I SA/Kr 823/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 października 2021 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 2 kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 580,00 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych). . UZASADNIENIE Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: organ II instancji, DIAS) postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2021 r. znak [...], po rozpatrzeniu zażalenia A. W. (dalej: Strona, Skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. S. (dalej: organ I instancji, NUS) z dnia 21 stycznia 2021 r. nr [...] odmawiające na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej: K.p.a.) w zw. z art. 18 oraz art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1427, dalej: u.p.e.a.) wszczęcia postępowania w sprawie wniesionego zarzutu, z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. Jako podstawę prawną postanowienia organ II instancji wskazał art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 oraz art. 61a K.p.a. w zw. z art. 17, art. 18, art. 33 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070). W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. S. jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku Strony na podstawie własnego tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 29 stycznia 2019 r. obejmującego należności z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów z innych źródeł za 2015 r., na kwotę należności głównej w wysokości 32.528,00 zł. W toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniami z dnia 11 lutego 2019 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanej w dniu 28 lutego 2019 r. w trybie art. 44 K.p.a. wraz z ww. zawiadomieniami. Strona, działając przez pełnomocnika, pismem z dnia 16 lipca 2020 r. wniosła do organu egzekucyjnego zarzut nieistnienia obowiązku z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W zarzucie podniosła, że decyzja, na podstawie której prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, wysłana została na adres: N. , [...], który jest nieaktualny. W jej ocenie "Decyzja, która wysłana na nieaktualny i nieistniejący adres (o czym organ powziął wiadomość) jako decyzja nieistniejąca (nieakt) nie może być podstawą prowadzonej przeciwko Skarżącej egzekucji administracyjnej /.../. Tytuł wykonawczy wystawiony w niniejszej sprawie na podstawie nieostatecznej Decyzji nie jest zgodny z prawem /.../. Zatem zarzut Skarżącej oparty na przesłance wymienionej w art. 33 § 1 pkt 1 UPEA należy oceniać jako uzasadniony". Zdaniem Strony zaistniały w sprawie brak doręczenia decyzji skutkuje koniecznością uznania decyzji za nieistniejącą. Egzekwowana decyzja nie została wprowadzona do obrotu prawnego i stąd też nie może być podstawą do prowadzenia skutecznej egzekucji administracyjnej przeciwko Stronie. Wszak wysłanie decyzji pod nieprawidłowy (nieistniejący) adres uniemożliwia uznanie, że nastąpił skutek doręczenia, o którym mowa w art. 145 O.p. Dlatego też zdaniem Strony na uwzględnienie zasługuje przedstawiony w piśmie z dnia 16 lipca 2020 r. zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku, co czyni prowadzoną egzekucję administracyjną wobec Strony bezzasadną. Decyzja nie jest ostateczna, nie jest prawomocna (termin do jej zaskarżenia nie rozpoczął jeszcze biegu), zaś tytuł wykonawczy został błędnie wypełniony, ponieważ nieostateczna i nieprawomocna decyzja nie mogła stać się podstawą wystawionego w niniejszej sprawie tytułu wykonawczego. Z najdalej idącej ostrożności, w trosce o interesy prawne Strony, pełnomocnik wniósł o wznowienie na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 O.p. postępowania podatkowego toczącego się w sprawie zarejestrowanej pod numerem: [...] i wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 246 § 1 O.p. Wniosek o "wznowienie postępowania podatkowego" został wyłączony przez organ I instancji do odrębnego rozpatrzenia. Organ I instancji postanowieniem z dnia 27 lipca 2020 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonego zarzutu. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, iż uprawnienie do wniesienia zarzutu przysługuje zobowiązanemu w ściśle określonym terminie i wyłącznie na podstawach wyliczonych w art. 33 § 1 u.p.e.a. Następnie powołując się na treść art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. wskazał, że zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zaopatrzonego w klauzulę o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej, gdyż w nim znajduje się pouczenie o możliwości wniesienia zarzutów do organu egzekucyjnego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Zarzuty wniesione po upływie 7 dni od daty doręczenia odpisu wykonawczego nie mogą być przez organ egzekucyjny rozpoznane. Konfrontując to uregulowanie ze stanem faktycznym sprawy, NUS przyjął, że "przesyłkę zawierającą w/w zawiadomienia oraz odpis tytułu wykonawczego doręczono Pani (Skarżącej - przyp. aut.) dnia 28.02.2019 r. (doręczenie w trybie art. 44 KPA)". Wobec powyższego organ I Instancji uznał, że Strona nie dochowała terminu do wniesienia zarzutu przewidzianego przepisami prawa (zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej złożony w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wniesiono dnia 16 lipca 2020 roku). Uchybienie terminu spowodowało, że czynność ta jest prawnie nieskuteczna i nie daje podstaw do rozpatrzenia zarzutu zawartego w podaniu. Na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. NUS wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Strona wniosła na ww. postanowienie zażalenie. Organ II instancji postanowieniem z dnia 23 września 2020 r. nr [...] uchylił w całości ww. postanowienie z dnia 27 lipca 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ egzekucyjny powinien uzupełnić postępowanie poprzez ustalenie, czy Poczta Polska skierowała przesyłkę zawierającą odpis tytułu wykonawczego na zaktualizowany adres dla adresu N. , [...] tj. z przypisaną ulicą i nr domu. Organ egzekucyjny powinien także przy ustaleniu prawidłowości doręczenia tytułu wykonawczego wziąć pod uwagę stanowisko organu podatkowego co do doręczenia decyzji, na podstawie której prowadzona jest egzekucja (po ewentualnym wznowieniu postępowania podatkowego). Mając na uwadze powyższe, organ I instancji wystąpił do Urzędu Pocztowego w N. o udzielenie informacji czy ten skierował przesyłkę zawierającą odpis tytułu wykonawczego na zaktualizowany adres dla adresu N., [...] tj. z przypisaną ulicą i nr domu. Po uzyskaniu odpowiedzi wydał opisane na wstępie postanowienie z dnia 21 stycznia 2021 r., nr [...], którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonego zarzutu. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że Rada Gminy Nawojowa uchwałą nr XXII/208/16 z dnia 30 sierpnia 2016 r. w sprawie nadania ulic miejscowości Nawojowa, w obrębie geodezyjnym Nawojowa (Dz. Urz. Woj. Małop. Z 2016 r., poz. 5113, dalej: uchwała), nadała nazwy ulicom dotąd bezimiennym. W wyniku tego zabiegu dokonano także zmian w zakresie numerów porządkowych nieruchomości przylegających do utworzonych nazw ulic. Stąd też nastąpiły zmiany w zakresie adresów mieszkańców N.. Poprzednie adresy przestały być aktualne. Od tego momentu przesyłka kierowana na adres mieszkańca N. powinna była uwzględniać nazwę ulicy i prawidłowy numer nieruchomości. Organ I Instancji wystąpił do Poczty Polskiej z zapytaniem, czy przesyłka o numerze [...], mimo iż zaadresowano ją w sposób niezgodny z ww. uchwałą została doręczona przez operatora pocztowego na zaktualizowany adres dla adresu N. [...].[...], tj. z przypisaną ulicą i nr domu. W odpowiedzi na powyższe Poczta Polska wskazała, iż: "listonoszka obsługująca punkt doręczeń N. [...] (stary numer) doręczyła przesyłki na nowy zaktualizowany adres, ponieważ znała adresatów. W przypadku przesyłki poleconej nr [...] listonoszka pozostawiła awizo na drzwiach biura, ponieważ było nieczynne" (str. 4 postanowienia). Bazując na powyższym organ I instancji przyjął, iż doręczenie odpisu tytułu wykonawczego z dnia 29 stycznia 2019 r. nastąpiło w dniu 28 lutego 2019 r. i odmówił wszczęcia postępowania w zakresie rozpatrzenia zarzuty nieistnienia obowiązku. Strona wniosła na powyższe postanowienie zażalenie zarzucając naruszenie: 1. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. "poprzez ustalenie stanu faktycznego sprawy w sposób dowolny, sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a ponadto w sposób oparty na rozumowaniu niezgodnym z prawidłami logiki, skutkujący pobieżnym załatwieniem sprawy z rażącym naruszeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela z pominięciem wytycznych nałożonych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej"; 2. art. 42, art. 43 i art. 44 K.p.a. "poprzez niezasadne zastosowanie i przyjęcie, że przesyłka zawierająca odpis tytułu wykonawczego oraz zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych została skutecznie doręczona Skarżącej w dniu 28 lutego 2019 roku w trybie art. 44 KPA, podczas gdy w aktach sprawy znajduje się zwrócona przesyłka wysłana w dniu 13 lutego 2019 roku na adres: A. W., N. , [...]", tj. na adres, pod którym Skarżąca w tym okresie nie zamieszkiwała, nie było to jej miejsce pracy (pomieszczenie, w którym Skarżąca wykonywała czynności zawodowe); na adres, który wobec nadania nazwy ulic w miejscowości N. przestał formalnie istnieć, na adres, pod którym znajduje się apteka i restauracja, a Skarżąca nie jest w nim znana"; 3. art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 i art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące odmową wszczęcia postępowania w zakresie rozpatrzenia zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia, pomimo iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż zarówno Decyzja, jak również inne dokumenty i orzeczenia wydane w związku z postępowaniem dotyczącym tej Decyzji (takie jak tytuł wykonawczy Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. S. z dnia 29.01.2019 roku nr [...], zawiadomienie z dnia 11.02.2019r. /.../ wysyłane były za pomocą przesyłek pocztowych skierowanych na nieprawidłowy adres Skarżącej, /.../ i w związku z tym należało uznać, iż do tej pory nie doszło do wymaganego doręczenia Skarżącej ww. orzeczeń, przez co termin określony w art. 27 § 1 pkt 9 UPEA nie rozpoczął jeszcze biegu"; 4. art. 8 K.p.a. "poprzez prowadzenie postępowania w sposób niezrozumiały dla Skarżącej i podważający jej zaufanie do organów podatkowych, poprzez wydanie postanowienia bez uprzedniego zastosowania się do wytycznych Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. /.../ co skutkowało brakiem wskazania zaktualizowanego adresu, na który powinny być kierowane przesyłki do Skarżącej". Strona zwróciła się również o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zarzutów. Organ II instancji, po zapoznaniu się z aktami sprawy stwierdził, że z uwagi na to, że postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej zostało wszczęte przed dniem 30 lipca 2020 r., w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r. w zw. z art. 13 ust. 1 u.p.e.a. oraz niektórych innych ustaw. Zarzuty, o których mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a., są środkiem zaskarżenia, który służy na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego zobowiązanemu. Jest to dla zobowiązanego środek obrony przed niezgodnym z prawem wszczęciem egzekucji do jego majątku. Zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wynika to z treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera m. in. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ustawodawca dokładnie określił termin do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, iż w/w zarzut winien zostać złożony w ustawowo określonym terminie, a nie w dowolnym. Uchybienie terminu - nawet jednodniowe - do złożenia zarzutów czyni więc czynność zobowiązanego prawnie nieskuteczną. Z uwagi na to, że u.p.e.a. nie reguluje kwestii dotyczących doręczania pism przez organ egzekucyjny, to zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy K.p.a. W sprawie doręczeń w szczególności art. 39-49 K.p.a. Zgodnie z art. 44 § 1 K.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma, operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Przedmiotem niniejszego postępowania jest zażalenie na postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniesionego zarzutu, z uwagi na niezachowanie terminu do jego wniesienia. W omawianej sprawie zobowiązana kwestionuje prawidłowość kierowania adresowanych do niej pism - zarówno decyzji, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy, jak i samego tytułu wykonawczego na adres: N. , [...]. Stwierdziła, że adres ten, wobec wprowadzonych zmian administracyjnych, jest adresem nieistniejącym. Z załączonego do akt potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej ww. tytuł wykonawczy wynika zdaniem organu II instancji, że odpis ww. tytułu wykonawczego nadano u operatora pocztowego na adres zobowiązanej wynikający z danych rejestracyjnych Urzędu Skarbowego w N. S. tj. N. , [...] i doręczony w trybie art. 44 K.p.a. w dniu 28 lutego 2019 r. (dowód: potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Tytuł zawierał pouczenie, że zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego prawo zgłoszenia zarzutów. W omawianej sprawie siedmiodniowy termin do złożenia zarzutów zaczął biec od dnia 28 lutego 2019 r. i upłynął w dniu 6 kwietnia 2019 r. Natomiast zarzut na postępowanie egzekucyjne zobowiązana, działając przez pełnomocnika złożyła pismem z dnia 16 lipca 2020 r. a więc ponad rok po upływie ustawowego terminu. W tej sytuacji, to zobowiązana ponosi negatywne skutki procesowe związane z upływem terminu do wniesienia zarzutu, a w konsekwencji brakiem możliwości skutecznego jego złożenia i rozpoznania w trybie zarzutu z art. 33 u.p.e.a. Organ II instancji zaznaczył też, że organ egzekucyjny mając na uwadze dyspozycje organu odwoławczego wystąpił do Urzędu Pocztowego N. z prośbą o wyjaśnienie czy przesyłka zawierająca w/w odpis tytułu wykonawczego doręczona została przez operatora pocztowego na zaktualizowany adres: N. , [...] tj. z przypisaną ul. I nr domu. W odpowiedzi na powyższe Poczta Polska wskazała że "listonoszka obsługująca punkt doręczeń N. (stary numer ) doręczyła przesyłki na nowy zaktualizowany adres, ponieważ znała adresatów /.../ listonoszka pozostawiła awizo w drzwiach biura, ponieważ było nieczynne". W ocenie organu odwoławczego, mając na uwadze opisany stan faktyczny i prawny sprawy, organ I instancji zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie złożonego zarzutu. Zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a., "gdy żądanie o którym mowa w art. 61a zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być -wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania". Organ II instancji stwierdził, że brak jest przesłanek do uchylenia zaskarżonego postanowienia, gdyż postanowienie organu pierwszej instancji nie narusza prawa. Odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zarzutu organ II instancji wyjaśnił, że postanowienie w przedmiocie zarzutu nie zostało wszczęte to ww. jest bezprzedmiotowy. Również wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 27 listopada 2018 r. nr [...] został rozpoznany w odrębnym trybie przez organ podatkowy, który ostateczną decyzją z dnia 13 sierpnia 2020 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 27 listopada 2018 r. Skarżąca wniosła na opisane na wstępie postanowienie organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a polegające na niezastosowaniu § 1 ust. 1 w zw. z § 5 uchwały, z których to przepisów wynika, iż od dnia 1 października 2016 r. w miejscowości N., w obrębie geodezyjnym N. ulicom dotąd bezimiennym nadane zostały nazwy ulic, co wiązało się z koniecznością zaktualizowania danych adresowych mieszkańców N. poprzez ustalenie prawidłowej nazwy ulicy i przyporządkowanego do tej ulicy numeru nieruchomości, zamiast poprzestania na wpisaniu jako adres miejscowości N. i numeru domu, co w realiach niniejszej sprawy skutkowało nieprawidłowym uznaniem, że wysłana w dniu 13 lutego 2019 roku - i podwójnie awizowana - przesyłka skierowana na adres "N. [...]" została skutecznie doręczona na zaktualizowany adres: "ul. [...] w N."; 2. przepisów, w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. stosowanych z mocy art. 18 u.p.e.a. polegające na niewyjaśnieniu kluczowej kwestii w sprawie, jaką jest prawidłowość doręczenia Skarżącej odpisu tytułu wykonawczego, a zamiast tego ustalenie stanu faktycznego sprawy w sposób dowolny, sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a ponadto w sposób oparty na rozumowaniu niezgodnym z prawidłami logiki, skutkujący pobieżnym załatwieniem sprawy z rażącym naruszeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz z pominięciem wytycznych nałożonych przez DIAS w treści postanowienia z dnia 23 września 2020 r. znak: [...], a polegający na stwierdzeniu, iż "odpis tytułu wykonawczego nadano u operatora na adres zobowiązanej wynikający z danych rejestracyjnych Urzędu Skarbowego w N. S., tj. N. , [...] i doręczony w trybie art. 44 K.p.a. w dniu 28 lutego 2019 r., bez jakiegokolwiek przedstawienia okoliczności faktycznych potwierdzających spełnienie przesłanek z art. 44 K.p.a., co było szczególnie uzasadnione w świetle zarzutów Skarżącej, w których zwracała uwagę, że organ I instancji wbrew treści potwierdzenia odbioru i wbrew treści oświadczenia listonoszki (z których wynikało, że awiza miały zostać umieszczone na drzwiach bliżej niezidentyfikowanego biura) przyjął, iż awizo zostało umieszczone w skrzynce pocztowej adresata; b) art. 42, art. 43 i art. 44 K.p.a. stosowanych z mocy art. 18 u.p.e.a. poprzez niezasadne zastosowanie i przyjęcie, że przesyłka zawierająca odpis tytułu wykonawczego oraz zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych została skutecznie doręczona Skarżącej w dniu 28 lutego 2019 r. w trybie art. 44 K.p.a., podczas gdy w aktach sprawy znajduje się zwrócona przesyłka wysłana w dniu 13 lutego 2019 r. na adres: A. W., N. , [...]", tj. na adres, pod którym Skarżąca w tym okresie nie zamieszkiwała, nie było to jej miejsce pracy (pomieszczenie, w którym Skarżąca wykonywała czynności zawodowe); na adres, który wobec nadania nazwy ulic w miejscowości N. przestał formalnie istnieć; na adres, pod którym znajduje się apteka i restauracja a Skarżąca nie jest w nim znana: a zawiadomienie o pozostawieniu kierowanej do Skarżącej przesyłki w Urzędzie Pocztowym w N. zostało pozostawione na drzwiach bliżej niezidentyfikowanego biura (a nie mieszkania), rzekomo należącego do Skarżącej; c) art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 i art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące odmową wszczęcia postępowania w zakresie rozpatrzenia zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia, pomimo iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż zarówno decyzja, jak również inne dokumenty i orzeczenia wydane w związku z postępowaniem dotyczącym tej decyzji (takie jak tytuł wykonawczy NUS z dnia 29 stycznia 2019 r. nr [...], zawiadomienie z dnia 11 lutego 2019 r. nr: [...], [...], [...]), wysyłane były za pomocą przesyłek pocztowych skierowanych na nieprawidłowy adres Skarżącej, tj. pod którym Skarżąca w tym okresie nie zamieszkiwała, nie było to jej miejsce pracy (pomieszczenie, w którym Skarżąca wykonywała czynności zawodowe); na adres, który wobec nadania nazwy ulic w miejscowości N. przestał formalnie istnieć; na adres, pod którym znajduje się apteka i restauracja a Skarżąca nie jest w nim znana, a awizo zostało pozostawione w bliżej niezidentyfikowanym biurze (a nie mieszkaniu) rzekomo należącym do Skarżącej – i w związku z tym należało uznać, iż do tej pory nie doszło do wymagalnego doręczenia Skarżącej ww. orzeczeń, przez co termin określony w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. nie rozpoczął jeszcze biegu; d) art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niezrozumiały dla Skarżącej i podważający jej zaufanie do organów podatkowych, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia, które zostało wydane bez uprzedniego zastosowania się do wytycznych DIAS, przy równoczesnym zignorowaniu ustalonego przez organ I instancji faktu, że po podjęciu uchwały poprzednie adresy przestały być aktualne. Od tego momentu przesyłka kierowana na adres mieszkańca N. powinna była uwzględniać nazwę ulicy i prawidłowy numer (por. postanowienie NUS z dnia 21 stycznia 2021 r. nr [...], str. 4), co skutkowało brakiem wskazania zaktualizowanego adresu, na który powinny być kierowane przesyłki do Skarżącej (w treści postanowienia brak jakiejkolwiek informacji w tym przedmiocie), a pomimo to przyjęcie, że listonoszka doręczyła przesyłki (w liczbie mnogiej) na nowy, zaktualizowany adres pozostawiając awizo na drzwiach bliżej niezidentyfikowanego biura, rzekomo należącego do Skarżącej, które na dodatek było nieczynne. W związku z powyższymi zarzutami Skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia I instancji w całości oraz wydanie postanowienia w sprawie zgłoszonego zarzutu i umorzenie postępowania egzekucyjnego; 2. ewentualnie, o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; 3. zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu; 4. zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżąca w pierwszej kolejności przedstawiła stan faktyczny sprawy wyjaśniając z uwagi na przedmiot postanowienia, że w dniu 5 stycznia 2015 r. Skarżąca - jak wynika z treści aktu notarialnego Rep. A. Nr [...] r - "zamieszkała [...] nr [...]" - zawarła umowę sprzedaży należącej do niej nieruchomości położonej w B. G. w gminie S. S. (k. 60-61). Skarżąca od wielu lat zamieszkuje na terenie [...], w L. - aktualnie pod adresem: [...], [...] U. K.). Skarżąca podniosła, że o większości okolicznościach sprawy dowiedziała się dopiero z dokonanej w dniu 17 czerwca 2020 r. analizy, w wyniku zapoznania się jej pełnomocnika z aktami sprawy znak [...] prowadzonej przez organ I instancji. W szczególności podniosła, że: - w dniu 23 października 2018 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości położonej w B. G., dokonanego aktem notarialnym rep. A nr [...] z dnia 5 stycznia 2015 roku (k. 50). Przesyłka zawierająca powyższe postanowienie została wysłana na adres: A. W., N. [...], [...]. Następnie przesyłka została zwrócona do organu I instancji z adnotacją: "zwrot nie podjęto w terminie"; - NUS postanowił o włączeniu do akt toczącego się postępowania szczegółowo wymienionych w treści tego postanowienia dokumentów (k. 52), wezwał Skarżącą do złożenia na piśmie wyjaśnień w sprawie wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej nieruchomości zbytej wyżej powołanym aktem notarialnym (k. 53-53 verte) oraz zawiadomił o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego (k. 54). Zarówno ww. postanowienie, jak również ww. wezwanie oraz zawiadomienie zostało zaadresowane do Skarżącej na adres N. , [...]. Niemniej jednak zdaniem Skarżącej w aktach nie znajduje się żaden dowód podjęcia próby doręczenia ww. pism Skarżącej; - w dniu 27 listopada 2018 r. została wydana decyzja (k. 55-57), którą wysłano na adres: A. W., N. , [...] (k. 58-58 verte). Przesyłka została zwrócona do NUS z informacją: "Zwrot nie podjęto w terminie"; - w dniu 29 stycznia 2019 r. wystawiony został tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów z innych źródeł. Następnie zawiadomieniami z dnia 11 lutego 2019 r. dokonano zajęcia rachunków bankowych. Przesyłka zawierająca ww. zawiadomienia oraz odpis tytułu wykonawczego wysłana została w dniu 13 lutego 2019 r. na adres: A. W. N. [...], [...]". Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana, a następnie została zwrócona do nadawcy z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie"; - w aktach sprawy znajduje się notatka urzędowa sporządzona w dniu 7 września 2019 r. przez pracownika Urzędu Skarbowego w N. S. – A. G., z której wynika, iż "w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym wobec zobowiązanej o. A. W. zam, [...] (zaktualizowany adres w Urzędzie Gminy w N. to N. ul. [...]). W dacie j/w udano się pod wskazany adres, ustalono, iż pod w/wym adresem znajduje się restauracja "Nawojka" i apteka, zobowiązana nie znana. Nie ustalono aktualnego miejsca pobytu zobowiązanej"; - Rada Gminy Nawojowa uchwałą nadała nazwy bezimiennym dotąd ulicom w obrębię geodezyjnym Nawojowa. W wyniku tego zabiegu dokonano także zmian w zakresie numerów porządkowych nieruchomości przylegających do utworzonych nazw ulic. Stad też nastąpiły zmiany w zakresie adresów mieszkańców N.. Poprzednie adresy przestały być aktualne. Od tego momentu przesyłka kierowana na adres mieszkańca N. powinna była uwzględniać nazwę ulicy i prawidłowy numer nieruchomości przylegającej do tej ulicy. Poprzednie adresy przestały być aktualne (przestały istnieć w obrocie prawnym); - w dniu 26 sierpnia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. zwrócił się do Biura Wymiany Informacji Podatkowych w K. z wnioskiem o podjęcie środków odzyskania wierzytelności zobowiązanej W. A. zam. N. skierowany do administracji podatkowej w [...]. We wniosku jako "znany adres" A. W. wskazany został adres: [...] L. , B.-W. B. (por. wniosek o dochodzenie - e-formularz). Jak wynika z przedmiotowego wniosku jego podstawą jest art. 10 Dyrektywy 2010/24/EU (tj. Dyrektywy Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń; - pismem z dnia 2 października 2019 r. [...] ([...]) poinformował Skarżącą, że w wykonaniu Dyrektywy 2010/24/EU odpowiedni Urząd w Polsce dochodzi zaspokojenia roszczenia w wysokości Ł8919,19. Jednakże wraz z ww. pismem Skarżąca nie otrzymała żadnych dokumentów i pism dotyczących zobowiązania podatkowego (dowód: kserokopia pisma H. R.& C. przedłożona wraz z pismem z dnia 16 lipca 2020 r.); - do dnia dzisiejszego Skarżącej nie zostały doręczone decyzja, tytuł wykonawczy z dnia 29 stycznia 2019 r. oraz zawiadomienia z dnia 11 lutego 2019 r., w których dokonano zajęcia rachunków bankowych. W obszernym uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca podniosła m.in., że upatruje obrazy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w niezastosowaniu przez DIAS § 1 ust. 1 w zw. z § 5 uchwały. DIAS nie zwrócił przy tym uwagi, że NUS - wbrew treści uchwały - adresując do Skarżącej przesyłkę w dniu 13 lutego 2019 r., nie wysłał jej pod zaktualizowany adres: ul. [...], [...], ale zamiast tego poprzestał na wpisaniu jako adres miejscowości N. i numeru domu. Takie postępowanie w realiach niniejszej sprawy skutkowało nieprawidłowym uznaniem, że wysłana w dniu 13 lutego 2019 r. – i podwójnie awizowana – przesyłka skierowana na adres "N. " została skutecznie doręczona na zaktualizowany adres: "ul. [...] w N.". Skarżąca zwróciła uwagę, że art. 87 Konstytucji RP wskazuje zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego na terenie RP, a jednym z tych źródeł prawa są akty prawa miejscowego. Stosownie do art. 87 ust. 2 w zw. z art. 94 Konstytucji RP niektóre uchwały rady gminy stanowią przepisy prawa miejscowego, które obowiązują wszystkie podmioty i organy na danym obszarze. Takim aktem prawa miejscowego jest uchwała. Uchwały o nadaniu nazw ulicom zawierają przepisy o charakterze powszechnie obowiązującym, a to uzasadnia nadanie im waloru prawa miejscowego. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. II OPS 2/05, uchwała o nadaniu nazwy konkretnej ulicy - z uwagi na nieograniczony krąg jej adresatów jest uchwałą o charakterze generalnym. Jej adresatami są wszyscy, którzy muszą posługiwać się tą nazwą i zmieniać (co często związane jest z obowiązkiem poniesienia stosownych opłat) adres zamieszkania, miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, czy miejsce położenia nieruchomości w dokumentach, rejestrach i ewidencjach urzędowych. W efekcie, jeżeli w danej miejscowości istnieje podział na ulice, adres określa się przez podanie nie tylko nazwy miejscowości, ale także nazwy ulicy (por. per analogiam art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności). Zdaniem Skarżącej do stosowania uchwały zobowiązany był także DIAS oraz NUS, które to organy nie mogły uznać, że przesyłka wysłana na adres "wynikający z danych rejestracyjnych Urzędu Skarbowego w N. S.", który został określony z pominięciem § 1 ust. 1 w zw. z § 5 uchwały, mogła zostać uznana za skutecznie doręczoną w trybie art. 44 K.p.a. Uzasadniając zarzuty naruszenia prawa procesowego Skarżąca podniosła m.in., że wszelkie doręczenia w trybie art. 44 K.p.a. były wadliwe wobec treści potwierdzenia odbioru i oświadczenia listonoszki (z których wynikało, że awiza miały zostać umieszczone na drzwiach bliżej niezidentyfikowanego biura, a nie w skrzynce pocztowej adresata). DIAS powinien był zweryfikować prawidłowość doręczenia tytułów wykonawczych, skoro Skarżąca kwestionowała skuteczność tego doręczenia, czego jednak nie uczynił w wystarczający sposób. Organy rozpatrując zarzuty Skarżącej poprzestały na autorytatywnym stwierdzeniu, że odpis tytułu wykonawczego został nadany u operatora pocztowego na adres zobowiązanej wynikający z danych rejestracyjnych Urzędu Skarbowego w N. S. (tj. N. , [...]) i doręczony w trybie art. 44 K.p.a. w dniu 28 lutego 2019 r. Organy w sposób pobieżny przeanalizowały zebrany w sprawie materiał dowodowy, pomijając istotne fakty wynikające z tego materiału dowodowego i zupełnie dowolnie przyjęły, że awizo informujące o próbie doręczenia odpisu tytułu wykonawczego z dnia 29 stycznia 2019 roku zostało umieszczone w oddawczej skrzynce adresata. Podczas gdy zarówno z treści potwierdzenia odbioru dołączonego do przesyłki R [...], jak również z oświadczenia listonoszki wynika, że awizo to wskutek niemożności pozostawienia go w oddawczej skrzynce odbiorczej adresata zostało umieszczone na drzwiach jego "biura". Przy czym co istotne, listonoszka nie wskazała, pod jakim adresem znajdowało się to biuro adresata (tj. Skarżącej). Organ II Instancji zaniechał podjęcia jakichkolwiek czynności mających dokładnie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. DIAS uznał, że dla rozpoznania sprawy wystarczające będzie sprawdzenie, czy przesyłki kierowane do Skarżącej zostały wysłane na adres wynikający z danych urzędu skarbowego, bez konieczności ustalenia, czy ten adres był prawidłowy i bez konieczności zbadania prawidłowości procedury doręczenia przesyłki (w tym w szczególności sposobu i miejsca pozostawienia awizo). W efekcie organ II Instancji w ogóle nie skonfrontował informacji o pozostawieniu przez listonoszkę awiza na drzwiach rzekomego biura należącego do Skarżącej z treścią znajdującej się w aktach sprawy notatki urzędowej sporządzonej w dniu 7 września 2019 r. przez pracownika Urzędu Skarbowego w N. S. A. G.. Wobec powyższego zdaniem Skarżącej organy obu instancji za wszelką cenę dążąc do szybkiego "załatwienia sprawy", całkowicie zignorowały treść pisma z dnia 16 lipca 2020 r. oraz postanowienia DIAS z dnia 23 września 2020 r. W niniejszej sprawie DIAS w ogóle nie pochylił się nad kwestią prawidłowości dokonywanych doręczeń w zakresie decyzji, odpisu tytułu wykonawczego, zawiadomień o zajęciu i innych dokumentów wydanych w ww. sprawie. W niniejszej sprawie podstawą faktyczną wydania zaskarżonego postanowienia było (nieprawidłowe) przyjęcie, że przesyłkę zawierającą zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego oraz odpis tytułu wykonawczego doręczono Skarżącej dnia 28 lutego 2019 r. Ustalając tę okoliczność DIAS całkowicie zignorował zarówno treść pisma z dnia 16 lipca 2020 r. jak również zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, z którego wynikało, że Skarżąca nie zamieszkuje pod adresem "N. " ponieważ: 1) zamieszkuje za granicą; 2) adres ten wobec wprowadzonych zmian administracyjnych jest adresem nieistniejący; 3) pod tym adresem znajduje się restauracja i apteka; 4) osoba Skarżącej nie jest znana pod tym adresem; 5) Skarżąca pod zaktualizowanym adresem nie prowadzi biura, na którego drzwiach można byłoby umieszczać awiza z informacja o kierowanych do Skarżącej przesyłkach poleconych pozostawionych do odbioru w Urzędzie Pocztowym w N.. Zdaniem Skarżącej z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, dlaczego organ II instancji pomimo sygnalizowanych w treści zażalenia nieprawidłowości w zakresie zarówno zaadresowania przesyłki, jak również jej awizowania uznał, że stan faktyczny uzasadnia przyjęcie fikcji doręczenia przesyłki. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 42-44 K.p.a. Skarżąca przywołała treść ww. przepisów i zwróciła uwagę na zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, co wiąże się z prawidłowym doręczaniem pism. Opisała zasady doręczeń w postępowaniu administracyjnym przywołując tezy z judykatury. W szczególności zaakcentowała, że zastosowanie instytucji doręczenia zastępczego z art. 44 K.p.a. wymaga kumulatywnego spełnienia kilku przesłanek. Pierwszą z przesłanek jest niemożność doręczenia pisma w sposób określony w art. 42, a następnie w art. 43 K.p.a. Drugą z przesłanek jest pozostawienie pisma na przechowanie przez okres 14 dni w placówce pocztowej danego operatora pocztowego, w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego albo też w urzędzie właściwej gminy (miasta), w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta), upoważnioną osobę lub organ. Trzecią przesłanką jest zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, odpowiednio w placówce pocztowej albo w urzędzie właściwej gminy (miasta). Czwartą przesłanką jest, w przypadku niepodjęcia przez adresata przesyłki we wskazanym terminie, pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Skuteczność tego sposobu doręczania pism uzależniona została od bezwzględnego zachowania wymogów określonych w art. 44 K.p.a. Dlatego też zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Transponując powyższe na kanwę niniejszej sprawy Skarżąca uznała, że zastosowanie instytucji doręczenia zastępczego z art. 44 K.p.a., wobec braku możliwości doręczania Skarżącej przesyłek w Urzędzie Skarbowym w N. S. oraz w innym miejscu, w którym możliwe było zastanie Skarżącej, wymagało uprzedniego wysłania przesyłek bądź to na adres zamieszkania Skarżącej (rozumiany jako adres rzeczywistego, faktycznego mieszkania adresata, tj. miejsca, w którym adresat przebywa z zamiarem dłuższego, a nie krótkotrwałego pobytu, umożliwiającego doręczenie mu pisma) bądź to na adres miejsca zatrudnienia Skarżącej (przy czym wtedy powinna zostać podjęta próba doręczenia tej przesyłki do rąk własnych Skarżącej). Wobec opisanego powyżej postępowania organu I Instancji w zakresie doręczania przesyłek Skarżącej, jej zdaniem w niniejszej sprawie nie ziściły się przesłanki umożliwiające zastosowanie instytucji doręczenia zastępczego z art. 44 K.p.a. Wszakże w niniejszej sprawie NUS zmierzając do doręczenia decyzji a następnie odpisu tytułu wykonawczego i zawiadomień o zajęciu rachunków bankowych, przesyłki zawierające ww. dokumenty kierował - wbrew treści art. 42 i 43 K.p.a. - na nieprawidłowy adres. W związku z powyższym zdaniem Skarżącej w niniejszej sprawie decyzja, odpis tytułu wykonawczego oraz zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych nie zostały doręczone Skarżącej. Doręczenia te nie wywołują skutków prawnych w stosunku do Skarżącej, m.in. w zakresie rozpoczęcia terminu na wniesienie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zważywszy, iż wszystkie pisma kierowane do Skarżącej wysyłane były na nieistniejący adres, który w żadnym wypadku nie był adresem zamieszkania lub miejsca pracy Skarżącej, przyjmuje ona, że NUS dotychczas nie podjął próby doręczenia Skarżącej decyzji, odpisu tytułu wykonawczego i zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego zgodnie z trybem określonym przez art. 42 oraz art. 43 K.p.a., przez co nie został spełniony warunek sine qua non do zastosowania instytucji art. 44 K.p.a. Skarżąca przywołała też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 735/18, w którym wskazano, że: "wynikające z art. 44 k.p.a. domniemanie doręczenia pisma, nie dotyczy pisma z niewłaściwym adresem odbiorcy. (...) Aby więc można było mówić o niemożności doręczenia pisma w sposób bezpośredni, w sytuacji gdy pismo kierowane było na adres strony, koniecznym jest prawidłowe zaadresowanie przesyłki przez organ. Dopiero wówczas, w przypadku prawidłowego określenia adresu odbiorcy, można mówić o niemożności doręczenia pisma pod wskazanym adresem, a w konsekwencji otwiera się droga do zastosowania rozwiązania przyjętego w art. 44 k.p.a. W sytuacji wskazania niewłaściwego adresu odbiorcy brak jest podstaw do przyjęcia, że powstał procesowy skutek prawny doręczenia w terminie określonym w art. 44 k.p.a.". Skarżąca przedstawiła też wywody w przedmiocie stwierdzenia przez organy administracji uchybienia terminu w przypadku, gdy termin ten nie rozpoczął jeszcze biegu. Wobec powyższego Skarżąca za zasadny uznała również zarzut naruszenia art. art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 i art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy wystawiony w niniejszej sprawie na podstawie nieostatecznej decyzji nie jest zgodny z prawem, a to oznacza, że postępowanie egzekucyjne i dokonane w jego toku czynności nie miały legalnej podstawy. Z kolei zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. Skarżąca umotywowała brakiem zastosowania się przez organy do uprzednich wytycznych DIAS, a także brakiem po raz kolejny zbadania intencji i argumentów przedstawionych w piśmie z dnia 16 lipca 2020 r. oraz poprzednim zażaleniu. Skarżąca zarzuciła, że postępowanie organu II Instancji nie sprzyja pogłębieniu zaufania Skarżącej do polskich organów podatkowych. Organy te bowiem nie zadały sobie trudu, by dostarczyć Skarżącej orzeczenia wydane w jej sprawie. Nie miały jednak problemu z uruchomieniem międzynarodowego postępowania windykacyjnego - w oparciu o przepisy Dyrektywy Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i Innych obciążeń. Jak się więc wydaje organ I instancji w relacji ze Skarżącą stosuje wyłącznie instrumenty realizujące cele fiskalne, bez względu na poszanowanie praw Skarżącej, w tym prawa do zapoznania się z treścią decyzji, odpisem tytułu wykonawczego i zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego. Końcowo Skarżąca podkreśliła, że mieszka na terenie Wielkiej Brytanii, która z Unii Europejskiej wystąpiła w dniu 31 stycznia 2020 r. Stąd też przed tą datą możliwe i celowe było podjęcie przez NUS działań mających na celu doręczenie Skarżącej decyzji i odpisu tytułu wykonawczego w trybie art. 154a Ordynacji podatkowej. Takie działanie było o tyle słuszne, że organy podatkowe zwróciły sie do brytyjskiego Urzędu Skarbowego z wnioskiem o pomoc w zakresie odzyskiwania wierzytelności. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odniósł się również do poszczególnych zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie DIAS z dnia 2 kwietnia 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie NUS z dnia 21 stycznia 2021 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów Skarżącej na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z 29 stycznia 2019 r. nr od [...] z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do ich wniesienia. Postanowienie NUS wydane w oparciu o przepis art. 61a § 1 K.p.a., stosowanym w postępowaniu egzekucyjnym odpowiednio na podstawie z art. 18 u.p.e.a. oraz utrzymujące je w mocy postanowienie DIAS. W ocenie Sądu, organy w sposób nieprawidłowy i przedwczesny zastosowały w przedmiotowej sprawie jako podstawę swych rozstrzygnięć przepis art. 61a § 1 K.p.a., zatem skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy zasadnie organ egzekucyjny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, z uwagi na to, że Skarżąca wniosła zarzuty z uchybieniem terminu. Przed przystąpieniem do rozstrzygnięcia tak zakreślonego sporu, ze względu na to, że akta sprawy zostały przekazane przez DIAS w postaci potwierdzonych za zgodność nie zawsze czytelnych kserokopii, w tym także dotyczy to kluczowego dowodu w sprawie, a mianowicie przesyłki listowej nr ([...] i potwierdzenia odbioru, która między innymi zdaniem organów miała zawierać opisany powyżej tytuł wykonawczy, Sąd wskazuje, że zgodnie art. 133 § 1 P.p.s.a., wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania przez Sąd jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organy podatkowe w toku całego postępowania toczącego się przed organami. Kontrolując zaskarżoną decyzję, Sąd nie ogranicza się jedynie do tego aktu, lecz bada, czy okoliczności przedstawione w takiej decyzji znajdują odzwierciedlenie w dokumentacji zgromadzonej w nadesłanych aktach sprawy. To na organie ciąży obowiązek przedłożenia wraz ze skargą kompletnych akt, zawierających wszystkie dowody i dokumenty, które stały się podstawą wydanego przez niego aktu i które pozwolą sądowi dokonującemu kontroli na pełną ocenę jego zgodności z prawem rozumianym zarówno jako prawo procesowe jak i materialne. Orzekanie przez sąd administracyjny jest możliwe tylko na podstawie całości akt sprawy, co związane jest z tym, że sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń faktycznych we własnym zakresie, a tylko bada, czy dokonane przez organy administracji ustalenia odpowiadają prawu. Obowiązek ten został wyartykułowany w art. 54 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Co istotne w niniejszej sprawie, wskazane przepisy P.p.s.a. nie nakładają na sąd obowiązku zgromadzenia kompletnych akt postępowania w sprawie, a tylko dokonanie oceny na podstawie akt przesłanych przez organ, a wyjątkowo uzupełnianych dodatkowymi istotnymi dowodami w zakresie wyznaczonym w art. 106 P.p.s.a. I choć orzecznictwo sądowe nie jest jednolite w kwestii obowiązku sądu co do kompletowania akt administracyjnych, bowiem wskazuje się w nim również, że sąd w sytuacji dostrzeżenia brakujących w aktach dokumentów powinien wezwać organ do ich nadesłania, to jednak podkreśla się, że obowiązek ten istnieje w sytuacji, gdy z lektury akt wynika, iż zgromadzony został pełny materiał dowodowy, lecz nie przesłano sądowi kompletnych akt sprawy (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 1231/05; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd może zatem wezwać organ do uzupełnienia akt sprawy, jeśli przez niedopatrzenie akta zawierają braki, ale to uzupełnienie dotyczy jedynie tych akt, które organ posiadał, wydając rozstrzygnięcie. Uzupełnienie to nie może natomiast oznaczać kompletowania przez sąd akt znajdujących się poza organem, gdyż to nie należy do obowiązków sądu, ale organu, o czym stanowią przepisy art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. stosowanym do postępowania egzekucyjnego z mocy art. 18 u.p.e.a. Tym samym sąd nie ma obowiązku wzywać organu do uzupełnienia akt sprawy, w przypadku, gdy z przedłożonych wraz ze skargą akt sprawy wynika, że istotne dla rozstrzygnięcia materiały i dowody nie znalazły odzwierciedlenia w aktach zgromadzonych przed wydaniem kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdyż podstawowy dla rozstrzygnięcia sporu dowód, czyli zwrócona przesyłka listowa wraz z potwierdzeniem odbioru, która miała zawierać zawiadomienia o zajęciu i tytuł wykonawczy, nie była w posiadaniu organu zażaleniowego w trakcie rozpoznawania zażalenia, co wprost wynika z pisma NUS z dnia 1 marca 2021 r. nr [...] (str. 2 pisma - karta nr 87 akt administracyjnych). Tymczasem zalegająca w aktach sprawy kserokopia tylko jednej strony koperty (karta nr 6 akt administracyjnych) zawiera kilkanaście różnych zapisów (przede wszystkim dat i numerów) i pieczęci umieszczonych w różnych miejscach nie zawsze czytelnych (przykład: zapis w prawym górnym rogu, najprawdopodobniej jest to data). Podobnie sytuacja ma miejsce jeżeli chodzi potwierdzenie odbioru (karty nr 4 i 5 akt administracyjnych), gdzie niektóre zapisy są nieczytelne (np. na stronie 2 karta nr 5 akt administracyjnych wpisana odręcznie nieczytelnie nazwa UP, czy odcisk stempla w prawym górnym rogu, poprawiana data w ostatnim wersie.) Sąd analizując przedłożone kserokopie stwierdził, że na stronie 1 potwierdzenia odbioru (karta nr 4 akt administracyjnych), w pozycjach "Numer pisma ...." (wers drugi) i "Z dnia ...." (wers trzeci) są wymienione jedynie numery trzech zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 11 lutego 2019 r. (czytelny odcisk datownika), natomiast brak jest numeru tytułu wykonawczego i daty jego wystawienia. Zatem już tylko ta okoliczność powinna być skłonić organ II instancji do wezwania organu I instancji do dostarczenia zwróconej przez Pocztę Polską przesyłki, aby stwierdzić, czy w istocie ta przesyłka zawierała odpis tytułu wykonawczego. Ustalenie powyższego z oczywistych względów powinno być podstawą wszelkich dalszych rozważań. Już tylko powyższe ustalenia Sądu są wystarczającą podstawą do uchylenia postanowienia DIAS, gdyż świadczy to o nieprzeprowadzeniu prawidłowego, ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach. Oznacza to naruszenie zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 w zw. art. 138 § 1 oraz w zw. z art. 7 § 1 i art. 77 1 K.p.a. oraz w zw. z art. 18 u.p.e.a. Stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Abstrahując jednak od powyższego Sąd poczyni jeszcze kilka innych uwag, które organ II instancji powinien uwzględnić rozpoznając ponownie sprawę, gdyby okazało się, że przesyłka listowa nr ([...] zawierała tytuł wykonawczy. Sąd wskazuje, że w art. 27 u.p.e.a. ustawodawca określił elementy, jakie powinien zawierać tytuł wykonawczy. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z przytoczonego przepisu wynika, że zobowiązany ma prawo wnieść zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do organu egzekucyjnego w ściśle określonym terminie, tj. w ciągu 7 dni. Wprawdzie ustawodawca w przytoczonym przepisie zakreślając termin do zgłoszenia zarzutów, nie określił wprost od kiedy powinien być on liczony, jednakże w orzecznictwie wskazuje się, że termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej wynosi 7 dni i liczy się od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego (wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2020 r., II FSK 2470/19). W powołanym wyroku, NSA wskazał także, iż termin 7-dniowy do wniesienia zarzutów ma charakter terminu zawitego, a więc jego niedochowanie powoduje bezskuteczność czynności prawnej, tj. wniesienia zarzutów. Pogląd ten jest podzielany zarówno przez doktrynę jak i judykaturę, bowiem powszechnie przyjmuje się, że zarzut, o którym mowa w art. 33 u.p.e.a., wniesiony przed terminem doręczenia tytułów wykonawczych, nie może odnieść skutku, podobnie jak wniesiony po terminie (Z. Leoński (w:) R. Hauser, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz pod redakcją R. Hausera, A. Skoczylasa, Warszawa 2018, str. 255; wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2017 r., II FSK 1885/15 oraz z dnia 27 stycznia 2015 r., II FSK 3081/12) Wskazać należy także, że stosownie do art. 26 § 5 pkt 1 i 2 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Przesyłka listowa nr [...] która miała zawierać tytuł wykonawczy z dnia 29 stycznia 2019 r., została wysłana za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. na adres prowadzenia przez Skarżącą działalności gospodarczej tj. na adres: N. [...] i została uznana przez organ I instancji za doręczoną w trybie art. 44 K.p.a. z upływem dnia 28 lutego 2019 r. Wobec powyższego kluczowymi zagadnieniami do rozstrzygnięcia przez Sąd w zakresie doręczenia tej przesyłki jest po pierwsze, czy przesyłka została wysłana i doręczona na prawidłowy adres, po drugie czy Poczta Polska S.A., za pośrednictwem której organ I instancji dokonywał doręczenia, dopełniła ciążących na niej obowiązków związanych z doręczeniem zastępczym przesyłki listowej poleconej o numerze jak wyżej. Odnosząc się do pierwszej z powyższych kwestii Sąd wskazuje, że nie ma najmniejszej wątpliwości, że z akt rejestracyjnych będących w posiadaniu organu podatkowego wynika, że adresem prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącą jest adres N. , [...], ważny od 12 stycznia 2015 r. (wydruk z bazy POLTAX z dnia 11 lutego 2019 r. - karta nr [...] akt administracyjnych oraz wydruk z "Podsystemu Kontrola z dnia 1 marca 2021 r. – karta nr 86 z załącznikami akt administracyjnych"). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 476, ze zm., obecnie t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 63; dalej: u.z.e.i.p.p) obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają, między innymi, osoby fizyczne. Zgodnie z art. 5 ust 1 u.z.e.i.p.p. podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na podstawie odrębnych przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw. Na mocy art. 5 ust. 4 u.z.e.i.p.p. zgłoszenie identyfikacyjne podatników będących osobami fizycznymi wykonujących działalność gospodarczą zawiera dane, o których mowa w ust. 2, (nazwisko, imię (imiona), imiona rodziców, datę i miejsce urodzenia, płeć, nazwisko rodowe, obywatelstwo lub obywatelstwa, adres miejsca zamieszkania, adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy, rodzaj i numer dowodu tożsamości oraz numer PESEL, jeżeli został nadany) nazwę (firmę), adres stałego miejsca wykonywania działalności, o ile takie miejsce posiada, adresy dodatkowych miejsc wykonywania działalności, o ile takie miejsca posiada, numer identyfikacyjny REGON, o ile został nadany, organ ewidencyjny, wykaz rachunków bankowych lub imiennych rachunków w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, z wyjątkiem rachunku VAT w rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, dane prowadzącego dokumentację rachunkową, w tym jego NIP, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz przedmiot wykonywanej działalności określony według obowiązujących standardów klasyfikacyjnych. Z kolei przepis art. 9 ust. 1 u.z.e.i.p.p. stanowi, że podmioty podlegające obowiązkowi ewidencyjnemu mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym przez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego, nie później niż w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych. W ocenie Sądu posługiwanie się przez organ egzekucyjny adresem wynikającym z rejestru podatników w korespondencji ze Skarżącą, było nie tylko w pełni uzasadnione, ale organ miał obowiązek posługiwania się danymi z tego rejestru, gdyż art. 14a u.z.e.i.p.p. nakazuje wykorzystywać dane z tego rejestru do realizacji celów i zadań ustawowych organów podatkowych. Skoro prawodawca przewidział specjalny system ewidencyjny podatników i płatników, służący organom podatkowym i prowadzonym przez nie postępowaniom, to wykluczone jest, aby organy te posiłkowały się innymi danymi, bowiem poddawałoby to w wątpliwość celowość prowadzenia ewidencji podatników i płatników, a nawet godziłoby w istotę tej ewidencji. Dlatego też zaniechanie dokonania przez podatnika dokonania zgłoszenia aktualizacyjnego w przypadku zmiany adresu zamieszkania lub miejsca prowadzenia działalności prowadzi do skutku w postaci kierowania korespondencji przez organ podatkowy pod niewłaściwy adres; mogące, stąd wynikać ewentualne negatywne skutki obciążają jednak podatnika, a nie organ podatkowy. Zauważyć należy, że w zgłoszeniu identyfikacyjnym (jego aktualizacji) podatnik może wskazać, na jaki adres należy kierować do niego korespondencję. Może więc go wskazać zgodnie ze swoim miejscem zamieszkania w rozumieniu art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1025; dalej: K.c.), ale może też wskazać adres, który cywilnoprawnej definicji miejsca zamieszkania nie odpowiada. Dlatego dla ustalenia, że określony adres podatnika jest nieaktualny, konieczna jest mająca umocowanie prawne inicjatywa aktualizacyjna samego podatnika (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 3102/15). Skoro podatnik nie zaktualizował danych dotyczących kierowania do niego korespondencji, uwzględnianych w CRP-KEP, to wysłanie pism na adres wynikający z tego zgłoszenia, nawet jeśli podatnik faktycznie zamieszkiwał lub prowadził działalność w innym miejscu w innym miejscu, nie narusza ustawowej procedury wysyłania pism (podkreślenie Sądu). Jak już Sąd wskazywał, powyższy adres jest adresem prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej, gdyż tak Skarżąca podała do CRP-KEP, zatem rozważenia wymaga, czy wysłanie przez organ egzekucyjny na adres prowadzenia działalności gospodarczej jest zgodne z przepisami K.p.a. dotyczącymi doręczeń. Stosownie do treści art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w postępowaniu tym będą miały odpowiednie zastosowanie przepisy K.p.a. dotyczące doręczeń, zawarte w rozdziale 8 "Doręczenia" tj. art. 39 – 49b K.p.a. Doręczenie tytułu wykonawczego powinno być dokonane w sposób określony w tych przepisach. Skuteczne doręczenie nastąpi zatem wówczas, gdy dokonane zostało z zachowaniem wszystkich warunków wymaganych przepisami prawa dla danego, wykorzystanego w praktyce przez organ sposobu doręczenia (podkreślenie Sądu). Ocena skuteczności doręczenia pisma zależy zatem od dochowania warunków formalnych ściśle określonych przepisami K.p.a., co musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Zgodnie z art. 39 K.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego, swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Powołany przepis wprowadza zasadę oficjalności doręczeń. Ustawowy obowiązek dokonywania wszelkich doręczeń z urzędu spoczywa na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Zasada ta znajduje zastosowanie w każdym postępowaniu, niezależnie od jego struktury podmiotowej. Zapewnia organowi administracyjnemu stanowczy wpływ na sam tok postępowania, służy także zrównaniu w tym zakresie pozycji prawnej podmiotów uczestniczących w postępowaniu. Strony i inni uczestnicy postępowania nie muszą składać osobnych wniosków lub żądań co do doręczania im pism, jak też nie muszą dowiadywać się w siedzibie organu, czy jest jakieś pismo do odebrania w ich sprawie. W myśl art. 42 § 1-3 K.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania (art. 43 K.p.a.). Z brzmienia art. 42 § 1 K.p.a. wynika, że osobie fizycznej pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się w miejscu zamieszkania lub miejscu pracy. W sytuacji, gdy osoba fizyczna nie wskazuje miejsca doręczeń pism, wybór należy do organu. Zatem do osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą mają zastosowanie ogólne zasady doręczania pism. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Treść wskazanego przepisu należy wykładać racjonalnie, w oparciu o zasady logiki. Miejsce zamieszkania i miejsce pracy to takie miejsca, w których istnieje duże prawdopodobieństwo przebywania adresata pisma, tym samym z nimi wiąże się domniemanie, że pismo zostanie doręczone w sposób, który będzie dawał gwarancję zapoznania się z jego treścią, a w konsekwencji ochroną praw w postępowaniu. We współczesnych realiach zakład pracy to nie tylko miejsce najemnej pracy osób, ale także miejsce, w którym koncentrują się gospodarcze interesy podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Gdyby miało być inaczej, to ustawodawca w art. 42 § 1 K.p.a. wskazałby w jakim znaczeniu rozumie miejsce pracy, a tak nie czyni, co tym bardziej wskazuje na funkcjonalne ujęcie tego terminu. Pogląd, że siedziba prowadzonego przez osobę fizyczną przedsiębiorstwa jest również miejscem pracy tej osoby jest od lat utrwalony w orzecznictwie (por. np. WSA w Warszawie w: postanowieniu z dnia 14 listopada 2005 r. o sygn. VI SA/Wa 1378/05, wyrok z dnia 11 stycznia 2006 r. o sygn. VI SA/Wa 641/05, wyrok z dnia 6 października 2008 r. o sygn. VI SA/Wa 1603/08; NSA w postanowieniu z dnia 1 października 2008 r. o sygn. I OSK 1168/08; czy choćby najnowsze orzeczenia wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 3186/17, albo wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1961/20). Doręczenie przesyłki nr ([...] na adres prowadzonej działalności gospodarczej Skarżącej wskazany w CRP-KEP, było doręczeniem w miejscu pracy, zatem odpowiadało warunkom z art. 42 § 1 K.p.a. W konsekwencji w tym zakresie zarzuty i argumentację skargi Sąd uznał za nieuzasadnione. Kolejnym zagadnieniem, które należało rozstrzygnąć, jest kwestia skierowania korespondencji do Skarżącej na adres N. , podczas gdy adres ten nie był aktualny od dnia 1 października 2016 r. Mianowicie Rada Gminy Nawojowa w dniu 30 sierpnia 2016 podjęła dwie uchwały nr: - XXIII/208/16 w sprawie nadania nazw ulic w miejscowości Nawojowa, w obrębie geodezyjnym (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2016, poz. 5113), - XXIII/209/16 w sprawie nadania nazw ulic w miejscowości Nawojowa, w obrębie geodezyjnym Nawojowa (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2016, poz. 5114). Na podstawie tych uchwał nadano w Nawojowej nazwy ulicom dotąd bezimiennym. Obydwie uchwały weszły w życie z dniem 1 października 2016 r. Oznacza to, że w bazie danych ewidencji miejscowości, ulic i adresów prowadzonej na podstawie rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz.U. z 2012 r., poz.125) z urzędu dokonano aktualizacji danych ewidencji, gdyż uzupełnienia lub zmiany dokonuje się, jeżeli (§ 9 ust. 1) m.in nastąpiła zmiana danych, o który mowa w § 3 ust. 1, § 4 ust. 1 oraz § 6 ust. 3; (m.in. nazwy ulic i placów, numerów porządkowych). Nazwy ulic i placów przyjmuje się w brzmieniu zgodnym z uchwałami rady gminy w sprawie przebiegu oraz nadania nazw ulicom i placom (§ 4 ust. 2). Wobec powyższego w miejscowości N. dotychczasowe adresy stały się nieaktualne i zastąpione zostały nowymi adresami, w których uwzględniono nowo wprowadzone nazwy ulic. Rację ma Skarżąca, że nowe nazwy ulic powinny być z urzędu od 1 października 2016 r. uwzględnione przez organ egzekucyjny w kierowanej do Skarżącej korespondencji. Nie oznacza to jednak automatycznie, że doręczenie jest wadliwe. Jeżeli zmiana adresu polega wyłącznie na samej zmianie nazwy miejsca (oznaczenia miejsca w ewidencji miejscowości, ulic i adresów), a czynność doręczenia została podjęta przez doręczyciela w miejscu, które odpowiada adresowi przed zmianą nazwy miejsca, to zdaniem Sądu, pomimo podania na przesyłce adresu wynikającego z oznaczenia przed zmianą, należy uznać że czynność doręczenia została podjęta z uwzględnieniem zmiany adresu z urzędu. Innymi słowy istotne jest to, żeby czynność doręczenia była podjęta w miejscu, które odpowiada adresowi przed zmianą nazwy miejsca. Wobec powyższego DIAS rozpoznając zażalenie powinien w sposób niebudzący wątpliwości ustalić w oparciu o dane z ewidencji miejscowości, ulic i adresów, czy adres podany przez do Skarżącą do CRP-KEP tj. N. , będącym zarazem oznaczeniem miejsca doręczenia przesyłki pocztowej w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1041), odpowiada adresowi, pod którym doręczyciel dokonywał czynności doręczenia przesyłki nr [...]. W przekazanych Sądowi aktach sprawy takich ustaleń wynikających z ewidencji miejscowości, ulic i adresów brak. Jedyny ślad, że adres N. odpowiada adresowi ulica [...], wynika z "Notatki Urzędowej" sporządzonej w dniu 7 września 2019 r. przez A. G. - kontrolera skarbowego z Urzędu Skarbowego w N. S. (karta nr 26a akt administracyjnych). Pomimo podnoszenia powyższej kwestii w obszernym wywodzie w zażaleniu, DIAS w ocenie Sądu nie ustosunkował się do powyższej kwestii. Za odniesienie się do tej kwestii trudno uznać zdanie zacytowane w z pisma Poczty Polskiej nawet bez wskazania z jakiego pisma pochodzi, że "listonoszka obsługująca punkt doręczeń N. (stary numer) doręczyła przesyłki na nowy zaktualizowany adres, ponieważ znała adresatów (...) listonoszka pozostawiła awizo w drzwiach biura ponieważ było nieczynne". Pismo to nie odpowiada na podstawowe pytanie, pod jakim zaktualizowanym adresem listonoszka dokonywała doręczenia. Przechodząc do przedstawienia stanowiska Sądu, czy dokonane przez Pocztę Polską SA doręczenie można uznać za skuteczne w świetle art. 44 K.p.a., na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 44 § 1 K.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 K.p.a.: 1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczenia pisma przez pocztę, 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 K.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 K.p.a.). Doręczenie w myśl art. 44 § 4 K.p.a. uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z uregulowania art. 44 K.p.a. wynika zatem, że skuteczność tego sposobu doręczania pism uzależniona została od bezwzględnego zachowania wymogów określonych we wskazanym przepisie. Dlatego też zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Musi bowiem istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może go odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi zawierać pełną informację o sposobie poinformowania adresata. Aby organ administracji mógł przyjąć zaistnienie materialnoprawnego skutku doręczenia pisma stronie w trybie doręczenia zastępczego (art. 44 § 4 K.p.a.), zwrotne potwierdzenie odbioru musi być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym niejednokrotnie już wyjaśniano, że aby uznać za skutecznie doręczone pismo organu w tym trybie (art. 44 K.p.a.), musi w aktach sprawy znajdować się dowód, z którego jednoznacznie i jasno wynikać będzie, jak działał doręczający. Dla stwierdzenia skuteczności doręczenia pisma w trybie art. 44 K.p.a. konieczne jest udokumentowanie ścisłego dokonania wszystkich ustanowionych w tym artykule czynności doręczyciela. Konieczne jest więc dokonanie przez doręczyciela wszystkich czynności przewidzianych tym przepisem, by można było uznać przesyłkę za skutecznie doręczoną w trybie zastępczym. Jeżeli nie wiadomo jak działał doręczający to doręczenia nie można uważać za dokonane (por. postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 23/07, wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2011 r. sygn. akt II GSK 794/10, także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 201/08, wyrok NSA z 7 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 920/19). Sąd dokonując oceny spełnienia warunków doręczenia zastępczego w trybie art. 44 K.p.a. stwierdził, że organ II instancji nie wyjaśnił wątpliwości związanych z miejscem pozostawieniem przez doręczyciela pierwszego i drugiego awiza. Z kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru i z kserokopii pisma Poczty Polskiej z dnia 22 października 2020 r. podpisanego przez Naczelnika Urzędu Pocztowego (nazwisko nieczytelnie, karta nr 66 akt administracyjnych) wynika, że doręczający przedmiotową przesyłkę pracownik Poczty Polskiej pozostawił awizo na drzwiach biura. Podczas gdy we wspomnianej powyżej "Notatce Urzędowej" zapisano: "W dacie j/w udano się pod wskazany adres, ustalono iż pod w/wym adresem znajduje się restauracja "N. " i apteka, zobowiązana nie znana. Nie ustalono aktualnego miejsca zobowiązanej". Zestawiając powyższe dowody rodzi się podstawowa wątpliwość, czy w dacie dokonywania doręczenia przez pracownika Poczty Polskiej SA istniało w tym budynku biuro Skarżącej i co za tym idzie, czy istniała możliwość pozostawienia awiza na drzwiach biura. Powyższą wątpliwość jest tym bardziej uzasadniona, gdyż pomimo zwrócenia się przez NUS do Urzędu Pocztowego w N. o wyjaśnienie okoliczności doręczenia, z pisma Poczty Polskiej z dnia 22 października 2019 r. nie wynika jakiekolwiek bliższe określenie lokalu, w którym miało znajdować się biuro (brak np. określenia numeru lokalu, kondygnacji). De facto w piśmie tym przekazano informację taką samą, jak wynika z kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru. Informacja ta nie została zweryfikowana przez organ egzekucyjny pomimo, że ten sam organ niewiele ponad miesiąc wcześniej powziął informację, że w dacie 7 września 2019 r., w lokalizacji gdzie miały być podejmowane czynności doręczenia, funkcjonowały tylko restauracja i apteka, a Skarżąca nie była znana. Kolejną kwestią, na którą należało zwrócić uwagę, jest fakt, że ani z kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru, ani z pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 22 października 2019 r. (anonimowa "listonoszka"), nie wynika kto dokonywał doręczenia przedmiotowej przesyłki pocztowej. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się jedynie nieczytelny podpis bez pieczątki imiennej. Sąd zwraca uwagę, że okoliczność, czy zawiadomienie takie (awizo) umieszczono w miejscu określonym w art. 44 § 2 K.p.a, może być ustalona przy użyciu wszelkich dopuszczonych środków dowodowych. Zatem pocztowy dowód doręczenia (potwierdzenie odbioru) przesyłki zawierający informację z art. 44 § 2 K.p.a., nie jest wyłącznym dowodem okoliczności w nim zawartych, stanowi jedynie oświadczenie doręczyciela, że opisane w tym dokumencie czynności zostały przez niego wykonane we wskazany tam sposób. Nie można przyjąć więc, że jedynym dowodem mającym skutecznie potwierdzać fakt dochowania wymogów z art. 44 § 2 K.p.a. jest adnotacja doręczyciela na zwrotnym poświadczeniu odbioru. Braki i wątpliwości dowodu doręczenia wynikające z jego nieprawidłowego wypełnienia mogą być uzupełniane poprzez inne dowody. W szczególności dopuszczalne jest prowadzenie przez organ podatkowy postępowania dowodowego mającego na celu wyjaśnienie istniejących wątpliwości np. przeprowadzenie dowodu z zeznań doręczyciela, (pracownika występującego w roli doręczyciela) w charakterze świadka, z zachowaniem wszystkich wymogów przewidzianych przez K.p.a. przewidzianych dla przesłuchiwania świadków (por: wyroki NSA: z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt I GSK 475/05; z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 11/11; z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 123/11; z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1290/10; z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt I FSK 215/10; z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 599/07, z dnia 13 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 215/10, z dnia 10 września 2015 r. sygn. akt II FSK 2198/14 ; WSA w Krakowie z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1604/13 i z dnia 28 grudnia 2018 r., sygn. akt 1278/18). W ocenie Sądu wskazane powyżej okoliczności czynią stwierdzenia DIAS o prawidłowym doręczeniu zdecydowanie przedwczesnymi i świadczą o niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy zgodnie z nakazem wynikającym z przepisów art. 7 i art. 77 §1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Sąd orzekający w sprawie podziela pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 15 września 2011 r. (sygn. akt II GSK 1761/11), że "adresat pisma nie powinien ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia, a wszelkie pojawiające się w tym zakresie wątpliwości winny być interpretowane i oceniane na jego korzyść". Trzeba mieć na również względzie, że stwierdzenie wniesienia zarzutów z uchybieniem terminu zamyka stronie drogę do rozpatrzenia jej sprawy, co ingeruje w konstytucyjne prawo każdego do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji (art. 78 Konstytucji). Z tego powodu środki procesowe skutkujące niemożnością realizacji tego prawa muszą być przez organy administracji publicznej stosowane z ostrożnością. Kolejno należy wskazać, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie odpowiada wymogom określonym w art.107 § 3 K.p.a. Zgodnie z przepisem art. 124 § 2 K.p.a., postanowienie na które służy zażalenie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei na podstawie art. 126 K.p.a. i w związku z art. 18 u.p.e.a. do postanowień stosuje się przepis art. 107 § 3 K.p.a. Zgodnie z treścią art. 107 § 3 K.p.a. decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne, zawierające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz uzasadnienie prawne, czyli wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Jak słusznie wskazał NSA w wyroku z dnia 15 grudnia 1995 r., sygn. SA/Lu 2479/94) jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania spraw. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie stanowi jeden z warunków sine qua non skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez sąd administracyjny. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma zatem nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie stron postępowania do organów administracyjnych. Oprócz wskazanych powyżej ułomności uzasadnienia postanowienia DIAS, Sąd stwierdził, że w istocie DIAS nawet nie wskazał w uzasadnieniu kiedy jego zdaniem wystąpił skutek doręczenia przedmiotowej przesyłki. Na stronie 5 postanowienia DIAS stwierdził "W omawianej sprawie siedmiodniowy termin do złożenia zarzutów zaczął biec od dnia 28.02.2019 r. i upłynął w dniu 06.04.2019 r.". Z kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru i z kserokopii jednej strony koperty wynika, że po raz pierwszy awizowano przesyłkę w dniu 14 lutego 2019 r. Zgodnie z cytowanym powyżej przepisem art. 44 § 4 w zw. z § 1 K.p.a., doręczenie jest dokonane z upływem 14 dnia od pozostawienia pierwszego awiza. Zatem jeżeli byłyby spełnione wszystkie przesłanki doręczenia zastępczego określone w przepisach zawartych w art. 44 K.p.a., skutek doręczenia wystąpiłby w dniu 28 lutego 2019 r., tak jak przyjął organ I instancji. Natomiast z zacytowanego fragmentu uzasadnienia wynika, że DIAS przyjął, że doręczenie nastąpiło w dniu 27 lutego 2019 r., gdyż uznał że pierwszym dniem siedmiodniowego terminu do wniesienia zarzutów był dzień 28 lutego 2019 r. Z kolei wskazana w uzasadnieniu data ("06.04.2019 r.)" jako termin upływu siedmiodniowego terminu do wniesienia zarzutów w żaden sposób nie przystoi do okoliczności rozpatrywanej sprawy. Generalnie uzasadnienie postanowienia DIAS jest lakoniczne i nie odpowiada na wniesione w zażaleniu zarzuty, jednocześnie świadczy o wyjątkowo niedbałym ponownym rozpoznaniu sprawy. Jak już Sąd wskazywał powyżej, podstawą prawną postanowienia NUS i postanowienia DIAS był przepis art. 61a § 1 K.p.a., stosowany w postępowaniu egzekucyjnym odpowiednio na podstawie z art. 18 u.p.e.a. W ocenie Sądu, w przedstawionych powyżej okolicznościach sprawy organy przedwcześnie, zastosowały w przedmiotowej sprawie jako podstawę swych rozstrzygnięć przepis art. 61a § 1 K.p.a., ze względu na niewyjaśnienie wskazanych przez Sąd powyżej okoliczności doręczenia tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniami o zajęciach. W przypadku, gdyby były spełnione warunki doręczenia przedmiotowej przesyłki, zastosowanie przepisu art. 61a K.p.a. byłoby w ocenie Sądu jednym z możliwych do zastosowania rozstrzygnięć. U.p.e.a. w sytuacji uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów nie precyzuje, jakie rozstrzygnięcie w takiej sytuacji winien podjąć organ egzekucyjny. Orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednolite, co do określenia w jakiej formie należy rozstrzygać zarzuty wniesione po terminie. Z jednej strony przyjmuje się, że powinno się wówczas odmówić uwzględnienia zarzutu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1342/13), bądź pozostawić zarzuty bez rozpoznania (por. wyroki WSA w Łodzi z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 209/16 i sygn. akt III SA/Łd 252/16; wyrok WSA w Opolu z 18 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Op 484/14). Wśród możliwych rozstrzygnięć w przedmiocie zarzutów można także wymienić: umorzenie postępowanie w przedmiocie zarzutów (por. wyroki NSA: z dnia 24 października 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 712/99 i z dnia 8 lutego 1994 r., sygn. akt SA/Wr 1463/93), albo nieuwzględnienie zarzutów z powodu ich wniesienia po upływie terminu (por. wyrok NSA z dnia 1 października 1999 r., sygn. akt I SA/Lu 722/98; wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 19/08). Sądy administracyjne akceptują również tego typu rozstrzygnięcia jak: odmowa wszczęcia postępowania przez organ egzekucyjny I instancji w sprawie zgłoszonych zarzutów w związku z uchybieniem terminu do ich wniesienia (por. wyrok WSA w Gdańsku: z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1017/13 i z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 173/19). We wszystkich tych przypadkach podkreśla się jednak, że uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania. Możliwość taką dopuścił legislator również w art. 61a § 1 K.p.a., między innymi w sytuacji, gdy postępowanie nie może być wszczęte z każdej uzasadnionej przyczyny. Takiej uzasadnionej przyczyny upatrują organy właśnie w fakcie uchybienia terminowi zakreślonemu na wniesienie zarzutów. Wobec braku jednoznacznej regulacji w powyższym zakresie w u.p.e.a., Sąd uznał, że organy prawidłowo przyjęły jeden z dopuszczalnych sposobów zastosowania przepisów w zaistniałym stanie faktycznym. Ostatecznie wykorzystanie tej, czy innej instytucji kończącej postępowanie z powodów formalnych, nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy, ani na uprawnienia Skarżącej do weryfikowania rozstrzygnięć podjętych w niniejszej sprawie. Podsumowując Sąd wskazuje, że zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu z tego względu, że DIAS wydało zaskarżone postanowienie z naruszeniem art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1, art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 44 , art. 61a § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. stosowanymi do postępowania egzekucyjnego z mocy art. 18 u.p.e.a. Zatem zasadna okazała się większość zarzutów skargi, jednak jak wynika z niniejszego uzasadnienia, nie we wszystkich przypadkach Sąd podzielił przedstawioną przez Skarżącą w uzasadnieniu skargi argumentację. Jednocześnie Sąd wskazuje, że niniejsza sprawa obejmowała jedynie kwestie związane z doręczeniem przesyłki listowej, mającej zdaniem organów zawierać tytuł wykonawczy z dnia 29 stycznia 2019 r. i zawiadomienia z dnia 11 lutego 2019 r. dokonane w ramach postępowania egzekucyjnego, dlatego pomimo podnoszenia wielokrotnie w uzasadnieniu skargi kwestii związanych z doręczeniem decyzji będącej podstawą egzekwowanego obowiązku (pole E4 tytułu wykonawczego zawierające nr decyzji - [...]), kwestia ta postawała poza granicami rozpatrywanej sprawy. Granice sprawy wyznaczają okoliczności faktyczne i prawne dotyczące stosowania przepisów regulujących wniesienie zarzutów z uchybieniem terminu, a więc kwestie nie odnoszące się do samej decyzji będącej podstawą egzekwowanego obowiązku. Poza granicami sprawy w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów pozostaje zatem ocena legalności decyzji będącej podstawą egzekwowanego obowiązku, w szczególności aspekty związane z jej doręczeniem. Zalecenia do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań i sprowadzają się do ponownego ponownej oceny prawidłowości doręczenia tytułu wykonawczego z dnia 29 stycznia 2019 r., z uwzględnieniem przedstawionej oceny prawnej, zgodnie z dyspozycją art. 153 P.p.s.a. W szczególności DIAS ustali: - czy przesyłka o numerze ([...] zawierała przedmiotowy tytuł wykonawczy, - tożsamość pracownika Poczty Polskiej S.A., który doręczał powyższą przesyłkę i przesłucha go w charakterze świadka na okoliczność ustalenia miejsca doręczenia i miejsca pozostawienia awiza w dniu 14 lutego 2019 r. i w dniu 22 lutego 2019 r. Zebrane dowody podda ocenie zgodnie z przepisem art. 80 K.p.a., a ocenę tę przedstawi w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Sąd o kosztach postępowania orzekł na podstawie: - art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 206 P.p.s.a., - § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193, ze zm.), - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1800, ze zm.). Na kwotę kosztów składają się: wpis sądowy od skargi w wysokości 100,00 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika adwokata w wysokości 480,00 zł. Łącznie Sąd zasądził od DIAS kwotę 580,00 zł. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei art. 205 § 2 P.p.s.a. stanowi, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.