I GSK 309/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Rafał Batorowicz (spr.) Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "T." S.A. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 8 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Gl 1013/07 w sprawie ze skargi "T." S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 1013/07, oddalił skargę "T." Spółki Akcyjnej z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] kwietnia 2007 r., Nr [...], w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez "T." S.A. w B. w dniu [...] grudnia 2003 r., nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu m.in. wino gronowe czerwone o nazwie handlowej - S. B. [...]A. V. zakupione we w. firmie S.O. F. M. S. L. S.p.A w ilości 6630 butelek o pojemności 0,75 litra (poz. 2) i zawartości alkoholu do 13%. Dla towaru strona zadeklarowała kod PCN 2204 21 80 0 oraz stawkę celną 0%, podatek akcyzowy według stawki 136 zł/hl oraz podatek od towarów i usług według stawki 22%. Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. uznał powyższe zgłoszenie za nieprawidłowe m.in. w części dotyczącej zapisów w polu 5 formularza 1/2 SAD, w poz. 2 formularza 2/2 SAD-BIS w polu 31, 38, 41, 42, 44, 46, 47 oraz orzekł w tym zakresie, określił wysokość długu celnego, a także określił kwotę należnych podatków i wyliczył kwotę odsetek wyrównawczych. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy celnych ujawniono u importera certyfikat analizy wina nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. zawierający informację, iż rzeczywista objętościowa moc alkoholu wynosi 13,74% a potencjalna 14,20%, co uzasadniało zaklasyfikowanie importowanego towaru do kodu PCN 2204 21 84 0 (wina o rzeczywistej mocy alkoholu przekraczającej 13% objętości, ale nieprzekraczającej 15% objętości). Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że certyfikat z dnia [...] lutego 2003 r. towarzyszył dostawie do chwili objęcia tego towaru procedurą składu celnego na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...]. Następnie wino to objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia SAD z [...] grudnia 2003 r. o nr [...]. Odnośnie nowoprzedstawionego certyfikatu nr [...] wyjaśniono, że został on wystawiony w dniu [...] lipca 2006 r. a nie w lutym 2003 r., gdyż pierwsze 6 cyfr oznacza datę jego wystawienia. Dlatego też dokument ten nie uznano za wiarygodny. Oddalając skargę "T." S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. stwierdził, że organy celne w pełni wykazały, iż przepisy regulujące procedurę celną wszczętą zgłoszeniem celnym z dnia [...] listopada 2003 r. zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty. Sąd wskazał, że zgłoszenie celne powinno zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów (art. 64 Kodeksu celnego). Sąd nie zgodził się z twierdzeniami strony skarżącej, w myśl których klasyfikacja taryfowa importowanego towaru została przez nią zadeklarowana prawidłowo, ponieważ bezspornie w sprawie strona skarżąca tak w dniu kontroli, jak również od dnia wprowadzenia importowanego towaru na polski obszar celny, jako odbiorca towaru była w posiadaniu certyfikatu analizy wina nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r., jednak nie przedstawiła tego dokumentu organom celnym. Z dokumentu tego Sąd wywiódł, że strona skarżąca sprowadziła na polski obszar celny wino, w ilościach oraz o cechach w nim określonych. Sąd I instancji podkreślił, iż sporny certyfikat towarzyszył importowanemu produktowi i był przedstawiany w toku kontroli zdrowotnej oraz kontroli jakości. Zdaniem Sądu I instancji, ewentualne zmniejszenie zawartości alkoholu w wyniku np. leżakowania, winno być znane polskiemu kontrahentowi z rozmów handlowych, co z kolei powodowałoby, że w celu prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru polski importer już w dniu dokonywania zgłoszenia celnego powinien był wystąpić o jego weryfikację ze względu na sprzeczność - co do faktycznej zawartości alkoholu w importowanym winie - między innymi poprzez zastosowania badania towaru przez biegłego, a to po uprzednim wszczęciu administracyjnego postępowania celnego. Przywołując zasadę samoobliczania należności celnych oraz zasady wypełniania Deklaracji wartości celnej zawarte w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117, poz. 1250 ze zm.), Wojewódzki sąd Administracyjny w G. stwierdził, że na importerze ciąży obowiązek podania w odpowiednich polach informacji i dołączenia dokumentacji, niezbędnych do ustalenia wartości celnej towarów. Organ administracji trafnie uznał więc, że skarżąca była zobowiązana do ujawnienia nie tylko faktur, ale również będącego w jej posiadaniu certyfikatu z dnia [...] lutego 2003 r. Sąd I instancji podkreślił fakt, że certyfikat o nr [...] dostarczony został dopiero wraz z odwołaniem. W ocenie Sądu I instancji organ administracji rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo uzasadnił, dlaczego okoliczności i dowody podnoszone przez skarżącą nie dają podstaw do przyjęcia, że wartością celną towaru jest ta, która została wskazana w dokumencie SAD oraz odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez stronę twierdzeń. Powyższe doprowadziło do trafnego - w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - wniosku, że sporny certyfikat z dnia [...] lutego 2003 r. dotyczył towaru importowanego na polski obszar celny w dniu [...] listopada 2003 r. Odnosząc się do zarzutów niewłaściwego przeprowadzenia postępowania, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzje organów obu instancji zostały oparte na materiale dowodowym, który dał dostateczne podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia. Strona skarżąca nie wskazała dowodów, których nie przeprowadzono, a które były konieczne do wyjaśnienia istotnych dla wyniku sprawy faktów. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że w toku postępowania strona nie występowała z wnioskiem o powołanie biegłego w sprawie, a zatem zarzut skargi w tym zakresie jest bezzasadny. Skargą kasacyjną spółka "T." S.A. w B. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i orzeczenie zmiany zaskarżonego wyroku w całości przez uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca spółka zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego - art. 85 § 1 Kodeksu celnego przez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że należności celne powinny zostać obliczone na podstawie stanu towaru, tj. zawartości alkoholu w oparciu o zawartość alkoholu wykazaną w certyfikacie o nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r., z daty dziesięć miesięcy wcześniejszej od daty zgłoszenia do objęcia procedurą odprawy celnej dopuszczającej towar do obrotu na polskim obszarze celnym wino B. [...]A. S. V. L. wykazującym w dacie badania rzeczywistą zawartość alkoholu 13,74%, sporządzonym przez producenta dla celów badania zgodności wina bazowego z normą, pomyłkowo dołączonym do dostawy z dnia [...] listopada 2003 r. pomimo, że powołany przepis stanowi, iż należności celne wymagane są według stanu towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, a właściwa na dzień odprawy celnej zawartość alkoholu została określona przez producenta bezpośrednio przed wysłaniem wina do Polski; 2. naruszenie przepisów postępowania, a zwłaszcza art. 187 § 1-3 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) przez uznanie, że organom celnym przysługuje prawo wyboru dowodów stanowiących podstawę obliczenia należności celnych oraz, że nie stanowi przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów pominięcie części dowodów, w tym pominięcie jako niewiarygodnych: oświadczenia producenta o zmianie zawartości alkoholu, właściwego certyfikatu badania wina przed wysyłką z W. nr [...], parametrów wina co do zawartości alkoholu w dokumentach odprawy celnej wysyłkowej z W., tj. dokumencie wysłania nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. 3. obrazę art. 83 § 3 i 2 w zw. z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, gdyż w sprawie brak jest nowych faktów i dowodów stanowiących podstawę do wszczęcia postępowania i zmiany należności celnych, bowiem dane stanowiące podstawę wymiaru należności celnych znane były organom celnym w dniu odprawy celnej, co wynika wprost z uzasadnienia decyzji organów celnych obu instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca spółka wskazała, że zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego oraz w oparciu o dane otrzymane od producenta, który badał wino przed wysyłką do Polski, zgłosiła importowane wino o zawartości alkoholu do 13%, zaliczając je do kodu PCN 2204 21 80 0. Podstawowym dokumentem do ustalenia zawartości alkoholu w przedmiotowym winie powinien być dokument badania przedmiotowego wina najbliższy czasowo odprawie celnej. Takim dokumentem jest analiza chemiczna wykonana przez dostawcę. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, certyfikat o nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r., nie miał związku z przedmiotową odprawą celną, był on bowiem dokumentem stanowiącym dowód badania wina na kilka miesięcy przed jego rozlewem w celu sprawdzenia zgodności całej partii wina z normą przed dostosowaniem do wymagań zamówienia złożonego przez odbiorcę. Podstawowym badaniem jest badanie wina bazowego przed jego przygotowaniem dla odbiorcy i przed dostosowaniem do wymagań odbiorcy do wysyłki. Prawidłowy certyfikat nr [...] nadesłany został (już po wydaniu w sprawie decyzji) przez producenta sprowadzanego wina wraz z oświadczeniem, potwierdzającym stanowisko "T." S.A., zgodnie z którym certyfikat o nr [...] nie dotyczył partii wina, które było przedmiotem odprawy celnej w dniu [...] grudnia 2003 r., zaś zawartość rzeczywista alkoholu w sprowadzonym winie wynosiła 13% (co potwierdza zapis w dokumencie wysłania wina nr [...]). Wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że Sąd I instancji stwierdził, iż organy celne miały prawo uznać, że nadesłane dokumenty nie są wiarygodne, tymczasem zdaniem kasatora brak jest jakiegokolwiek dowodu, że w dacie odprawy po rozlaniu zawartość alkoholu w winie B. [...]A. przekraczała 13%. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Ponieważ składające się na podstawy kasacyjne zarzuty wyznaczają granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, istotne znaczenie ma należyte ich sformułowanie. W niniejszej sprawie przedstawienie ogólnych uwag dotyczących podstaw kasacyjnych i granic ponownego rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny jest konieczne, jeśli zważyć konstrukcję skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej skarżący nie przytoczył art. 174 p.p.s.a., jednakże treść zarzutów wskazuje, iż kasator oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w tym przepisie. Zarzut naruszenia przepisów postępowania został wprost sformułowany w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej i odnosi się do art. 187 § 1-3 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej, aczkolwiek kasator wprost nie wskazał podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut odnoszący się do naruszenia przepisów postępowania został wadliwie skonstruowany i nie może być merytorycznie rozpoznany. Jako naruszone przepisy postępowania autor skargi kasacyjnej wymienia wyłącznie art. 187 § 1-3 i art. 191 Ordynacji podatkowej bez powiązania z przepisami postępowania sądowoadministracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, co oznacza, że skuteczność zarzutów naruszenia przepisów postępowania zależna jest od wymienienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych jego zdaniem przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, a nie jedynie przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (organami celnymi). Sądy administracyjne nie stosują przepisów regulujących postępowanie przed organami celnymi, a jedynie oceniają ich stosowanie w kontrolowanym postępowaniu celnym na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które stosują i które określają sposób oraz środek i tryb prawny tej oceny. Zatem naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (celnego) może być wskazywane i powoływane w skardze kasacyjnej, jeżeli przepisy te nie stanowią jeszcze dostatecznie wyczerpującej podstawy kasacyjnej sformułowanej, przedstawionej i uzasadnionej zgodnie z wymogami wynikającymi z unormowania art. 174 pkt 2 i art. 176 p.p.s.a., jeżeli w treści skargi kasacyjnej nie towarzyszy im zarzut i argumentacja kasacyjna obejmująca adekwatne przepisy p.p.s.a., w sposób, na podstawie i w trybie których sąd administracyjny mógł i powinien rozpoznawać i rozpatrywać legalność kontrolowanego postępowania administracyjnego (por. m.in. wyroki NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r., sygn. akt FSK 181/04, ONSAiWSA 2004/2/36 i z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. akt GSK 74/04, zbiór Lex nr 108540, opubl. "Monitor Prawniczy" 2004/14/632; z dnia 11 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 104/05 z glosą A. Kubiak-Kozłowskiej, opubl. OSP 2007/1/7; czy wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 166/05, zbiór Lex nr 194422). Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że już zastosowanie wykładni językowej daje podstawę odpowiadającą przedstawionemu poglądowi. Art. 174 pkt 1 p.p.s.a. usytuowany jest w rozdziale pierwszym działu IV tej ustawy. Używane w przepisach działu IV słowo "postępowanie", w różnych odmianach, zawsze oznacza postępowanie sądowoadministracyjne, a nie postępowanie przed organami administracji publicznej (np. użyte w art. 183 § 2 p.p.s.a. bez dodatkowych określeń precyzujących znaczenie). Skarżąca podniosła ponadto jako podstawę skargi kasacyjnej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 85 § 1 Kodeksu celnego przez błędną jego wykładnię oraz art. 83 § 3 i 2 w zw. z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, gdyż w sprawie brak jest nowych faktów i dowodów stanowiących podstawę do wszczęcia postępowania (punkt 1 i 3 petitum skargi kasacyjnej). W związku z tak sformułowanymi zarzutami należy zauważyć, że art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia prawa materialnego. Określa jednocześnie postacie, w jakich to naruszenie może nastąpić, a mianowicie przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Ostatnio wymieniona postać naruszenia prawa materialnego wyraża się pominięciem obowiązującego przepisu, który powinien być stosowany w konkretnej sprawie. Wadliwość w tej postaci naruszenia prawa sprowadza się więc w istocie do wadliwego wyboru przez sąd orzekający normy prawnej lub mylnej subsumpcji. Natomiast naruszenie prawa materialnego będące następstwem błędnej jego wykładni można określić jako nadanie innego znaczenia treści zastosowanego przepisu, czyli polega na mylnym zrozumieniu poszczególnego zwrotu lub treści i tym samym znaczenia przepisu lub też tylko terminu występującego w jego treści (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 539/04, zbiór Lex nr 165771). Zatem w uzasadnieniu zarzutu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., poza przytoczeniem naruszonego przepisu, autor skargi kasacyjnej musi wskazać sposób jego naruszenia i wyjaśnić, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu prawa i jak zdaniem skarżącego powinien on być rozumiany i stosowany. Zdaniem kasatora, zarzut błędnej wykładni art. 85 § 1 Kodeksu celnego polega na przyjęciu, że należności celne powinny zostać obliczone na podstawie stanu towaru, tj. zawartości alkoholu w oparciu o zawartość alkoholu wykazaną w wymienionym w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej dokumencie tzw. certyfikacie nieodzwierciedlającym rzeczywistej zawartości alkoholu w importowanym winie w dniu dokonywania odprawy celnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, autor skargi kasacyjnej w ramach tak sformułowanego zarzutu, tj. błędnej wykładni art. 85 § 1 Kodeksu celnego, nie przedstawił innego rozumienia treści tego przepisu aniżeli przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Przedstawione zarzuty i ich uzasadnienie odnoszące się do kwestionowania dowodów, które zostały przyjęte za podstawę ustalenia stanu towaru stosownie do art. 85 § 1 Kodeksu celnego w istocie rzeczy kwestionują przyjęte w tym względzie ustalenia faktyczne. Okoliczności podnoszone przez kasatora związane są bowiem z kwestionowaniem niepodważonej przez Sąd I instancji oceny dowodów i zaakceptowanych ustaleń poczynionych przez organy celne. Jednocześnie przedstawione są własne twierdzenia natury faktycznej, które nie zostały zdaniem skarżącej dostatecznie wyjaśnione i uwzględnione, a miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przy braku skutecznych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tego rodzaju argumentacja nie może spowodować uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia prawa materialnego z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie może polegać na wadliwych ustaleniach stanu faktycznego. Powinien być sformułowany w zasadzie w oderwaniu od błędów w ustaleniach faktycznych sprawy i uzasadniać, w czym tkwiły błędy w rozumowaniu Sądu I instancji przeprowadzającego wykładnię konkretnego przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1045/04, zbiór Lex nr 187142). W punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej został sformułowany zarzut "obrazy art. 83 § 3 i 2 w zw. z art. 65 § 4 Kodeksu celnego, gdyż w sprawie brak jest nowych faktów i dowodów stanowiących podstawę wszczęcia postępowania i zmiany należności celnych, bowiem dane stanowiące podstawę wymiaru należności celnych znane były organom celnym w dniu odprawy celnej, tj. [...].12.2003 r., co wynika wprost z uzasadnienia ". W związku z tak sformułowanym zarzutem należy zauważyć, że stosownie do art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagane według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Jednakże po zwolnieniu towaru organ celny może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym. W szczególności organ celny może kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również operacji handlowych dotyczących tych towarów. Kontrole mogą zostać przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio związanej z tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej takie dokumenty i dane. Organ celny może również przystąpić do kontroli towarów, jeżeli istnieje jeszcze możliwość ich okazania, co wynika z art. 83 § 1 i 2 Kodeksu celnego. O ile z kontroli zgłoszenia celnego wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane, co wynika z art. 83 § 3 Kodeksu celnego. Organ celny stosuje wówczas art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, tj. uznaje zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określa kwotę wynikającą z długu celnego. Autor skargi kasacyjnej formułując zarzut dotyczący obrazy art. 83 § 3 i 2 w zw. z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, zasadniczo nie wskazał sposobu naruszenia ww. przepisów Kodeksu celnego, w szczególności nie wyjaśnił, jak te przepisy w jego ocenie należy wykładać i dlaczego przyjęta przez Sąd I instancji ich interpretacja jest błędna. W uzasadnieniu skargi jej autor w ogóle do tych norm prawnych się nie odniósł. Gdyby przyjąć - mając na względzie treść tego zarzutu sformułowanego w petitum skargi kasacyjnej (punkt 3) oraz całościowe uzasadnienie skargi kasacyjnej - że zarzut ten dotyczy błędnego zastosowania art. 83 § 3 i 2 w zw. z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, to zarzut ten należało uznać za bezskuteczny. Uzasadnienie skargi kasacyjnej, w której jej autor odwołuje się do określonych dokumentów dotyczących zawartości alkoholu wina, dotyczy bowiem innego stanu faktycznego niż ustalony w sprawie i do takiego odmiennego stanu faktycznego odnosi się stwierdzenie co do błędu w subsumpcji. W związku z tym stwierdzić należy, że nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu naruszenia prawa materialnego, co do jego nietrafnego zastosowania, gdy z jej uzasadnienia wynika, że wadliwie zostały ustalone okoliczności faktyczne, bez wskazania przy tym jakie normy postępowania naruszył Sąd I instancji w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt FSK 568/04, opubl. ONSAiWSA 2005/04/69). Z wymienionych powodów oddalono skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.