I SA/Gd 727/09

SENTENCJA Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty oraz od czerwca do grudnia 2007 r. i od stycznia do kwietnia 2008 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. UZASADNIENIE Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 23 października 2009 r., K. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dodatkowego oświadczenia z dnia 12 listopada 2009 r. oraz przedłożonych dokumentów źródłowych ustalono, że wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, która od stycznia do września br. przyniosła mu łączny dochód brutto w wysokości 12.003 zł, przy przychodach w kwocie 33.652 zł i kosztach w wysokości 21.649 zł, przy czym wskazać należy, iż w ujęciu miesięcznym we wrześniu br. dochód nie wystąpił (zgodnie z wydrukami z podatkowej księgi przychodów i rozchodów za sierpień i wrzesień 2009 r.). Wnioskodawca nie jest właścicielem żadnej nieruchomości, nie posiada oszczędności, papierów wartościowych, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro ani pojazdów mechanicznych, posiada zaś znaczne zaległości podatkowe, objęte tytułami wykonawczymi z dnia [...] oraz [...] (zgodnie z ich odpisami dołączonymi do pisma z dnia 23 października 2009 r.), wystawionymi na łączną kwotę 3.367.236,94 zł obejmującą należności główne i odsetki, nadto został wezwany (upomnieniem z dnia 16 września 2009 r.) do uregulowania kolejnych zaległości podatkowych w kwocie 159.228,80 zł. Jak wskazał wnioskodawca w oświadczeniu z dnia 12 listopada 2009 r., w okresie ostatnich trzech miesięcy nie uzyskano z egzekucji żadnych środków pieniężnych ani rzeczy, gdyż już nic nie posiada, aktualnie zaś zamieszkuje u matki, która go "przygarnęła". Powyższe potwierdza postanowienie o umorzeniu egzekucji z dnia 25 lutego 2009 r., w uzasadnieniu którego wskazano, że w miejscu zamieszkania zobowiązany nie posiada majątku, do którego można by prowadzić skuteczną egzekucję, gdyż znajdujące się w mieszkaniu ruchomości stanowią własność jego matki (która jest głównym najemcą mieszkania), posiadany przez zobowiązanego rachunek bankowy nie wykazuje żadnych obrotów, a uzyskiwane przez zobowiązanego dochody w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej są uzależnione od ilości zleceń, która aktualnie jest znikoma. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość dochodów wnioskodawcy, brak jakiegokolwiek majątku i wysokość zadłużenia, uznano, iż wnioskodawca wykazał, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym wpisu od skargi określonego przez Przewodniczącego Wydziału na kwotę 4.994 zł, bez uszczerbku koniecznego utrzymania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.