić również z uznania go przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze za organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie. Ubocznie wskazać należy, iż podmiot, który uznaje się za niewłaściwy do rozpoznania i rozstrzygnięcia danej sprawy, może wszcząć spór kompetencyjny, który Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnie na zasadzie art. 4 p.p.s.a. W związku z powyższym, skarga Wojewody jako wniesiona przez podmiot nie mający przymiotu strony niniejszego postępowania, podlega odrzuceniu na podstawie przepisu art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.