II OSK 2766/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. WSA Marcin Kamiński Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 czerwca 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 235/16 w sprawie ze skargi W.S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na przebudowę wraz z rozbudową oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 235/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W.S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na przebudowę wraz z rozbudową oraz oddalił wniosek uczestniczki postępowania Z.G. o zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Po raz kolejny rozpatrując sprawę, decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] (znak [...]), na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), Starosta G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom – E. i W.G. pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę z rozbudową budynku dawnej łaźni miejskiej na budynek usługowo-mieszkalny wraz z instalacjami wewnętrznymi: sanitarną i elektryczną na nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...], obręb [...]; kategoria obiektu: I i XVII, z zachowaniem wskazanych warunków, zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Skuteczne odwołanie od powyższej decyzji wniósł W.S. Na skutek wniesionego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz.U. z 2016 r., poz. 23), Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną. Zdaniem Wojewody inwestorzy spełnili warunki do wydania im pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. M.in. uzyskali decyzję o warunkach zabudowy. W tej sprawie istotna jest decyzja Burmistrza G. z dnia [...] maja 2010 r., która określa warunki zabudowy dla działek o nr ewid. [...] i [...]. W ocenie organu planowane schody w elewacji południowej są zgodne z tą decyzją. Do powierzchni zabudowy nie wlicza się m.in. schodów zewnętrznych czy podziemnych części budynku. Zdaniem organu w tej sprawie schody należy zaliczyć do podziemnej części budynku, gdyż nie będą wystawać poza poziom terenu. Z tego względu nie zostały one uwidocznione na rysunkach rzutu piętra czy poddasza. Nadto organ wyjaśnił, iż we wschodniej części przebudowywanego obiektu ulokowano ostatecznie pomieszczenia gospodarcze (projekt po poprawkach, w elewacji przewidziano otwór okienny, a wcześniej było tam przewidziane pomieszczenie przeznaczone na stały pobyt ludzi), stąd też lokalizacja miejsc postojowych w sposób wskazany w projekcje nie narusza § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dotyczącego odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Organ zaznaczył także, że wydzielone siedem miejsc postojowych spełnia warunki określone decyzją o warunkach zabudowy, a nadto że inwestycja została uzgodniona z Wielkopolskim Urzędem Ochrony Zabytków w P., delegatura w L. Skargę na powyższą decyzję wniósł W.S., zarzucając jej naruszenie: art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7, 77 k.p.a. i § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7, 77 k.p.a. i w zw. z § 8 ust. 3 pkt 6 ww. rozporządzenia; art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7, 77 k.p.a. i w zw. z § 18 ust. 2 oraz § 21 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że błędnie projektant określił powierzchnię zabudowy jako 21,35%, podczas gdy wynosi ona ok. 25% - parametr nie uwzględnia powierzchni garażu. Projekt zakłada budowę nowych miejsc postojowych, a pkt 6d decyzji o warunkach zabudowy zabrania naruszania stosunków wodnych. Projektant nie wykazał sposobu w jaki powierzchnia utwardzona, przeznaczona na miejsca postojowe, rzutuje na warunki gruntowo-wodne i działki sąsiednie oraz nie wskazał sposobu odprowadzania wód opadowych z takiej powierzchni. Wskazano także, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2010 r. jest nieważna, gdyż dla tej samej inwestycji istnieje decyzja z dnia [...] lutego 2006 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniesiona skarga podlegała oddaleniu. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wskazał na normy art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 3 oraz art. 35 ustawy Prawo budowlane, a następnie podniósł, że inwestorzy spełnili wymagania niezbędne do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym wymagania wynikające z przepisów techniczno-budowlanych. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi Sąd wyjaśnił, że lokalizacja inwestycji oceniana była na etapie ustalania warunków zabudowy, zaś kontrola nie wykazała, by zatwierdzony projekt budowlany naruszał wymogi określone w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2010 r. Następnie wskazał, w odniesieniu do zarzutu, że w stosunku do tej samej inwestycji występują dwie decyzje o warunkach zabudowy, iż decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 2006 r. obejmuje swą treścią wszystkie inwestycje na przedmiotowych działkach inwestycyjnych w postaci budynku garażowego oraz dawnej łaźni miejskiej. Natomiast decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2010 r. określa jedynie zmianę sposobu użytkowania budynku dawnej łaźni miejskiej o jej przebudowę i ściśle określoną rozbudowę. Nie obejmuje ona jednak w ogóle budynku garażowego. W tej sytuacji w sprawie nie mamy do czynienia z tożsamością przedmiotową. W tym kontekście Sąd podzielił pogląd funkcjonujący w orzecznictwie, że podmiot, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania danego terenu ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu, pod warunkiem, że wniosek dotyczyć będzie innej inwestycji. Za niezasadny Sąd uznał także podnoszony w odwołaniu zarzut naruszenia normy wyrażonej w § 12 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez zawarcie rysunków z poprzedniego opracowania projektu budowlanego i niemożliwości jednoznacznego odczytania projektu budowlanego, już choćby z tego względu, że w myśl § 14 tego rozporządzenia do wniosku o pozwolenie na budowę złożonego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Przedmiotowy wniosek w sprawie został złożony w 2011 r., a więc przed wejściem w życie ww. rozporządzenia. Przede wszystkim jednak Sąd podzielił stanowisko organu, że inwestorzy w piśmie z dnia 7 grudnia 2015 r. oświadczyli, że rysunki na stronach nr 32-42 projektu budowlanego stanowią zawartość poprzedniego opracowania, a rysunki nr 43-61 stanowią aktualną inwentaryzację i zamierzenie. Sąd powtórzył za organem odwoławczym, że zawarcie poprzedniej inwentaryzacji i rysunków dotyczących projektowanych robót budowlanych nie narusza przepisów prawa budowlanego, czy postępowania administracyjnego. Rysunki te posiadają datę w której je sporządzono i to data najbardziej aktualna świadczy o zakresie zamierzenia i planowanej inwestycji. Rysunki z datą późniejszą stanowią dowód tego, jakie zmiany w danym przypadku nastąpiły. Tym samym Sąd nie miał wątpliwości co do tego jakie dokumenty są aktualne. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia normy wyrażonej w § 18 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez brak podjęcia przez organ decyzji co do miejsc postojowych. Wprawdzie w sentencji i uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wprost nie wskazano ilości miejsc parkingowych, lecz wskazano w niej, że roboty należy realizować zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, który jednoznacznie określał ilość miejsc postojowych na siedem. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wyjaśniono, że ilość miejsc postojowych wynika z warunków określonych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, gdzie jednoznacznie określono ilość miejsc postojowych na siedem. Tym samym decyzja organu pierwszej instancji w istocie rzeczy określa ilość miejsc parkingowych. Zdaniem Sądu niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zagospodarowanie przestrzenne terenu podjazdem dla niepełnosprawnych wbrew decyzji o warunkach zabudowy od strony północno-zachodniej i północnej, podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy dała uprawnienie do zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie jedynie od strony zachodniej. W odniesieniu do powyższego Sąd zaznaczył, że celem decyzji o warunkach zabudowy jest wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej. Jej uszczegółowienie zaś następuje na etapie wydawania pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, skoro organ planistyczny określa ogólne ramy planowanej inwestycji bez analizy przepisów i norm techniczno-budowlanych, to Starosta G. - w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2010 r. stanowi o możliwości wykonania podjazdu dla osób niepełnosprawnych od strony zachodniej budynku, lecz bez przedłużenia tej pochylni od strony północnej, naruszone zostałyby warunki techniczne dotyczące maksymalnego nachylenia pochylni dla niepełnosprawnych wynikające z § 70 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – uprawniony był do wydłużenia pochylni także od strony północnej. Sąd pierwszej instancji nie podzielił także zarzutu co do nieuwzględnienia powierzchni istniejącego garażu do powierzchni zabudowy. Zaaprobował bowiem stanowisko organu, że decyzja o warunkach zabudowy z 2010 r. określa jedynie powierzchnię zabudowy budynku mieszkalnego, nie wskazuje zaś łącznej powierzchni dla wszystkich budynków. A zatem prawidłowo projektant podał procent zabudowy budynku mieszkalnego tylko w stosunku do powierzchni działki (21,37%). Za nieusprawiedliwiony Sąd uznał także zarzut naruszenia pkt 6b decyzji o warunkach zabudowy, albowiem przedmiotowa inwestycja ze względu na swój zakres (przebudowa i rozbudowa) nie doprowadzi do zmiany stosunków wodnych na działkach inwestycyjnych czy sąsiednich. Ponadto działka skarżącego oddzielona jest od działki inwestycyjnej murem, który uniemożliwia spływ wody. Natomiast na działkach inwestycyjnych znajdują się studzienki kanalizacji deszczowej umożliwiające odprowadzenie wód opadowych. Sąd zaznaczył przy tym, że w projekcie budowlanym nie musi być zawarta kwestia odprowadzania wód deszczowych. Zadaniem organu jest zbadanie kwestii, czy w wyniku inwestycji nie dojdzie do zmiany naturalnego spływu wód, co też uczyniono. W odniesieniu do zarzutu, że nie nałożono obowiązku zapewnienia na miejscach postojowych spadku zapewniającego odpowiedni spływ wody deszczowej Sąd podzielił pogląd, że poszczególne rozwiązania projektowe nie podlegają badaniu organu. Odpowiedzialność za prawidłowość projektu architektoniczno-budowlanego ponosi projektant. Reasumując Sąd wskazał, że w sprawie nie występują naruszenia prawa, w tym naruszenia art. 7, 77, 78 i 80 k.p.a., zaś organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie i w konsekwencji właściwie ustaliły stan faktyczny sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, kwestionując wydany wyrok w całości. Orzeczeniu temu zarzucono: - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię następujących przepisów: 1/ art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez brak nałożenia postanowieniem obowiązku usunięcia nieprawidłowości polegającej na wskazaniu w projekcie budowlanym powierzchni zabudowy działki jaki 21,37%, co nie odpowiada prawdzie, gdyż projektant nie uwzględnił powierzchni istniejącego garażu (ok. 44 m²), 2/ art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 8 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez brak nałożenia obowiązku do wskazania w projekcie sposobu odprowadzania wód opadowych w związku z pojawieniem się w projekcie planowanej powierzchni utwardzonej, co prowadzi do naruszenia wymagania ustalonego w pkt 6b decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2010 r.; 3/ art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 18 ust. 2 oraz § 21 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez brak nałożenia obowiązku do wyznaczenia na miejscach postojowych spadku zapewniającego odpowiedni spływ wody deszczowej; 4/ art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 pkt 4 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez brak nałożenia obowiązku do złożenia wyjaśnień odnośnie złożonych do projektu rysunków z poprzedniego opracowania projektu budowlanego, co powoduje niemożliwość jednoznacznego odczytania projektu budowlanego; 5/ art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 18 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez brak zweryfikowania przez organ administracji liczy i sposobu urządzenia miejsc parkingowych w projekcie budowlanym w zestawieniu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz wymiarami działki inwestora; 6/ art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zagospodarowanie przestrzenne terenu podjazdem dla niepełnosprawnych od strony północno-zachodniej i północnej, podczas gdy przepisy prawa dają uprawnienie do zagospodarowania przestrzennego jedynie zgodnego z warunkami zabudowy; Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania adwokackiego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Pismem z dnia 7 września 2016 r. skarżący złożył wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestniczka postępowania E.G. wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do normy art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek nieważności postępowania wymienionych w § 2 tego przepisu, zatem przeszedł do rozpoznania sprawy w granicach zakreślonych wniesioną w tej sprawie skargą kasacyjną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotowa skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok co do zasady odpowiada prawu. Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w sposób opisany w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej. Co prawda w zarzucie tym wskazany został jako naruszony § 8 ust. 1 pkt 4 tego rozporządzenia, jednakże powyższe należy uznać za oczywistą omyłkę pisarską, gdyż § 8 ust. 1 nie zawiera mniejszych jednostek redakcyjnych, a poruszanej w tej podstawie kasacyjnej kwestii dotyczy § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia. Odnosząc się do powyższego wskazać trzeba, że postępowanie w sprawie niniejszej zostało wszczęte wnioskiem inwestorów z dnia 11 sierpnia 2011 r. W toku trwającego wiele lat postępowania wydano szereg decyzji. Z akt administracyjnych sprawy wynika także, że organ architektoniczno-budowlany wydawał postanowienia (trzy) w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nakładając obowiązek usunięcia wskazanych w ich treści nieprawidłowości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie nie było podstaw do dalszego nakładania na inwestorów obowiązków, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Prawidłowo bowiem w tej sprawie określono powierzchnię zabudowy na poziomie 21,37%, która dotyczy budynku dawnej łaźni miejskiej. Decyzja o warunkach zabudowy nr [...] nie określa maksymalnej powierzchni zabudowy dla wszystkich budynków. Wskazuje jedynie w odniesieniu do powierzchni zabudowy, że dla tej inwestycji pozostaje ona "bez zmian w obrysie istniejącej powierzchni zabudowy, z dopuszczeniem realizacji dodatkowych powierzchni zabudowywanych pod podjazdem do budynku" (patrz: pkt 2 lit. b decyzji nr [...]). A zatem nieuwzględnienie powierzchni istniejącego garażu w charakterystyce powierzchni zabudowy nie uchybia przepisom prawa i to w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, w sytuacji gdy decyzja o pozwoleniu na budowę garażu nie obejmuje. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak było także podstaw do nałożenia obowiązku do określenia w projekcie sposobu odprowadzania wód opadowych w związku z pojawieniem się planowanej powierzchni utwardzonej, co prowadzi do naruszenia wymagania ustalonego w punkcie 6 lit. b decyzji nr [...] o warunkach zabudowy. W odniesieniu do powyższego w decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że realizacja inwestycji nie może zmieniać stosunków wodnych na działkach sąsiednich. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organu, że planowana inwestycja ze względu na swój zakres – przebudowa i rozbudowa dawnego budynku łaźni miejskiej w niewielkim zakresie (podjazd dla osób niepełnosprawnych i balkoniki) nie doprowadzi do zmiany stosunków wodnych na gruncie sąsiednim. Ponadto na działce planowanej do zainwestowania znajdują się studzienki kanalizacji deszczowej umożliwiające odprowadzanie wód opadowych, działka planowana do zainwestowania i działka skarżących oddzielone są murem, zaś pomiędzy działką skarżących, a powierzchnią utwardzoną na działce planowanej do zainwestowania znajduje się powierzchnia biologicznie czynna. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie było także potrzeby wyznaczania na miejscach postojowych spadku zapewniającego spływ wód, gdyż w stosunku do tej inwestycji przepisy takie wymogu nie przewidują. Z kolei ust. 4 § 21 rozporządzenia przewiduje co prawda twardą nawierzchnię ze spadkami zapewniającymi spływ wody do wpustów kanalizacyjnych, ale wymóg ten dotyczy stanowisk do mycia i niezawodowego przeglądu samochodów na parkingach, a w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z tego typu inwestycją. A zatem w sprawie nie został także naruszony przepis art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 8 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w sposób opisany w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej oraz art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 18 ust. 2 oraz § 21 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w sposób opisany w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także stanowiska skargi kasacyjnej co do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Decyzja nr [...] wskazuje w tym zakresie, że dla prowadzonych usług należy wygospodarować miejsca postojowe dla klientów w ilości minimum 1 stanowisko na 10 m² powierzchni związanej z usługami, ale nie mniej niż dwa stanowiska; przy sytuowaniu miejsc postojowych należy zachować wymogi ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że dla planowanej inwestycji przewidziano realizację siedmiu miejsc postojowych, mając na uwadze, że powierzchnia części usługowej będzie wynosiła 67,35 m². W tej sytuacji nie można skutecznie zarzucić Sądowi wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie. Za zasadny nie został uznany także zarzut naruszenia art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego zawarty w punkcie 4 petitum skargi kasacyjnej. Rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012 r. nie ma w rozpoznawanej sprawie zastosowania. Powyższe wynika z treści § 14 tego rozporządzenia, zgodnie z którym do wniosku o pozwolenie na budowę lub odrębnego wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, złożonego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zaś w niniejszej sprawie wniosek taki został złożony w 2011 r., a więc przed wejściem w życie tego rozporządzenia. Dlatego też we wstępnej części tego uzasadnienia odnoszono się do zarzutów związanych z wykazywanym naruszeniem rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego mając na uwadze rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. Również i ostatnia podstawa kasacyjna, a to zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zagospodarowanie terenu podjazdem dla niepełnosprawnych wbrew decyzji o warunkach zabudowy od strony północno-zachodniej i północnej, nie mógł zostać podzielony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uzasadnienia tej podstawy kasacyjnej w żaden sposób nie wynika w jaki sposób przedłużenie podjazdu na część elewacji północnej może wpłynąć na interes prawny skarżącego. Z normy art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że wolność zabudowy realizowana przez podmiot legitymujący się tytułem prawnym do nieruchomości musi uwzględniać prawo innych podmiotów do ochrony własnych interesów prawnych. Natomiast na obowiązek sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgodności projektu budowlanego m.in. z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wskazuje norma art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Jednakże naruszenia tego przepisu skarga kasacyjna nie zarzuciła. Niemniej jednak z decyzji o warunkach zabudowy wynika, że podjazd dla osób niepełnosprawnych winien być usytuowany od strony zachodniej budynku. Natomiast w projekcie podjazd ten przedłużono sytuując go przy części elewacji północnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za trafną należy uznać argumentację Sądu, aprobującą wyjaśnienia organu w tym zakresie, że w tej konkretnej sprawie nie można uznać, by przedłużenie podjazdu na część północną budynku naruszało ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy usytuowanie tej pochylni tylko przy zachodniej ścianie budynku spowodowałoby naruszenie § 70 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Dlatego też, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.