II OSK 2159/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2021 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych Z. J., J. J., [...] S.A. [...] w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 1387/20 w sprawie ze skarg Z. J., J. J., [...] S.A. [...] w R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargi kasacyjne. UZASADNIENIE Wyrokiem z 26 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 1387/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu sprawy ze skarg J. J. i Z. J. oraz [...] S.A. z siedzibą w W. [...] w R. na decyzję Wojewody [...] z 16 października 2020 r., nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa układu komunikacyjnego ulic: [...]", na działkach położonych w jednostce ewidencyjnej [...], powiat m. R., obr. [...] oraz obr. [...], oddalił skargi. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku złożyli [...] S.A. z siedzibą w W. [...] w R., Z. J. i J. J. [...] S.A. z siedzibą w W. [...] w R. zaskarżyła ww. wyrok w części oddalającej jej skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] października 2020 r. i zarzuciła mu: 1. na podstawie 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1363) w zw. z § 155 pkt 1, 2, 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1643) oraz w zw. z § 12 ust. 1 i § 12 ust. 9 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030) poprzez błędne uznanie, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, w sytuacji gdy narusza ona uzasadniony interes skarżącej kasacyjnie w zakresie przepisów pożarowych i jej wykonanie pozbawi stronę możliwości poprowadzenia drogi pożarowej zgodnej z przepisami prawa, do posiadania której jest zobowiązana, b. art. 151 p.p.s.a. w zw. z § 155 pkt 1, 2, 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie i § 12 ust. 1 i § 12 ust. 9 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez oddalenie skargi z uwagi na błędne uznanie, że projektowane rozwiązanie jest zgodne z zapisami ww. rozporządzeń, podczas gdy przebieg planowanej drogi uniemożliwia poprowadzenie drogi pożarowej do budynku skarżącej zgodnej z przepisami prawa, projektowana droga nie utrudni rozprzestrzeniania się pożaru lub innego miejscowego zagrożenia, uniemożliwi dostęp służb ratowniczych do miejsca pożaru lub innego miejscowego zagrożenia, a także będzie mieć negatywny wpływ na czas dojazdu służb ratowniczych oraz na ich nieograniczony dostęp do zaopatrzenia wodnego dla celów ratowniczych, a tym samym jej realizacja zagraża bezpieczeństwu osób przebywających w budynku przy ul. [...], 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ prowadził postępowanie z pominięciem słusznego interesu obywateli i z przekroczeniem zasady proporcjonalności, polegające na zaakceptowaniu nadmiernej i nieuzasadnionej w okolicznościach niniejszej sprawy ingerencji inwestora w prawo własności skarżącej kasacyjnie wobec zajęcia części jej nieruchomości, w tym części drogi pożarowej, celem zagospodarowania na niej zieleńca i ciągu pieszo- rowerowego kończącego się ślepo na skrzyżowaniu ul. [...] i [...], czego nie można uznać za niezbędne dla realizacji celu publicznego. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że przebieg planowanej inwestycji w sposób określony w zaskarżanej decyzji narusza przepisy pożarowe i uniemożliwia skarżącej kasacyjnie spółce wypełnienia prawnie ciążącego na niej obowiązku wykonania prawidłowej drogi pożarowej. W ocenie skarżącej kasacyjnie spółki nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia inwestora uznawane są za ważniejsze od uzasadnionych i obiektywnych interesów strony, które mają zapewnioną ochronę prawną. Interesy stron powinny być wyważone, a wydając decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej organ powinien zbadać, czy wkroczenie w prawo własności nastąpi z poszanowaniem interesu prawnego tych osób. Z. J. zaskarżyła ww. wyrok w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciła mu naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię: – art. 11f pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z "art. 21.1. Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej", które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że skarżąca, wskazując na naruszenie art. 11f pkt 4 specustawy, nie wykazała naruszenia konkretnego przepisu, pomimo wskazania na naruszenie "art. 21.1. Konstytucji RP", – art. 8 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie za prawdziwe i udowodnione twierdzenia przyjęte przez Wojewodę [...], że wskazany przez inwestora projekt jest jedynym uwzględniającym słuszny interes publiczny i nie ma możliwości poprowadzenia i wykonania inwestycji drogowej bez naruszenia substancji budynków oraz ochrony dębu, który dopiero w przyszłości ma być wpisany na listę pomników przyrody, oraz że osoby opracowujące koncepcje przedstawione przez uczestnika nie znały dokładnych założeń i wymagań stawianych przez zarządcę drogi, podczas gdy skarżąca przedstawiła projekty sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia i doświadczenie w projektowaniu tego typu inwestycji, a projekty zostały sporządzone na podstawie całości akt niniejszej sprawy. Projekty przedstawione przez uczestnika uwzględniają interes publiczny i interes uczestnika, gdyż nie naruszają substancji żadnych budynków, więc nie ma mowy o ekonomicznej stronie projektu, zachowują rosnący dąb, oraz uwzględniają wszystkie założenia zarządcy drogi zalegające w aktach. Tak więc twierdzenia inwestora, przyjęte przez Wojewodę [...], a za nim przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, rażąco naruszają art. 80 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a., gdyż przyjęte uzasadnienie faktyczne wyroku narusza zaufanie uczestników do władzy publicznej oraz zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, ponieważ opiera się o twierdzenia inwestora, osoby zainteresowanej w tym, aby jego projekt został zaakceptowany bez jakichkolwiek przesłanek innych niż twierdzenia inwestora, – art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na niepełnym materiale dowodowym, a w szczególności na przyjęciu i zaakceptowaniu stanowiska Wojewody [...], że w niniejszej sprawie nie ma możliwości i potrzeby zbadania, czy wbrew twierdzeniom inwestora nie ma możliwości przesunięcia planowanego ronda na tereny inwestora z jak najmniejszym obciążeniem działek stanowiących własność skarżącej. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że rozstrzygnięcia organów oraz wyrok sądu zostały oparte na niepełnym materiale dowodowym, a więc stan faktyczny sprawy nie został prawidłowo ustalony. Sąd przyjął za w pełni udowodnione, że nie ma możliwości poprowadzenia inwestycji z mniejszym obciążeniem działek skarżącej kasacyjnie. Organ, a za nim sąd, oparł się w tym zakresie jedynie na wskazaniach inwestora, a przede wszystkim na twierdzeniach projektanta i nie poczynił w tym zakresie żadnych swoich ustaleń, mimo zastrzeżeń, zgłaszanych przez skarżącą kasacyjnie. J. J. również zaskarżył ww. wyrok w całości i zarzucił mu naruszenie: – przepisów prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz c p.p.s.a. w związku z art. 11b ust. 1 i 1a oraz art. 11d ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1363) przez zaniechanie uchylenia decyzji Wojewody [...] z [...] października 2020 r. oraz decyzji Prezydenta Miasta R. z [...] września 2019 r. pomimo braku uzyskania ostatecznych opinii organów współdziałających w związku ze zmianą wniosku o wydanie decyzji przez wnioskodawcę w toku postępowania odwoławczego prowadzonego przed Wojewodą [...], – prawa materialnego, tj. art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 roku poz. 1363) przez naruszenie zasady proporcjonalności i zaniechanie oceny planowanej inwestycji w zakresie ochrony uzasadnionych interesów skarżącego w ramach inwestycji realizowanej w [...] i polegającej jedynie na rozbudowie istniejącej infrastruktury drogowej możliwej do zrealizowania na nieruchomościach nie będących własnością skarżącego, a stanowiących własność wnioskodawcy. Na podstawie przytoczonych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 1387/20 oraz decyzji Wojewody [...] z [...] października 2020 r. oraz decyzji Prezydenta Miasta R. z [...] września 2019 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie wniósł też o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta R. z [...] września 2019 r. w części dotyczącej budowy ronda przy zbiegu ulic [...] i [...]. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że skoro w sprawie wnioskodawca zmienił wniosek, to jego obowiązkiem było uzyskanie opinii organów współdziałających – zmiana ta powinna zostać poddana współdziałaniu. Zaniechanie takiego działania jest faktycznie ignorancją przepisów ustawy w zakresie współdziałania organów. Ponadto, zdaniem skarżącego kasacyjnie, organy powinny dopuścić w sprawie proponowane przez niego rozwiązanie alternatywne, zapewniające możliwość realizacji tego samego celu publicznego przy ograniczeniu stopnia ingerencji w prawo własności skarżącego kasacyjnie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargi kasacyjne nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 463/17, LEX nr 2627812). W odniesieniu do skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w W., [...] w R. stwierdzić należy, że w sprawie nie doszło do zarzucanego w niej naruszenia § 155 pkt 1, 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w powiązaniu z przywołanymi w niej przepisami. Zgodnie z tym przepisem, droga i urządzenia z nią związane powinny być zaprojektowane i wykonane w sposób: 1) utrudniający rozprzestrzenianie się pożaru lub innego miejscowego zagrożenia; 2) umożliwiający dostęp służb ratowniczych do miejsca zdarzenia, o którym mowa w pkt 1; 3) niepowodujący wydłużenia czasu dojazdu służb ratowniczych oraz nieograniczający dostępu do zaopatrzenia wodnego dla celów ratowniczych. Jak słusznie wskazał Sąd wojewódzki, planowana inwestycja została zaprojektowana zgodnie z ww. przepisem, a przyjęte przez inwestora rozwiązanie zostało uzgodnione w kwietniu 2019 r. Dostęp do budynku dla służb pożarowych jest w dalszym ciągu zapewniony, a przy tej wielkości obiektu nie jest wymagany dostęp dwustronny (do obydwu dłuższych elewacji). Ponadto, istniejąca wokół budynku przy ul. [...] droga nie mogła być traktowana jako droga pożarowa, ponieważ nie odpowiadała wymogom Rozporządzenia ani w odniesieniu do minimalnej szerokości (300 cm zamiast wymaganych 400 cm), stąd zaprojektowana droga w żaden sposób nie pogarsza dostępu do obiektu z punktu widzenia przepisów pożarowych. Jak dodał Sąd, to, że opisana wyżej droga, do której odnosi się skarżąca kasacyjnie, nie spełniała wymogów drogi przeciwpożarowej, potwierdziła sama skarżąca kasacyjnie, w piśmie skierowanym do organu z [...] kwietnia 2020 r. Podobnie, niezasadny był zarzut 2 skargi kasacyjnej, w którym wskazano, że organ, prowadząc postępowanie, pominął słuszny interes obywateli i przekroczył zasady proporcjonalności, akceptując nadmierną i nieuzasadnioną ingerencję inwestora w prawo własności. Przypomnieć bowiem należy, na co też zwrócił uwagę Sąd wojewódzki, że ustawa o inwestycjach drogowych zawiera szereg unormowań szczególnych co do przygotowania i prowadzenia inwestycji celu publicznego, jedną z których jest budowa dróg publicznych. Przyjęcie przez ustawodawcę szczególnego trybu dla tych inwestycji wynika m.in. z konieczności realizacji interesu publicznego, jakim jest poprawa infrastruktury drogowej w kontekście np. ochrony zdrowia czy życia osób, jak też ochrony środowiska. Skoro realizacja takich inwestycji odbywa się zgodnie z obowiązującymi przepisami, jest proporcjonalna oraz za odszkodowaniem, a także dla wspólnego dobra (poprawa bezpieczeństwa, komunikacji drogowej), jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, nie można twierdzić, że to interes inwestora przeważa nad interesem strony. Inwestycja taka, z natury rzeczy, może budzić sprzeczne opinie, jednak nie można oceniać jej tylko przez pryzmat jednego z zainteresowanych podmiotów, jeśli jej efekt odnosić się będzie do całej społeczności lokalnej czy ponadlokalnej. W odniesieniu do skargi kasacyjnej Z. J. stwierdzić należy, że jej istota sprowadza się do kwestionowania przez skarżącą kasacyjnie ustalonego przebiegu przedmiotowej inwestycji. Stwierdzić zatem należy, co też podkreślił Sąd wojewódzki, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie specustawy drogowej to inwestor, a nie organ, decyduje o przebiegu planowanej inwestycji, zatem kwestia ta nie podlega ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej. Zadaniem organu jest sprawdzenie, czy inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami, w tym ze specustawą drogową. Jak słusznie wskazał Sąd, żaden przepis prawa materialnego nie zobowiązuje inwestora do przedstawienia różnych wariantów (rozwiązań alternatywnych) przebiegu planowanej inwestycji – ani na żądanie organu, ani tym bardziej innych stron postępowania. Organ administracji ma obowiązek sprawdzić tylko przedstawiony przez inwestora wariant, który w konsekwencji został uznany przez inwestora jako najbardziej korzystny i najlepszy, także ze względu na przyjęte w nim rozwiązania techniczne czy lokalizacyjne. Niedopuszczalna jest więc ocena racjonalności czy słuszności koncepcji, przedstawionej przez inwestora, skoro za rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym odpowiada projektant. Artykuł 11f ust. 1 pkt 4 specustawy wskazuje, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, ale powinny to być interesy obiektywnie uzasadnione, znajdujące oparcie w przepisach prawa. Kwestionując przebieg projektowanej inwestycji, skarżąca kasacyjnie zdaje się zapominać, że w przypadku inwestycji realizowanych na podstawie ww. ustawy, zgodnie zresztą z przywołanym w skardze kasacyjnej art. 21 Konstytucji RP, interes jednostki zabezpieczony jest gwarancją otrzymania słusznego odszkodowania. Rację miał zatem Sąd wojewódzki, który zgodził się ze skarżącą kasacyjnie, że zaskarżona decyzja prowadzi do naruszenia prawa własności nieruchomości działek skarżącej kasacyjnie poprzez jej wywłaszczenie pod planowaną drogę, ale jest to zgodne z prawem – wywłaszczenie następuje z uwagi na inwestycję celu publicznego i za odszkodowaniem, czyli do ograniczenia prawa własności dojdzie w warunkach dopuszczonych obowiązującym prawem. W zakresie skargi kasacyjnej J. J., na wstępie wskazać należy, że jej zarzuty sprowadzają się do kwestionowania przebiegu projektowanej inwestycji oraz aktualności dołączonych do akt sprawy opinii z 2018 r., skoro inwestor zmodyfikował swój wniosek już po ich uzyskaniu. W odniesieniu do przebiegu inwestycji i jego ewentualnej modyfikacji, aktualne pozostają uwagi poczynione wcześniej, w kontekście skargi kasacyjnej Z. J. Natomiast w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. w zw. z "art. 11b ust. 1 i 1a oraz art. 11d ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych" na wstępie podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że strona wnosząca skargę kasacyjną powinna określić podstawę prawną według najmniejszej jednostki redakcyjnej danego przepisu. W przypadku zaskarżenia postanowienia/decyzji nie jest bowiem rolą sądu administracyjnego poszukiwanie, zestawianie uzasadnienia skargi kasacyjnej, stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie konkretnego przepisu prawnego stanowiącego podstawę zarzutu. Skarga kasacyjna, jako sformalizowany środek zaskarżenia, powinna zawierać konkretne zarzuty, które w razie potrzeby rozwijane są w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Prawidłowo sformułowany zarzut powinien więc odnosić się do konkretnej jednostki redakcyjnej ze wskazaniem, czy przepis został naruszony poprzez zastosowanie lub niezastosowanie. Tych wymogów nie spełnia przywołany zarzut. Powołany w nim art. 11d ust. 1 pkt 8 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych składa się z liter, od a do h, jednak autor skargi kasacyjnej nie wskazał konkretnych jednostek redakcyjnych, których naruszenie zarzucił. Mimo to wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem, inwestor zobowiązany jest do złożenia wniosku o wydanie decyzji po uzyskaniu wskazanych w art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. a-h opinii. Jak wynika z akt sprawy, inwestor uzyskał wszystkie niezbędne opinie oraz przedłożył je wraz z wnioskiem. Z uwagi na przedłożenie przez inwestora, na etapie postępowania odwoławczego, nowych, skorygowanych map z proponowanym przebiegiem inwestycji (w zakresie m.in. rozróżnienia linii rozgraniczających na dzielące i niedzielące, korekty błędów graficznych, uzupełnienia legendy, wydrukowania map we właściwej skali, oznaczenia terenu, w ramach którego roboty będą wykonywane na podstawie art. 20a specustawy). Wobec tego, że zmiany te nie były znaczące, nie wymagały one złożenia przez inwestora nowych opinii, a jedynie ingerencji organu odwoławczego w postaci korekty merytoryczno-reformacyjnej decyzji organu pierwszej instancji, mieszczącej się w zakresie działania organu odwoławczego, wyznaczonego art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak słusznie wskazał więc Sąd wojewódzki, dokonana przez organ odwoławczy korekta decyzji organu pierwszej instancji nie spowodowała zmiany przebiegu inwestycji, natomiast doprowadziła do jej zgodności z prawem, a wszelkie dokonane zmiany zostały w sposób należyty i szczegółowy uzasadnione. Na skutek wydania orzeczenia reformatoryjnego zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji zawierają wszystkie wymagane przepisami elementy. Oznacza to, że i w tym zakresie, skarga kasacyjna J. J. była niezasadna. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – orzekł jak w wyroku.