II GSK 1993/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 24 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 5/17 w sprawie ze skargi I. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od I. Ż. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. 3.600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 21 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Bk 5/17 oddalił skargę I. Ż. (dalej: Skarżąca lub Strona) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. (dalej: Organ odwoławczy lub Dyrektor IC) z [...] listopada 2016 roku Nr [...]. Decyzją tą została utrzymana w mocy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z [...] sierpnia 2016 r. Nr [...] wymierzającą I. Ż. karę pieniężną w wysokości 12 000 złotych z tytułu urządzania gier na automacie o nazwie "Zręczny Magic", poza kasynem gry tj. w lokalu położonym w Ł. [...], gm. S. Sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok w następującym stanie sprawy: Funkcjonariusze Urzędu Celnego w Ł. [...] maja 2013 r. przeprowadzili w lokalu w Ł. [...] gm. S. kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. W wyniku kontroli stwierdzono w lokalu podłączone do prądu i gotowy do gry urządzenie o nazwie "Zręczny Magic". Urządzenie posiadało wygląd i konstrukcję automatu do gier hazardowych, wyposażone było w monitor, panele sterowania, wrzutniki monet, akceptory banknotów i kuwety na wygrane. W trakcie kontroli przesłuchano w charakterze świadka właściciela lokalu I. Ż. Z umowy dzierżawy zawartej [...] lutego 2013 roku wynikało, że I. Ż. otrzymywać będzie czynsz dzierżawny w kwocie 200 złotych miesięcznie od dzierżawcy K. K. Ustalenia z oględzin co do charakteru urządzenia zostały potwierdzone opinią Wydziału Laboratorium Celnego Izby Celnej w B., które stwierdziła, że gry na nim są urządzane w celach komercyjnych, są grami mającymi charakter losowy i zawierającymi jednocześnie element losowości, uzyskane wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli gracza i zawierają się w definicji gier na automatach określonej w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (Dz.U. nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako "ugh" lub "ustawa o grach hazardowych"). W tej sytuacji Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. z [...] sierpnia 2016 r. nałożył na Stronę karę 12 000 zł na podstawie przepisów art. 2 ust.3 i 4, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i ust. 2 oraz 91 ustawy o grach hazardowych. Organ odwoławczy w wyniku rozpatrzenia odwołania utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. Odnosząc się do zarzutów odwołania, podważających od strony prawnej dopuszczalność wymierzenia kary wobec braku notyfikacji Komisji Europejskiej przepisów technicznych ustawy o grach hazardowych, Dyrektor IC uznał, że w aktualnym stanie prawnym bezzasadna jest argumentacja pełnomocnika Spółki, sprowadzająca się do twierdzenia, że konsekwencją wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 roku w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 jest bezskuteczność przepisów ustawy o grach hazardowych i obowiązek zaniechania ich stosowania przez organy. W ocenie Dyrektora IC Skarżąca urządzała poza kasynem gry na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Poprzez wynajęcie lokalu pod wstawienie automatu, ponoszenie kosztów funkcjonowania lokalu (energii, czynszu najmu), pobieranie opłat z tytułu dzierżawy powierzchni lokalu pod urządzenia do gier, obsługę lokalu, zapewniła i stworzyła odpowiednie warunki do urządzania gier hazardowych, bez spełnienia których eksploatacja automatu byłaby niemożliwa. Jako użytkownik lokalu, w którym automat funkcjonował, poprzez stworzenie warunków umożliwiających korzystanie z niego, stała się podmiotem urządzającym grę hazardową poza kasynem, podlegającym karze pieniężnej stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Skarżąca w skardze na te decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzucała: I. naruszenie prawa materialnego, to jest: 1) art. 89 ust. 2 ugh poprzez jego błędną wykładnię i wymierzenie osobie fizycznej – I. Ż. kary pieniężnej w sytuacji, gdy jedynie podmiotom zbiorowym określonym w art. 6 ust. 4 ww. ustawy, tj. osobom prawnym prowadzącym działalność w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, taka kara może zostać wymierzona, a nadto brak podstaw do zastosowania w stosunku do I. Ż. tej podstawy prawnej wydania decyzji; 2) rażące naruszenie prawa Unii Europejskiej, tj. art. 8 w zw. z art. 1 pkt 11, w zw. z art. 1 pkt 5, w zw. z art. 1 pkt 2 ww. dyrektywy nr 98/34/WE w dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, mające postać wydania sprzecznego z prawem Unii Europejskiej decyzji; II. naruszenie przepisów postępowania, to jest: art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku Nr 8, póz. 60 z późn. zm., dalej: "op" lub "ordynacja podatkowa") poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji, bezkrytyczne przyjęcie wniosków płynących z opinii biegłego sądowego A. C., bez dokonania oceny rzetelności, jasności, prawidłowości wydanej ekspertyzy i braku oceny metodologii badań przyjętej przez biegłego, w sytuacji gdy automat ten jest urządzeniem mechaniczno - elektronicznym, w którym zainstalowano program rozrywkowej gry komputerowej o charakterze zręcznościowym, nie można z niej uzyskać żadnych wymiernych wygranych pieniężnych lub rzeczowych, a tym samym nie można na niej prowadzić gry na automacie w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych art. 2 ust 3, 4 i 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej zwana "ppsa"). Uzasadniając wyrok powołał się na treść uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 roku o sygn. II GPS 1/16. WSA wskazał, że uchwała ta dotyczyła stosowania art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 i art. 89 ust. 2 ustawy o grach hazardowych na tle stanu prawnego ukształtowanego przepisami art. 1 pkt 11, art. 8 ust. 1 i art. 10 dyrektywy Nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L z 1998 roku Nr 204, s. 37, ze zm.). WSA stwierdził, że w świetle tej uchwały NSA, zastosowana wobec Skarżącej sankcja finansowa z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych w wysokości przewidzianej art. 89 ust 2 pkt 2 tej ustawy może być stosowana samodzielnie tj. bez powiązania z przepisem technicznym art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, który w brzmieniu pierwotnym nie był poddany notyfikacji Komisji Europejskiej. Z uchwały wynika, że jedynym faktem prawotwórczym wymagającym ustalenia dla zastosowania wyżej wymienionej sankcji, jest okoliczność "urządzania gier na automatach poza kasynem". Sąd I instancji za prawidłowe uznał ustalenia co do tego, że gry na zakwestionowanym urządzeniu były grami były grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 2 i 5 ustawy o grach hazardowych, urządzane był poza kasynem gry. WSA podzielił też ocenę organów w zakresie uznania Skarżącej za podmiot urządzający gry na automacie podlegającym karze pieniężnej stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Wskazał przy tym, że przewidziana ustawą o grach hazardowych odpowiedzialność finansowa również osoby fizycznej za urządzanie gier na automatach poza kasynem, potwierdzona została wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2015 roku w sprawie P 32/12. WSA za bezpodstawne uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania, uznając to postępowania za odpowiadające wymogom wynikającym z art. 180 § 1, art. 181, art. 187 i art. 191 op. I. Ż. zaskarżyła omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną. Wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji, oraz o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, a mianowicie: 1) art. 3 § 1 i art., 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa w zw. z art. 129 ust. 3 ugh, art., 2 ust, 3 i art. 2 ust. 5, art. 6 ust. 1, art., 89 ust. 1 pkt 2 ugh, art., 14 ust. 1 ugh, w zw, z art., 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE, przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie (nie uwzględnił skargi), mimo naruszenia przez organy celne obu instancji art., 89 ust, 1 pkt 1 i 2 ugh, art., 14 ust, 1 ugh, w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art., 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE, poprzez oparcie przez organy celne swoich decyzji o przepisy ustawy o grach hazardowych, która została uchwalona z pominięciem obowiązku konsultacji z właściwymi organizacjami pracodawców, oraz art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE oraz przyjęcie za podstawę prawną wydanych decyzji przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, który przewidywał sankcję za naruszenie przepisu wprowadzającego zakaz urządzania gier w miejscach innych niż kasyna gier, a który to przepis został uznany za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy i nie mógł być, stosowany; 2) art., 3 § 1 i art., 145 § 1 pkt 1 lit c) ppsa w z. z art. 187 § 1 w z. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 op przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie (nie uwzględnił skargi), mimo naruszenia przez organy celne obu instancji art. 187 § 1 w z. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 op poprzez nieprzeprowadzneie w toku postępowania dowodów zmierzających do ustalenia, czy art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh i art. 14 ust. 1 ugh wobec ich nienotyfikowania w myśl dyrektywy nie naruszają prawa unijnego i mogą być stosowane w przedmiotowej sprawie, a wobec tego czy istnieje możliwość nakładania kar pieniężnych za naruszenie zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem gry bez wypowiedzenia się przez organy obu instancji co do charakteru art. 14 ust. 1 ugh (czy stanowi przepis techniczny/nietechniczny) a nadto wobec tego, czy rozważenie prawidłowości wykładni i zastosowania tego przepisu bez dokonania przez organu obu instancji oceny możliwości stosowania art. 14 ust. 1 ugh w okolicznościach faktycznych sprawy nie jest w istocie przedwczesne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną w niósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Autorka skargi kasacyjnej oparła ją na zarzutach "naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego", przy czym jako naruszone przepisy postępowania przed sądami administracyjnymi powołała: art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ppsa. Natomiast istotą obu podniesionych zarzutów uczyniła to, że w jej ocenie, przepisy ustawy o grach hazardowych, w szczególności art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, nie mogły być stosowane ze względu na to, że nie zostały notyfikowane przed ich wprowadzeniem w życie Komisji Europejskiej zgodnie z wymogami Dyrektywy 98/34/WE. Konstrukcja skargi kasacyjnej nie odpowiada w pełni wymogom z art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 ppsa. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawy kasacyjne wymienione są w art. 174 ppssa i stanowią je: naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa), lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w przypadku formułowania w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa nałożono na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, lecz również tego, że naruszenie to mogło mieć wpływ, i to istotny, na wynik sprawy. W orzecznictwie i w piśmiennictwie przyjmuje się, że skuteczne podniesienie takiego zarzutu wymaga wykazania istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia byłaby inna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej oparte na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 ppsa wymogu tego nie spełniają. Wpływ taki nie został również określony w , uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Z kolei zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego powinny być skonkretyzowane jako dotyczące bądź to błędnej wykładni, bądź niewłaściwego zastosowania. W ten sposób zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały również skonstruowane. Mimo, że skarga kasacyjna nie została właściwie skonstruowana, można z niej odczytać intencję autorki co do kwestionowania możliwości zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh jako przepisu stanowiącego podstawę do nałożenia kary pieniężnej za urządzanie poza kasynem gry gier na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3 ugh. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwione zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 2 ust. 3 i ust. 5, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh poprzez ich zastosowanie, pomimo tego, że mają charakter techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. W wyroku z 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, TSUE ograniczył się jedynie – odwołując w tym tylko zakresie do sprawy C-65/05 i wydanego w niej wyroku – do uznania za przepis techniczny, w rozumieniu dyrektywy transparentnej art. 14 ugh. Nie odniósł się więc w ogóle, gdy chodzi o jakąkolwiek jego ocenę z punktu widzenia przywołanej dyrektywy, do przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh, ani też do ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 tego artykułu, które to przepisy, zapewniając respektowanie zasad urządzania gier hazardowych, ustanawiają w tym względzie inne unormowania, zdecydowanie odbiegające swoją treścią oraz skutkami od rozwiązań greckich (w sprawie C-65/05, za przepisy techniczne, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, Trybunał uznał również te przepisy greckiej ustawy, które dotyczyły tzw. specjalnych pozwoleń na prowadzenie przedsiębiorstwa świadczącego usługi internetowe, por. pkt 8 wyroku). Za przepis tego rodzaju nie uznał art. 6 ust. 1 ugh, co wydaje się być uzasadnione tą oczywistą okolicznością, że między "specjalnym pozwoleniem", a "koncesją" nie ma żadnych podobieństw, co oznacza również, że wymieniony przepis polskiej ustawy hazardowej nie ma charakteru technicznego, w rozumieniu dyrektywy transparentnej. Skoro więc, art. 6 ust. 1 ugh dotyczy jedynie podmiotowych wymagań stawianych urządzającemu gry na automatach (podmiot taki musi posiadać koncesję na prowadzenie kasyna gry), to nie można tego przepisu w sposób automatyczny i bezwarunkowy kwalifikować jako przepisu technicznego zaliczanego do jednej z trzech kategorii przepisów technicznych, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, a w konsekwencji porównywać go z "regulacją grecką" i ustanowionymi na jej gruncie "specjalnymi zezwoleniami". Nie ustanawia on bowiem ani też nie zawiera żadnych ograniczeń albo warunków dotyczących strony przedmiotowej koncesjonowanej działalności i nie ma w nim żadnych odniesień dotyczących urządzeń (automatów) do urządzania gier. Zdaniem NSA zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 ugh jest niezasadny przede wszystkim dlatego, że powołana przez organ administracji podstawa materialnoprawna nałożenia kary jest zgodna z prawem, bowiem art. 6 ust. 1 ugh nie jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, co – niezależnie od jednolicie prezentowanego w tej kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądu – potwierdza argument ze stanowiska Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrażonego w wyroku z 13 października 2016 r. w sprawie C-303/15, z którego wynika, że przepis taki jak art. 6 ust. 1 ugh nie stanowi przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE (pkt 31). Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również stanowiska skarżącego odnośnie do technicznego charakteru przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, jak i odnośnie do charakteru relacji zachodzącej między tym przepisem a art. 14 ust. 1 tej ustawy. W ocenie sądu kasacyjnego przepis art. 89 ust.1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh sam w sobie nie kwalifikuje się do żadnej z grup przepisów technicznych, w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE. Nie opisuje on bowiem cech produktów, a sankcje w nim przewidziane wiążą się z działaniem polegającym na urządzaniu gier niezgodnie z zasadami, a nie z nieodpowiadającymi standardom właściwościami produktów czy też ich jakością. Ponadto nie stanowi on "innych wymagań", gdyż odnosi się do określonego sposobu prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry, a nie do produktów. Nie określa również warunków determinujących w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu. Wreszcie, przepis ten nie ustanawia żadnego zakazu, lecz zapewnia respektowanie zasad określonych w innych przepisach ustawy, co oznacza, że w relacji do nich realizuje funkcję gwarancyjną (jest ich gwarantem). Jakkolwiek ustanawia on sankcję za działania niezgodne z prawem, to jednak ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. Konsekwencją stwierdzenia, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE jest to, że brak jego notyfikacji nie uzasadnia odmowy zastosowania tego przepisu w rozpoznawanej sprawie, gdyż sąd krajowy ma obowiązek odmowy stosowania jedynie nienotyfikowanego przepisu technicznego. Kwestia ta stanowiła przedmiot wypowiedzi NSA w uchwale z 16 maja 2016 r. w sprawie o sygn. akt II GPS 1/16. Zgodnie z punktem 1 sentencji tej uchwały, art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ugh, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 ugh Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh nie tylko nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, ale również związek tego przepisu z art. 14 ugh nie ma charakteru, który zawsze i bezwarunkowo uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry. Ocena charakteru wskazanego związku winna bowiem uwzględniać treść regulacji ustanowionej na gruncie art. 89 ust. 1 i ust. 2 ugh oraz art. 90 ust. 1 i ust. 2 ugh, a przez to – jak należałoby przyjąć – również funkcji wymienionego przepisu. Należy mieć na względzie, że kary pieniężne stanowią środek mający na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa, są stosowane automatycznie z mocy ustawy i mają znaczenie prewencyjne (por. wyrok TK z 25 marca 2010 r., sygn. akt P 9/08). W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2015 r. sygn. akt P 32/12, dotyczącym art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh wyjaśniono, że celem kary pieniężnej nakładanej na podstawie wymienionego przepisu nie jest odpłata za popełniony czyn, co charakteryzuje sankcje karne, lecz prewencja oraz restytucja niepobranych należności i podatku od gier prowadzonych nielegalnie. Innymi słowy, kara administracyjna za prowadzenie gier na automatach poza kasynem ma być formą rekompensaty utraconych przez państwo korzyści. Poza tym ma chronić nie tylko interes fiskalny państwa, ale także interes publiczny (zabezpieczyć nieletnich przed hazardem) oraz interes legalnie działających kasyn, które muszą zapłacić określoną należność za udzieloną koncesję. Z punktu widzenia funkcji art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh są więc przepisami o charakterze samoistnym. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły być uznane za zasadne, jako polemizujące ze stanowiskiem wyrażonym w ww. uchwale. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa w związku z art. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015 poz.1804).