I SO/Wa 33/11

SENTENCJA Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 3 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie pomocy społecznej postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w W; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. UZASADNIENIE W związku z zamiarem wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie pomocy społecznej Z.G. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W wypełnionym urzędowym formularzu PPF wnioskodawca wyjaśnił, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Nie posiada oszczędności ani żadnych stałych dochodów, a jedynym jego źródłem utrzymania jest pomoc otrzymywana z Ośrodka Pomocy Społecznej. Ze względu na wiek (60 lat) wnioskodawca, jak wyjaśnił, nie może znaleźć pracy. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest natomiast możliwe wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Za uzasadnioną uznać należy tę część żądania sformułowanego przez wnioskodawcę, która odnosi się do ustanowienia pełnomocnika z urzędu celem reprezentowania skarżącego przed sądem administracyjnym. W związku z tym, że na mocy art. 243 § 1 p.p.s.a. dopuszczalne jest przyznanie prawa pomocy przed wszczęciem postępowania sądowego, niewniesienie przez skarżącego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2011 r. przed złożeniem wniosku o prawo pomocy lub też równocześnie z nim nie powoduje, że wniosek ten kwalifikować należałoby za przedwczesny. Oceniając sytuację faktyczną wnioskodawcy przedstawioną we wniosku uznać należy, że odpowiada ona sytuacji, do której nawiązują przywołane wyżej przepisy określające warunki przyznania prawa pomocy. Wynika to z faktu, iż wnioskodawca nie posiada własnych środków finansowych, jak też nie posiada realnych możliwości, by środki takie w terminie wskazanym w art. 53 § 1 p.p.s.a. zdobyć w celu skutecznego zaskarżenia decyzji SKO z [...] września 2011 r. do sądu administracyjnego. Potwierdzeniem tejże oceny jest regularne korzystanie przez wnioskodawcę, jak wynika z przedłożonych wyjaśnień, z pomocy ośrodka pomocy społecznej. Przy rozpoznawaniu wniosku uwzględnić należało, że charakter sprawy, w ramach której wnioskodawca przedstawił zamiar złożenia skargi do sądu administracyjnego nie pozwala zwolnić skarżącego z kosztów sądowych, albowiem w świetle art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. strona wnosząca skargę na decyzje organów administracji podjęte w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Z tej przyczyny zaistniały w rozstrzyganej sprawie brak podstaw prawnych do przyznania wnioskodawcy zwolnienia na mocy orzeczenia sądu sprzeciwia się uwzględnieniu przedstawionego żądania w analizowanej tu części. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.