I SA/Lu 122/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Krystyna Czajecka-Szpringer Protokolant specjalista Marta Wawrzecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia i sprostowania decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...] r. nr [...]; II. przyznaje adwokatowi K. W. kwotę [...]([...]) z tytułu wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ drugiej instancji", po rozpatrzeniu zażalenia A. C., dalej: "podatnik", "strona" "skarżący", utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy S., dalej: "Wójt", "organ pierwszej instancji", z dnia [...] r. w sprawie odmowy uzupełnienia i sprostowania decyzji z dnia [...] r. w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w łącznym zobowiązaniu pieniężnym z tytułu I i II raty za 2020 r. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i akt sprawy wynika, że podatnik pismem z dnia 25 maja 2020 r. zwrócił się do organu pierwszej instancji o umorzenie zaległości w łącznym zobowiązaniu pieniężnym z tytułu I i II raty na rok podatkowy 2020. Organ pierwszej instancji, pismami z dnia 8 czerwca i 6 lipca 2020 r. wezwał stronę do złożenia dodatkowych dowodów. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, organ decyzją z dnia [...] r. odmówił umorzenia wskazanej zaległości. Zawierała ona pouczenie co do prawa wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego za pośrednictwem Wójta w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Decyzja odmawiająca umorzenia zaległości doręczona została podatnikowi w dniu 18 września 2020 r. Pismem z dnia 29 września 2020 r. (wpływ do organu pierwszej instancji 2 października 2020 r.) kierowanym do Wójta podatnik, wskazując, że działa w trybie art. 111 k.p.a w związku z art. 112-113 oraz 222 – 223 k.p.a, zwrócił się do Wójta "o sprostowanie, uzupełnienie". Podatnik w piśmie tym żądał sprostowania pouczeń i uzupełnienia, ponieważ decyzja nie zawiera "całkowitego rozstrzygnięcia". To ostatnie żądanie wiązał ze stanowiskiem Wójta zawartym w decyzji, zgodnie z którym, jak podał podatnik w piśmie z dnia 29 września 2020 r.: "w ostatnim okresie nie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika, ważnego interesu publicznego". Podatnik wniósł także "o przeklasyfikowanie gruntów i ustalenie nowej bonitacji" oraz udostępnienie mu planu przestrzennego zagospodarowania Gminy, przede wszystkim działek użytkowanych przez niego. Podatnik zarzucił także błąd w ustaleniach faktycznych i prawnych, na jakich oparta została decyzja, oraz to, że jest on wynikiem celowego działania lub niedbalstwa. Podatnik podniósł ponadto, że organ powinien dokonać niezbędnych czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, a jego zdaniem niektóre istotne fakty pozostały niewyjaśnione. Z tego powodu wniósł o przesłuchanie go w charakterze strony, albo umożliwienie wypowiedzenia się na piśmie. W dalszej części pisma podatnik wskazywał na swój stan zdrowia i wpływ na ten stan odmowy umorzenia zaległości, a także sytuację wynikającą z odebrania mu zwierząt. Kolejnym pismem skierowanym do Wójta, datowanym na 8 października 2020 r. (które wpłynęło do organu w dniu 9 października 2020 r.) podatnik wskazywał na swój stan zdrowia uniemożliwiający mu "podjęcie czynności obrończych" oraz podnosił, że Wójt podejmuje działania władcze "nie bacząc na humanitarne podejście" i zasady współżycia społecznego. Ponownie też podatnik zwrócił uwagę na swoją sytuację materialną związaną z pozbawieniem go zwierząt i podniósł, że działanie Wójta jest niesprawiedliwe, stanowi nadużycie prawa, a także ponownie wniósł o przedłużenie terminu do przedstawienia materiału dowodowego i umożliwienie mu wypowiedzenia się. Postanowieniem z dnia [...] r. Wójt odmówił podatnikowi sprostowania i uzupełnienia decyzji z dnia [...] r. w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w łącznym zobowiązaniu pieniężnym z tytułu I i II raty za 2020 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie Wójt przywołał przepis art. 213 Ordynacji podatkowej oraz zauważył, że podatnik wniósł żądanie sprostowania, uzupełnienia decyzji w terminie 14 dni, należało więc żądanie, mimo podania niewłaściwej podstawy prawnej, rozpatrzeć. Następnie Wójt powołał art. 67a Ordynacji podatkowej, wskazując przykładowo, w jakich sytuacjach spełniona byłaby przesłanka ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego. Organ wskazał także, iż zgodnie z treścią art. 207 Ordynacji podatkowej organ orzeka w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Dalej organ przytoczył treść art. 67b Ordynacji podatkowej. Z kolei wyjaśnił jak nie należy rozumieć pojęcia ważnego interesu podatnika. Zaznaczył także, iż decyzja o czasowym odebraniu podatnikowi inwentarza żywego została wydana na wniosek Powiatowego Lekarza Weterynarii. Pogląd podatnika, że postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowych trwa nadal jest zaś błędny. Kończąc Wójt stwierdził, że decyzja jest prawidłowa i pełna, w związku z tym nie wymaga uzupełnienia co do rozstrzygnięcia, ani też sprostowania w zakresie pouczenia co do prawa odwołania. Postanowienie zostało odebrane przez stronę w dniu 27 listopada 2020 r. Pismem z dnia 3 grudnia 2020 r., które wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 4 grudnia 2020 r., podatnik wniósł zażalenie. Podnosił w nim, że jego stan materialny nie pozwala na zapłacenie I i II raty zaległości, jak również rat: III i IV. Brak możliwości zapłaty zaległości wynika też ze stanu zdrowia podatnika oraz konieczności ponoszenia wydatków wynikających ze spłaty wcześniej zaciągniętych na obsługę gospodarstwa rolnego kredytów bankowych, wydatków na leczenie i dojazd na rehabilitację oraz zakup środków do produkcji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji zauważyło, że w zażaleniu podatnik podniósł, że jego stan materialny nie pozwala na zapłacenie I i II raty zaległości podatkowej, a także raty III i IV za 2020 r., co spowodowane jest stanem zdrowotnym zobowiązanego, a także sytuacją materialną. Następnie organ drugiej instancji zaznaczył, że uzupełnienie decyzji w trybie art. 213 Ordynacji podatkowej może dotyczyć jedynie składników wymienionych w tym przepisie, tj. rozstrzygnięcia co do prawa odwołania, prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie nie może natomiast dotyczyć innych składników wymienionych w art. 210 powołanej ustawy, w tym uzasadnienia decyzji. Uzupełnienie decyzji co do pouczenia o przysługujących stronie środkach prawnych następuje w przypadku, gdy decyzja nie zawiera takiego pouczenia. Ponieważ zaś decyzja zwiera pełne uzasadnienie prawne i faktyczne, przedstawia stan faktyczny sprawy, zawiera prawidłowe pouczenie o środkach zaskarżenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymała w mocy postanowienie Wójta. Zauważyło też, że zdecydowana większość zarzutów zgłaszanych w zażaleniu może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym od decyzji z dnia [...] r., o ile zostanie ono złożone w ustawowym terminie. W skardze podatnik wskazał, że Samorządowego Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Wójta odmawiające uzupełnienia decyzji z dnia [...] r., co dotyczy sprawy odmowy umorzenia zaległości podatkowej I i II raty podatku wraz z odsetkami. Skarżący przywołał w skardze także inne akty wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i Wójta. Następnie wniósł o wznowienie postępowania podatkowego ze względu na "łamanie procedur" przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i Wójta. Zażądał także skarżący opodatkowania zgodnego z rzeczywistym użytkowaniem gruntów. Ponadto skarżący wniósł o wyłączenie całego składu Samorządowego Kolegium Odwoławczego ze względu na łamanie wszelkich praw. Kończąc skarżący zwrócił się do Sądu Administracyjnego o dołożenie wszelkich starań odnośnie do konkretnego załatwienia sprawy z uwzględnieniem nie tylko interesu społecznego, ale także słusznego interesu strony, zgodnie z zasadami obowiązującego prawa oraz zasadami współżycia społecznego. Wskazał także w jaki sposób powinna być formułowania ocena prawa określonej sytuacji, z powołaniem się na przepisy kodeksu cywilnego oraz k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Przedstawiło przebieg postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem, zauważyło, że skarga nie zawiera konkretnych zarzutów co do zasadności uzupełnienia i sprostowania decyzji, zaś decyzja z dnia [...] r. w sprawie odmowy umorzenia zaległości w łącznym zobowiązaniu pieniężnym jest decyzją ostateczną. Strona nie złożyła bowiem od niej odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Wyznaczony z urzędu dla skarżącego pełnomocnik w piśmie z dnia 31 sierpnia 2021 r. zwrócił się o wstrzymanie rozpoznania sprawy do 9 października 2021 r., wyznaczenie rozprawy, załączenie do niniejszej sprawy akt postępowania o sygn. I SA/Lu 121/21 i przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej skarżącego znajdującej się w tych aktach na okoliczność aktualnego stanu jego zdrowia i wynikającego z niego braku możliwości aktywnego udziału w sprawie. Ponadto pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji i zasądzenie na rzecz pełnomocnika kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że nie zostały pokryte w całości ani w części. Pełnomocnik wskazał ponadto, że skarżący pismem z dnia 2 października 2020 r., mimo błędnie sformułowanego wniosku, w istocie skierował swoje pismo przeciwko rozstrzygnięciu zawartemu w decyzji z dnia [...] r. w całości, zarzucając organowi podatkowemu brak uwzględnienia ważnego interesu podatnika oraz ważnego interesu społecznego. W konsekwencji pismo to należało potraktować jako odwołanie, a nie wniosek o sprostowanie decyzji. Zdaniem pełnomocnika, wobec treści wskazanego wniosku organ powinien wezwać podatnika do uzupełnienia braków formalnych odwołania, a po uzupełnieniu braków nadać sprawie dalszy bieg. Tymczasem organy pobieżnie zapoznały się z treścią pism skarżącego, co skutkowało nieprawidłowym trybem ich rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu sprawy, stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zasadniczo wykonywana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Stosownie z kolei do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); stwierdza – jak to wynika z pkt 2 - nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; wreszcie, zgodnie z pkt 3 - stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. W razie zaś nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem niemającym zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Na podstawie art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Jak zaś stanowi art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd nie uwzględnił wniosku organu drugiej instancji o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Zauważyć należy, że art. 119 w pkt 3 stanowi, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym również, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skierowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie uzasadnione jest, z jednej strony, żądaniem strony skarżącej wyznaczenia rozprawy, z drugiej zaś tym, że zgodnie z treścią art. 90 p.p.s.a. zasadą jest rozpoznawanie spraw w sposób jawny na rozprawie, a sąd może skierować sprawę na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony skarżącej, o czym Sąd rozstrzygnął postanowieniem wydanym na rozprawie, wynika zaś z tego, że przedmiotem skargi jest kwestia ściśle formalna. Jak wynika z akt postępowania, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. odmówił skarżącemu umorzenia zaległości z tytułu I i II raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. Z treści decyzji wynika, że organ nie znalazł podstaw do umorzenia zaległości. Uznał, że dochodzenie należności nie spowoduje zagrożenia podstawowych zasad egzystencji podatnika, a także, iż za odmową umorzenia zaległości przemawia interes publiczny. Decyzja doręczona została skarżącemu w dniu 18 września 2020 r. Skarżący pismem z dnia 29 września 2020 r., złożonym w Urzędzie Gminy w dniu 2 października 2020 r., a zatem przed upływem 14 dni od dnia otrzymania decyzji, zarzucił organowi "błąd w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy". Skarżący uważał za błędne stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] r., zgodnie z którym, jak je zrozumiał, "w ostatnim okresie nie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika, ważnego interesu publicznego". Żądał również przeklasyfikowania gruntów oraz "ustalenia nowej bonitacji". Wskazywał ponadto skarżący, że organ powinien dokonać niezbędnych czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, bowiem jego zdaniem, niektóre istotne fakty pozostały niewyjaśnione. Z tego powodu wniósł o przesłuchanie go w charakterze strony, albo umożliwienie wypowiedzenia się na piśmie. W dalszej części pisma skarżący wskazywał na swój stan zdrowia i wpływ na ten stan odmowy umorzenia zaległości, a także sytuację wynikającą z odebrania mu zwierząt. W kolejnym piśmie z dnia 8 października skarżący zarzucił, że działanie Wójta jest niesprawiedliwe, stanowi nadużycie prawa. Ponownie też zwrócił uwagę na swoją sytuację materialną związaną z pozbawieniem go zwierząt. W treści wskazanych pism skarżący powołał się na art. 111 oraz 112 – 113 oraz 222 – 223 k.p.a. W treści pierwszego z nich sformułował wniosek o "sprostowanie, uzupełnienie" decyzji. Argumentację zawartą w drugim piśmie skarżący oparł z kolei na art. 5, 23 i 24 kodeksu cywilnego oraz wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 1972 r. W zażaleniu na postanowienie odmawiające uzupełnienia i sprostowania decyzji skarżący podniósł z kolei, że jego stan materialny nie pozwala na zapłacenie I i II raty zaległości, jak również rat: III i IV za 2020 r. Brak możliwości zapłaty zaległości wynika też ze stanu jego zdrowia oraz konieczności ponoszenia wydatków wynikających ze spłaty wcześniej zaciągniętych na obsługę gospodarstwa rolnego kredytów bankowych, wydatków na leczenie i dojazd na rehabilitację oraz zakup środków do produkcji. Natomiast w skardze skarżący zarzucając organom łamanie wszelkich praw zażądał opodatkowania zgodnego z rzeczywistym użytkowaniem gruntów i wniósł o wznowienie postępowania podatkowego i wyłączenie całego składu Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponieważ pozostaje ono z Wójtem w takim stosunku prawnym, który ma wpływ na wynik sprawy. Z przywołanych pism wynika, że skarżący formułuje zarzuty w stosunku do rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia [...] r. odmawiającej mu umorzenia zaległości z tytułu I i II raty łącznego zobowiązania pieniężnego. Uważa, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych, że nietrafne jest stanowisko Wójta, zgodnie z którym za umorzeniem nie przemawia ani interes publiczny, ani ważny interes podatnika, że organ pierwszej instancji wydając decyzję nie wziął pod uwagę stanu zdrowia i stanu majątkowego skarżącego. Jednocześnie z pism tych wynika, że skarżący nie dysponuje wiedzą prawniczą pozwalającą mu na precyzyjne sformułowanie wniosków odpowiadających jego intencji i oparcie ich na właściwej podstawie prawnej. W takich, jak wskazana, sytuacjach szczególnego znaczenia nabierają obowiązki organów podatkowych wynikające z zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie oraz zasady informowania, wynikającej z treści art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Drugi wymaga natomiast aby organy podatkowe w postępowaniu podatkowym udzielały niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Sąd dostrzega, że wymagania stawiane przez ustawodawcę stronom postępowania podatkowego sformułowane w przepisach Ordynacji podatkowej są znacznie dalej idące, niż wymagania stawiane stronom postępowania administracyjnego wynikające z przepisów k.p.a., a zasada informowania ujęta w treści Ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe znacznie mniejszy zakres obowiązków niż analogiczna zasada rozpatrywana w świetle przepisów k.p.a. Niemniej jednak, zdaniem Sądu, również z zasady zaufania, tak jak jest ona ujęta w treści Ordynacji podatkowej wyprowadzić można wniosek, że jednym z warunków prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych jest obowiązek dokładnego wyjaśnienia treści żądania strony. Podatnik powinien mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że w toku postępowania każdy jego wniosek zostanie prawidłowo zrozumiany. Celem zasady zaufania oraz zasady informowania jest zaś m.in. ochrona stron postępowania przed negatywnymi skutkami popełnianych przez nie błędów. Zdaniem Sądu, treść pisma skarżącego z dnia 29 września 2020 r. złożonego w Urzędzie Gminy w dniu 2 października 2020 r., a zatem w terminie do złożenia odwołania od decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej z dnia [...] r., doręczonej skarżącemu w dniu 18 października 2020 r., i zawierającego zarzuty w stosunku do rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia [...] r. niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i nietrafności stanowiska Wójta, zgodnie z którym za umorzeniem zaległości nie przemawia ani interes publiczny, ani ważny interes podatnika oraz braku uwzględnienia stanu zdrowia i stanu majątkowego skarżącego, wymaga analizy, z uwzględnieniem treści art. 222 Ordynacji podatkowej, pod kątem tego, czy nie stanowi ono odwołania od decyzji. W ocenie Sądu, kierowanie się przy kwalifikacji tego pisma wyłącznie expressis verbis treścią wyrażonego w niej wniosku o sprostowanie i uzupełnienie decyzji, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, o których była wyżej mowa, jest błędne. Pomija bowiem powinności organu podatkowego wynikające z zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie oraz zasady informowania. Wprawdzie zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 222 Ordynacji podatkowej, odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Zdaniem Sądu, ma jednak rację pełnomocnik skarżącego, że nienazwanie pisma odwołaniem, czy błędne nazwanie pisma przez stronę postępowania wnioskiem o uzupełnienie i sprostowanie decyzji, nie dyskwalifikuje tego pisma jako odwołania. Obowiązkiem organu jest zaś wyjaśnienie charakteru pisma. Jeśli nie spełnia ono warunków formalnych dla danego rodzaju pisma, obowiązkiem organu jest wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. Na podstawie akt postępowania oraz uzasadnienia zarówno zaskarżonego postanowienia, jak postanowienia wydanego w pierwszej instancji, nie można stwierdzić, by organy wskazane wyżej obowiązki wykonały. W tych okolicznościach co najmniej przedwczesne jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wyrażone w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym decyzja Wójta z dnia [...] r. odmawiająca umorzenia zaległości podatkowych skarżącego stała się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie, a także, stosownie do treści art. 135 powołanej ustawy, postanowienie organu pierwszej instancji. Prowadząc ponownie postępowanie organy podejmą analizę pisma skarżącego z dnia 29 września 2020 r. i dokonają jego kwalifikacji uwzględniając wyrażone w niniejszym orzeczeniu stanowisko Sądu. Odnosząc się do wniosku skarżącego o wyłączenie wszystkich członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaznaczyć trzeba, że członek Kolegium może zostać wyłączony na swoje żądanie, na wniosek strony lub z urzędu. Decyzji w tym zakresie nie podejmuje sąd administracyjny. W tym miejscu zaznaczyć jedynie należy, że Sąd nie dopatrzył się aby zachodziła sytuacja, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Rozstrzygnięcie w sprawie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielanej z urzędu oparte zostało na treści art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019 r. poz. 18) z uwzględnieniem treści § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia.