VII SA/Wa 1089/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Zdanowicz po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek Miasta W. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...]. UZASADNIENIE Pismem z dnia 17 maja 2010 r. Miasto W. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], uchylającą decyzję Prezydenta m.W.z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] oraz zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na odbudowie z częściową przebudową oraz rozbudowie budynku Hotelu [...] (dawnego budynku [...]) w celu przystosowania do funkcji mieszkaniowej, budowie garażu podziemnego oraz hotelu z częścią gastronomiczną, centrum konferencyjno-kongresowym i koniecznymi funkcjami towarzyszącymi, usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w W., wg projektu budowlanego, stanowiącego integralną część decyzji. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej wykonanie może spowodować niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków prawnych i faktycznych dla właściciela – Miasta W. Skarżący wskazał, iż zamierzenie inwestycyjne użytkownika wieczystego P. S.A. związane z wprowadzeniem w zabudowie na przedmiotowej działce funkcji mieszkaniowej, z uwagi na zapisy zawarte w dokumencie stwierdzającym oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste (decyzja Zarządu Związku Dzielnic-Gmin W. z dnia [...] czerwca 1993 r. nr [...]) jest sprzeczne z dotychczasowym przeznaczeniem gruntu, którym są cele usługowo-hotelowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał, na czym polegałyby ewentualne trudne do odwrócenia skutki, związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Ze względu na brak uprawdopodobnienia okoliczności, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony przez Sąd. Zarzuty zawarte w skardze, dotyczące m. in. sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z dotychczasowym przeznaczeniem gruntu, zostaną rozpatrzone przez Sąd przy wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.