IV SA/Wa 1645/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA - Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. R. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia UZASADNIENIE Skarżący J. R. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lipca 2009 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek podniósł, iż brak wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu spowoduje wydanie przez Prezydenta Miasta K. decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Z kolei wydanie takiej decyzji doprowadzi do wyrządzenia skarżącemu jako inwestorowi znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki, albowiem skarżący nie będzie w stanie wykonać zobowiązań jakie przyjął na siebie w związku z zamiarem realizacji zamierzonego przedsięwzięcia. Sąd zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek skarżącego - na zasadzie § 3 powołanego przepisu - wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków [...]. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma więc charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi, bowiem takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu sprowadzającą się do przedsądu. Obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji (postanowienia) faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnioskodawcy. Nie wystarczy więc nawet samo przywołanie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nadto, wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. postanowienie NSA z 20.10.2009 r. sygn. akt II OZ 891/09). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co oznacza, iż przedmiotowa instytucja ma zastosowanie do aktów potwierdzających lub stwierdzających istnienie określonego stanu prawnego, zawierających zakazy lub nakazy określonego zachowania, a także przyznających bądź cofających konkretne uprawnienia. Aktem nadającym się do wykonania nie jest wyrażenie opinii lub uzgodnienie pomiędzy organami administracji. Trudno bowiem sobie wyobrazić jak taki akt można by wykonać. W sprawie zaskarżone postanowienie, którego wstrzymania wykonania żąda skarżący, zostało wydane w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy, w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z konserwatorem zabytków, albowiem kamienica, której dotyczy planowana inwestycja jest objęta ochroną konserwatorską. Organ konserwatorski oceniał ową inwestycję z punktu widzenia konserwatorskiego, a zatem czy nie naruszy ona wartości architektonicznych, artystycznych i urbanistycznych chronionego obiektu. Przedmiotowym postanowieniem odmówiono uzgodnienia. Akt ten nie określa w swojej treści żadnych praw lub obowiązków, których wykonanie mogłoby rodzić dla skarżących skutki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Zatem – zgodnie z powyższym – nie podlega wykonaniu, a co za tym idzie nie podlega także wstrzymaniu wykonania. Sąd - mając na względzie treść art. 61 § 3 P.p.s.a. i przedstawiony wywód - na mocy powołanego przepisu w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji