II SA/Po 664/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 08 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. i I. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2020 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...]. /-/ A. Kiersnowska-Tylewicz UZASADNIENIE Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga J. K. i I. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2020 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zapadłej w sprawie decyzji organu I instancji – Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę linii zasilającej [...] i [...] do Podstacji Trakcyjnej K. – etap 1. W uzasadnieniu wniosku reprezentujący skarżących pełnomocnik wywodził, iż nie ulega wątpliwości, iż w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków materialnych oraz prawnych, "Zrealizowanie uprawnień wynikających z decyzji będą bowiem nie odwrócenia". Ponadto, w ocenie pełnomocnika należy również wskazać, na co już zwracali uwagę skarżący w toku postępowania przez I i II instancją, że w chwili obecnej z udziałem inwestora oraz skarżących toczy się postępowanie przed Sądem Okręgowym w P. o ustanowienie służebności przesyłu w zakresie urządzeń objętych przedmiotowym postępowaniem (sygn. akt [...] [...]). Demontaż linii może zatem, według pełnomocnika, spowodować, że postępowanie sądowe toczące się w tym przedmiocie od 2016 r. zostanie umorzone jako bezprzedmiotowe, a skarżący zostaną pozbawieni wynagrodzenia przysługującego im wobec zlokalizowania urządzeń przesyłowych na nieruchomości stanowiącej ich własność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie zaskarżonej decyzji (postanowienia) są: grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że to obowiązkiem strony jest wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna, zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (postanowienia) przedstawić wiarygodne okoliczności wskazujące, iż przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa faktycznie zaistnieją oraz skonkretyzować przyczyny uzasadniające możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 Ppsa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji (postanowienia) musi być w odpowiedni sposób uzasadniony. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący, zdaniem Sądu, nie wykazali zaistnienia przesłanek uzasadniających jej wstrzymanie, jak również w żaden sposób nie uprawdopodobnili, że przesłanki te faktycznie występują. W ocenie pełnomocnika przesłanki z art. 61 ust. 3 Ppsa występują w związku z de facto potencjalnym jedynie zagrożeniem polegającym na uszczupleniu majątku skarżących, co zresztą pełnomocnik przestawił w dużym uproszczeniu. Z pisma pełnomocnika można wyciągnąć wniosek, iż utrzymanie projektowanej do rozbiórki linii zasilającej [...] i [...] do Podstacji Trakcyjnej K. leży w interesie skarżących pomimo, że znajduje się na należącym do nich gruncie. Zdaniem Sądu nawet przy przyjęciu potencjalnej możliwości, iż nie zostanie ustanowiona służebność przesyłu, o której wspomina pełnomocnik, nie można o tej okoliczności mówić w kategoriach niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżącym przysługują bowiem rożne instrumenty prawne do ochrony swoich interesów, jak chociażby regulacje dotyczące bezumownego korzystania z gruntu cudzego. Należy także mieć na względzie, że kwestie prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji nie mogą być przez Sąd przesądzane na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania. Przedmiotem badania Sądu w na tym etapie postępowania jest wyłącznie kwestia ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa. Wszelkie natomiast zarzuty wobec zapadłych w sprawie rozstrzygnięć będą bowiem podlegały ocenie Sądu dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania skargi na rozprawie. W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ A. Kiersnowska-Tylewicz