I OSK 1267/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2007 r., sygn. akt II SO/Wa 15/07 wymierzającego Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywnę w wysokości 1000 zł z tytułu nieterminowego przekazania do Sądu skargi Stowarzyszenia "B" z siedzibą w [...] p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 maja 2007 r. sygn. akt II SO/Wa 15/07 wymierzył Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywnę w wysokości 1000 zł z tytułu nieterminowego przekazania do Sądu skargi Stowarzyszenia "B" z siedzibą w [...]. W uzasadnieniu wskazano, iż skarga Stowarzyszenia wpłynęła do Kancelarii Departamentu Administracji Publicznej MSWiA w dniu 18 stycznia 2007 r. Trzydziestodniowy termin na przekazanie skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę upłynął w dniu 19 lutego 2007 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przedmiotową skargę, akta administracyjne i odpowiedź wniósł w dniu 5 kwietnia 2007 r. z blisko półtoramiesięcznym opóźnieniem, już po wniesieniu do Sądu wniosku o wymierzenie organowi grzywny. W zaistniałej sytuacji wniosek strony skarżącej należało uznać za uzasadniony – gdyż w ocenie Sądu – Organ bez wątpienia nie wypełnił w terminie ciążącego na nim z mocy art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1290 ze zm., dalej "P.p.s.a.") obowiązku. Wymierzając Organowi grzywnę w wysokości 1000 zł Sąd kierował się dyspozycją przepisu art. 154 § 6 powołanej ustawy oraz uwzględnił okoliczności uzasadniające przyczynę zwłoki podnoszone w odpowiedzi na skargę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji złożył skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. - art. 55 § 1 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż wyłączną przesłanką wydania orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie obowiązków z art. 54 § 2 tej ustawy w terminie określonym w przepisie. Tym samym Sąd wydając orzeczenie w przedmiotowej sprawie rozważył wyłącznie okoliczność nieterminowego przekazania skargi wraz z aktami sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd błędnie uznał, iż ukaranie Ministra grzywną jest zasadne. - nadto, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 55 § 1 P.p.s.a., przy uwzględnieniu materialno-procesowego charakteru tego przepisu. Uzasadniając wniesioną skargę kasacyjną Organ podniósł, że wymierzenie grzywny stanowi środek dyscyplinujący, służący realizacji celu, tj. przekazania w terminie przewidzianym przez ustawę skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Stąd, przekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 ustawy oraz po złożeniu wniosku przez skarżącego o wymierzenie danemu organowi grzywny, jednak przed podjęciem przez sąd postanowienia powoduje, że postępowanie o wymierzenie grzywny staje się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć. W przeciwnym wypadku grzywna nie stanowiłaby środka zmierzającego do realizacji jej ustawowego celu, gdyż cel ten został osiągnięty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy. Zgodnie z art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2, tj. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Zatem powołane przepisy przewidują wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie takiej grzywny, tj. stwierdzenie uchybienia przez organ trzydziestodniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Zważywszy zaś, że w niniejszej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji niewątpliwie uchybił określonemu wyżej trzydziestodniowemu terminowi, gdyż skargę strony która wpłynęła do Organu 18 stycznia 2007 r. przekazał do Sądu I instancji dopiero dnia 5 kwietnia 2007 r., a strona złożyła wymagany wniosek, zasadnym było wymierzenie stosownej grzywny w trybie cytowanych przepisów, mimo późniejszego nadesłania skargi z aktami i odpowiedzią. Bowiem wbrew stanowisku wnoszącego skargę kasacyjną, dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. z uchybieniem przez organ terminu już po wniesieniu, ale jeszcze przed rozpoznaniem wniosku strony skarżącej o wymierzenie grzywny, nie uzasadnia umorzenia postępowania w zakresie tego wniosku tylko z tego powodu. Sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 P.p.s.a. nakazuje przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Na przyjęcie wyłącznie dyscyplinującego charakteru takiej grzywny nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 P.p.s.a.. Zawarte w art. 55 § 1 ustawy stwierdzenie "W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 , sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" oznacza, że wyłączną materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a., orzekł jak wyżej.