II SA/Lu 489/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2021 r. sprawy ze skargi [...] Koła Łowieckiego Nr [...] w L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie odstrzału sanitarnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] r., [...] II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] na rzecz [...] Koła Łowieckiego Nr [...] w L. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Rozporządzeniem nr [...] z dnia [...] r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Woj. L. . z 2020 r., poz. 972), wydanym na podstawie art. 46 ust. 3 pkt 1, pkt 8, pkt 8b, pkt 8c, pkt 10 oraz art. 47a ust. 1 - 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt Wojewoda L., w jego § 1 ust. 2 pkt 3 lit. h, nakazał L. T. P. M. "[...]" K. Łowieckiemu nr [...] w L., przeprowadzenie w terminie od [...] r. do [...] r., odstrzału sanitarnego 12 dzików w obwodzie łowieckim nr [...]. Rozporządzenie to zmienione było rozporządzeniami Wojewody L. Nr [...] z [...] r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz.1412); Nr [...] z [...] r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. 2020); Nr [...] z [...] r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r.,poz. 2381); Nr [...] z [...] r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. 2808); Nr [...] z [...] r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz.2954); Nr [...] z [...] r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz.3283); Nr [...] z [...] r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. 3795). Ostatecznie na mocy rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Województwa L. z [...] r., poz. 3795) ustalono, że w ramach odstrzału sanitarnego na terenie obwodu łowieckiego nr [...] należało odstrzelić 12 sztuk dzików w terminie od [...] r. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...]([...]) Powiatowy Lekarz Weterynarii w C. wymierzył L. T. P. M. "[...]" K. Łowieckiemu nr [...] w L. karę pieniężną w wysokości [...] złotych za nieprzeprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...], którego jest dzierżawcą lub zarządcą. Uzasadniając decyzję Powiatowy Lekarz Weterynarii w C. wyjaśnił, że w związku z licznymi przypadkami afrykańskiego pomoru świń u dzików na terenie województwa [...] oraz wzrastającą liczbą ognisk u trzody chlewnej, na podstawie art. 46 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt wydane zostało rozporządzenie Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa [...]. Zostało ono zaktualizowane kolejnymi, przywołanymi wyżej rozporządzeniami zmieniającymi tego organu, który w miarę rozszerzania się choroby zakaźnej zwierząt nakazywał zwiększanie ilości dzików do odstrzału na terenach poszczególnych obwodów łowieckich. Ostatecznie stosownie do rozporządzenia Nr [...] z [...] r. (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. 3795) Wojewoda L. nakazał L. T. P. M. "[...]" K. Łowieckiemu nr [...] w L. prowadzenie odstrzału sanitarnego dzików, wyznaczając ilość odstrzelonych dzików na 12 sztuk. Odstrzał sanitarny miał być przeprowadzony w terminie do dnia [...] r. Rozporządzenie zostało wydane w celu ograniczenia populacji dzików na tym obszarze, tak aby zminimalizować zagrożenie przeniesienia czynnika zakaźnego do gospodarstw utrzymujących świnie. Art. 46 ust. 3 pkt 8 ww. ustawy stanowi, że Wojewoda w przypadku, o którym mowa w ust. 1, na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, w drodze rozporządzenia nakazuje odstrzał sanitarny zwierząt na określonym obszarze, w tym nakazuje dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich odstrzał sanitarny zwierząt wolno żyjących (dzikich). Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że K. nie zastosowała się do obowiązku ustalonego rozporządzeniami Wojewody L.. Nałożony został na nią obowiązek odstrzelenia uwzględniając zmiany rozporządzenia Wojewody 12 sztuk dzików, podczas gdy wykonała ona odstrzał w ilości 8 sztuk dzików. Powyższe organ stwierdził na podstawie posiadanej dokumentacji, w szczególności specyfikacji do faktur, dokumentu dochodzenia epizootycznego oraz wykazu tusz przechowywanych w chłodni. Strona nie kwestionowała ustaleń organu co do niewykonania nałożonego obowiązku odstrzału. Orzekając w przedmiotowej sprawie organ uznał za udowodnione wszystkie fakty i okoliczności wykazane w przywołanych wyżej dokumentach. W odniesieniu do podnoszonego przez stronę argumentu, że na terenie obwodu łowieckiego nr [...] nastąpił spadek populacji dzików, Powiatowy Lekarz Weterynarii stwierdził, że pogłowie dzików ustalane jest w drodze inwentaryzacji min. przez miejscowe Nadleśnictwo oraz Polski Związek Ł.. Przeprowadzona inwentaryzacja w marcu [...]. wykazała obecność 1 sztuki dzików. W okresie od [...]. dokonano odstrzału 8 sztuk dzików , w ramach odstrzału sanitarnego , świadczy to o nierzetelnie przeprowadzonej inwentaryzacji zwierzyny w tym obwodzie. Odnosząc się do argumentu Koła dotyczącego liczby wejść w łowisko - 178 razy, w celu odstrzału dzika, Powiatowy Lekarz Weterynarii stwierdził, że nie zostało to poparte żadnymi dokumentami. W odniesieniu do podnoszonego przez K. argumentu, że na terenie obwodu łowieckiego nr [...] brak jest dzików, ponieważ nie wyrządziły one w tym roku żadnych szkód organ administracji stwierdził, że brak zgłoszeń szkód nie dowodzi braku dzików na terenie obwodu łowieckiego. Zarówno w roku 2019, jak i w 2020 r dokonano odstrzału dzików co świadczy o ich bytowaniu. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Powiatowy Lekarz Weterynarii w C. stwierdził, że K. nie wykonało obowiązku w zakresie odstrzału sanitarnego dzików. Zamiast nakazanego Rozporządzeniem numer [...] odstrzału 12 sztuk dzików na terenie obwodu numer [...] odstrzelono 8 sztuk dzików. Zgodnie z art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt kto będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3 kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezes Głównego Urzędu Statystycznego. Stosownie do treści tego przepisu Organ nie ma możliwości ustalenia kary w wysokości innej aniżeli w powołanym w nim przedziale. Kara pieniężna w wysokości [...] zł została ustalona w dolnej granicy jej wymiaru, to jest w wysokości 0,25 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Przy wymiarze kary Powiatowy Lekarz Weterynarii w C. wziął pod uwagę rozporządzenie Wojewody L. nakładające obowiązek na dzierżawców lub zarządców obwodów łowieckich, pozyskujących dziki. Uwzględnił też to, że wprowadzony nakaz odstrzału sanitarnego dzików, w szczególności na obszarze objętym ograniczeniami ma na celu zachowanie bezpieczeństwa sanitarnego kraju i jest bezwzględnym obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa. W związku z tym uznał, że K. nie dopełniło swoich obowiązków. Kara została nałożona w najniższej, ustawowej wysokości, pomimo, że niewykonanie odstrzału stanowi ogromne zagrożenie rozpowszechniania przez dziki choroby zakaźnej na okoliczne gospodarstwa, a tym samym naraża na ogromne straty zarówno hodowców świń, jak i budżet państwa. Ustalając wysokość kary organ miał na celu zmotywowanie Koła łowieckiego do wykonywania odstrzału w nakazanej prawem miejscowym wysokości. Z uwagi na ilość członków Koła łowieckiego, uzyskiwane wpływy oraz obszar obwodu uznać należy ustaloną wysokość kary za nieznaczną. W przedmiotowej sprawie kara pieniężna ustalona została w dolnej granicy wymiaru kary z uwagi na to, że naruszenie przepisów miało miejsce po raz pierwszy. Odwołanie od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w C. wniosło L. T. P. M. "[...]" K. Ł. nr [...] w L.. Wskazuje się w nim na deficyt dzików na terenie obwodu łowieckiego nr [...], a także drastyczne zmniejszenie populacji dzików aż do poziomu, przy którym dziki w ogóle nie występują. Nawet pomimo zintensyfikowanego polowania przez myśliwych o czym świadczy [...] wejść w łowisko w celu odstrzału dzików Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" nie mogło dokonać większej ilości odstrzałów. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...]([...]) Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w C.. Uzasadniając rozstrzygnięcie decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 46 ust. 3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, stosownie do którego wojewoda wydaje na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, rozporządzenie nakazując dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich odstrzał sanitarny zwierząt na określonym obszarze. Wojewoda L. rozporządzeniem nr [...] z dnia [...] r. nałożył na L. T. P. M. "[...]" K. Ł. nr [...] w L. obowiązek odstrzału 12 dzików na terenie obwodu łowieckiego nr [...]. Rozporządzenie było kilkakrotnie zmieniane. Finalnie na mocy rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. 3795) ustalono, że w ramach odstrzału sanitarnego na terenie obwodu łowieckiego nr [...] należało odstrzelić 12 sztuk dzików do dnia [...] r. Rozporządzenie pierwotne i zmieniające nie zostały zaskarżone, a więc na Kole spoczywał obowiązek wykonania odstrzału. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że adresat decyzji nie wykonał obowiązku w zakresie odstrzału sanitarnego dzików. Zamiast nakazanego wyżej wymienionymi rozporządzeniami odstrzału 12 sztuk dzików na terenie obwodu numer [...] odstrzelono 8 sztuk dzików czyli o 4 sztuk mniej. Sam fakt przystąpienia do odstrzału sanitarnego nie jest równoważny z wywiązaniem się z obowiązku, o jakim stanowi 46 ust. 3 ustawy. Nie sposób także przyjąć, że w obwodzie łowieckim nr [...] nie występuje liczebność dzików pozwalająca na ich odstrzelenie, gdyż tego rodzaju zarzuty nie były podnoszone przed wszczęciem postępowania i po wydaniu rozporządzenia przez Wojewodę. W ocenie Organu tego rodzaju argumenty stanowią jedynie przyjętą dla potrzeb postępowania linię obrony, która usprawiedliwić ma bierność koła łowieckiego w okresie objętym realizacja nałożonego obowiązku. Mając na uwadze, że nakaz nie został wykonany, uzasadnione jest wymierzenie K. kary pieniężnej stosownie do art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.z.c.z.z. Kara została ustalona w dolnej granicy jej wymiaru, w wysokości 0,25 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego tj. w kwocie [...]zł, z uwzględnieniem dyrektyw wymiaru kary wskazanych w art. 189d k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że ze względu na możliwe rozprzestrzenianie się wirusa afrykańskiego pomoru świń, nie można uznać zaniechania Koła za naruszenie, którego waga jest znikoma, a wysokość kary, biorąc pod uwagę liczbę członków Koła, uzyskiwane wpływy oraz obszar działania za znaczącą. Organ nie znalazł więc przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie L. T. P. M. "[...]" K. Ł. nr [...] w L. domagało się uchylenia decyzji organów obu instancji i umorzenia postępowania administracyjnego, zarzucając im: Naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art.85aa ust.1 punkt 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, poprzez błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że skarżący nie prowadził odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...], podczas gdy skarżący prowadził regularny odstrzał sanitarny dzików w ww. obwodzie łowieckim w nakazanym terminie; b) art.85aa ust.1 punkt 18 w związku z art. 46 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, poprzez ich zastosowanie, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że przepisy te stanowią podstawę do nałożenia kary pieniężnej za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego, a karze pieniężnej powinien podlegać wyłącznie ten, kto nie podejmował nakazanych przepisami rozporządzenia działań; c) §1 pkt 2 ppkt 3 c) Rozporządzenia nr [...] Wojewody L. z dnia [...] roku w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Województwa L. z [...] r.,poz.972 ze zm.; dalej: Rozporządzenie), przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zobowiązaniu skarżącego do wykonania odstrzału sanitarnego określonej ilości dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...], bez dostatecznego rozeznania w zakresie rzeczywistej liczby dzików bytujących na obszarze obwodu łowieckiego, skutkujące pozbawieniem strony możliwości zrealizowania nakazu w określonym terminie; Przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art.7 K.p.a,art.8 § 1 K.p.a.,art.77 § 1 K.p.a.,art.80 K.p.a., przez niewywiązanie się przez organ z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przez: niezebranie całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny; a także nieodniesienie się do dokumentów przedstawionych przez stronę, w tym niewyjaśnienie, dlaczego organ nie przeprowadził dowodu z tych dokumentów, względnie odmówił tym dokumentom mocy dowodowej, co doprowadziło do błędnego uznania, iż skarżący nie prowadził odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu nr [...]; b) art.8 § 1 K.p.a. i art.107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, nieprzedstawienie przez organ jakichkolwiek argumentów, które przemawiałyby za tym, iż skarżący nie wywiązywał się z nakazu prowadzenia odstrzału sanitarnego na wskazanym obszarze i określonym terminie oraz brak wskazania dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; c) art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] r., [...]([...]), w sytuacji gdy istniały przesłanki do jej uchylenia i orzeczenia o umorzeniu postępowania; d) art.189f §1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na odmowie odstąpienia od wymierzenia kary, pomimo zaistnienia przesłanek obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej; e) art. 189c K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy organ przy wymierzaniu administracyjnej kary pieniężnej powinien zastosować przepisy względniejsze dla skarżącego; g) art.6 K.p.a. i art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, nakładającej na organy administracji publicznej obowiązek działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.), oraz art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności polegające na zastosowaniu przez organ odwoławczy nieobowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisów prawa; h) art.81a § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji pozostających w sprawie i niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te powinny być rozstrzygane na korzyść strony. Mając na uwadze powyższe zarzuty i wnioski skarżące K. wniosło o zasądzenie od Lekarz Weterynarii zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Wniosło też o przeprowadzenia na podstawie art.106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dowodu uzupełniającego z dokumentu a mianowicie uwierzytelnionej elektronicznej książki ewidencji polowań Koła w sezonie [...] - odstrzał sanitarny w obwodzie nr [...]; uwierzytelnionej książki ewidencji polowań Koła - odstrzał sanitarny w obwodzie nr [...] za okres od [...] roku; uwierzytelnionego raportu szczegółowego z odstrzału sanitarnego [...], na okoliczność prowadzenia przez skarżące K. regularnego odstrzału sanitarnego dzików w obwodzie łowieckim nr [...] i nakazanym terminie. Ponadto K. wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zgodnie z art.119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W obszernych wywodach uzasadnienia skargi podniesiono, że wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 85aa ust.1 pkt 18 jest możliwe tylko wtedy, gdy odstrzał w ogóle nie był prowadzony lub gdy był prowadzony nienależycie, natomiast samo nieosiągnięcie narzuconych limitów odstrzału nie oznacza, że go nie przeprowadzono. Organy obu instancji nie dokonały dokładnych ustaleń w zakresie liczebności populacji dzików w danym obwodzie, pomimo możliwości dokładnego rozpatrzenia sprawy, poprzez analizę dokumentów inwentaryzacji zwierzyny i rocznych planów łowieckich. Informacje te mógł uzyskać również od innych organów państwowych, ponieważ w sporządzaniu inwentaryzacji biorą udział przedstawiciele organów państwowych, właściwi nad leśniczowie Państwowego Gospodarstwa L. Lasy Państwowe oraz przedstawiciele właściwej izby rolniczej. Dodatkowo roczny plan łowiecki jest sporządzany po zasięgnięciu opinii właściwych wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) oraz właściwej izby rolniczej, i podlega zatwierdzeniu przez właściwego nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa L. Lasy Państwowe w uzgodnieniu z [...] Związkiem Ł.. Organy obu instancji nie uwzględniły również tego, że K. w analizowanym okresie podjęło wszelkie możliwe działania, aby odstrzał sanitarny wykonać a jego nie wykonanie spowodowane było małą liczebnością populacji dzików na terenie obwodu numer [...]. Ponadto pozyskiwanie zwierzyny dzikiej, w stanie wolnym to zadanie, które zależy przede wszystkim od występowania danego gatunku na danym terenie, oraz w dużym stopniu zależy od przypadkowości spotkania zwierzyny na danym terenie. Nakazu odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) nie można porównywać z nakazem likwidacji np. zwierząt hodowlanych, gdzie nałożony nakaz można wykonać bardzo szybko, z uwagi na to, że zwierzęta są policzalne i hoduje się je w zamknięciu. K. podkreśliło, że w przypadku braku dzików w danym obwodzie łowieckim(a jest to przesłanka niezależna od strony zobowiązanej do realizacji nakazu, na którą nie ma żadnego wpływu), brak jest możliwości realizacji nakazu z rozporządzenia, a nakładana przez organ kara administracyjna jest niesłuszna, ponieważ skarżący jest pozbawiony możliwości realizacji nakazu w ilości określonej w rozporządzeniu. K. nie ma wpływu na stan populacji zwierząt wolno żyjących(dzikich),których stan może być znikomy, bądź zwierzęta mogą przemieszczać się pomiędzy różnymi obwodami, uniemożliwiając ich pozyskanie w ściśle określonym terminie. Organy obu instancji dokonały dowolnej oceny dowodów opartej na niekompletnym materiale dowodowym oraz nie w pełni rozpatrzonym. Dodatkowo wskazano, że organy przy ocenie materiału dowodowego nie odniosły się do pisma wyjaśniającego skarżącego z dnia [...] roku. Organ pierwszej instancji nie wskazał i nie zgromadził kompletnego materiału dowodowego, który dowodziłby, że skarżący nie prowadził ostrzału sanitarnego na obszarze obwodu nr [...]. Zdaniem skarżącego Koła, w tej sytuacji nie zachodziła przesłanka wymierzenia mu kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy wniósł o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do oceny zasadności skargi wyjaśnić należy, że na zgodny wniosek stron sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.". Skarga zasługuje na uwzględnienie. Decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem obowiązujących i mających w sprawie zastosowanie przepisów. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1421), dalej jako "u.o.z.z.", zgodnie z którym kto wbrew wydanym w celu zwalczania choroby zakaźnej zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie nakazom, zakazom lub ograniczeniom, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 8 i art. 46 ust. 3 pkt 8, będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3 kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wykładnia językowa art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. wskazuje, że karze pieniężnej, podlega ten, kto nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze. Przepis ten ma charakter represyjny, w związku z czym musi być wykładany ściśle - w przypadku regulacji dotyczących kar pieniężnych, a więc nakładających na podmiot obciążenia finansowe, nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca. Dokonując wykładni językowej przytoczonego przepisu należy zauważyć, że ustawodawca posłużył się czasownikiem w formie niedokonanej: "nie prowadzi", a nie w formie dokonanej "nie przeprowadził". W przepisie tym nie odwołano się więc do wyniku, czy też rezultatu odstrzału, nie ma w nim mowy o niewykonaniu przewidzianych (przez organ samorządowy) w rozporządzeniu poziomów odstrzału sanitarnego. W konsekwencji, pojęcia "nieprowadzenia" odstrzału nie można utożsamiać jedynie z faktem niewykonania przez koło łowieckie limitu (a więc w całości) odstrzału zwierząt dzikich ustalonego w rozporządzeniu wojewody stosownie do art. 46 ust. 3 pkt 8 u.o.z.z. W następstwie powyższej wykładni przyjąć należy, że karze pieniężnej z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.o.z. podlega tylko taki podmiot (będący dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego), który w ogóle nie podjął działań w postaci prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich). Kara ta nie jest natomiast wymierzana za niewykonanie zaplanowanego limitu odstrzału. Należy bowiem zauważyć, że ilość zwierząt dzikich przeznaczonych do odstrzału ustalana w rozporządzeniu (mającym charakter prawa miejscowego), określana jest jedynie w oparciu o przypuszczenia co do liczby zwierzyny dzikiej bytującej na danym obszarze, w istocie organ samorządu terytorialnego wydając rozporządzenie zakłada, że na danym obszarze przez wskazany okres będzie znajdować się określona liczba zwierząt dzikich. Faktycznie jednak z natury tych zwierząt wynika, że przemieszczają się one swobodnie, migrując z jednych terenów na inne, co oznacza, że nie można wykluczyć, że pomimo określenia w rozporządzeniu liczby zwierząt w danym obwodzie łowieckim, faktycznie w danym okresie w tym obwodzie tych zwierząt nie będzie. Może więc zaistnieć sytuacja, że wykonanie odstrzału zgodnie z rozporządzeniem (w całości) okaże się niewykonalne, mimo podjęcia przez koło łowieckie wszelkich możliwych działań łowieckich, ze względu na brak na danym terenie wystarczającej liczby zwierząt. Uwzględniając powyższe i przyjmując racjonalność ustawodawcy, należy stwierdzić, że nałożenie sankcji pieniężnej (kary) na koło łowieckie na podstawie omawianego przepisu jest uzasadnione jedynie za zachowania cechujące się szczególnym lekceważeniem prawa, w szczególności za nieprowadzenie w ogóle nakazanego odstrzału sanitarnego, nie zaś za zachowania niezależne i nie zawsze możliwe do wykonania przez koło łowieckie, w tym za niewykonanie odstrzału w całości tj. w ilości określonej w rozporządzeniu. Jak wyżej wskazano, kary pieniężne nakładane na podstawie omawianego przepisu mają charakter represyjny, a więc są one uzasadnione dla usunięcia zagrożenia epidemiologicznego, które (z założenia ustawodawcy) stwarzają dzikie wolno żyjące zwierzęta. Logiczne jest więc, że zagrożenie takie nie występuje, jeśli nie ma dzikich zwierząt. W takiej sytuacji odpada powód/ przyczyna wymierzania kary pieniężnej; to samo dotyczy sytuacji, gdy koło dokonało odstrzału wszystkich bytujących w danym obwodzie (określonych) zwierząt, ale w ilości mniejszej, niż wskazana w rozporządzeniu. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wydając decyzję wymierzającą karę pieniężną na podstawie art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. organy obu instancji dokonały błędnej wykładni tego przepisu, nieprawidłowo utożsamiając fakt niezrealizowania przez skarżące K. limitu odstrzału określonego w rozporządzeniu z "nieprowadzeniem" odstrzału sanitarnego. W konsekwencji organy nie dokonały koniecznych ustaleń w sprawie i pominęły istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, wbrew przepisom art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. Obowiązkiem organów było ustalenie, czy działania łowieckie podejmowane przez skarżące K. miały charakter prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt, czy też nie, a więc czy działania te (mając na uwadze ich rodzaj, charakter i częstotliwość) można zakwalifikować jako prowadzenie odstrzału sanitarnego. Należy przy tym uwzględnić liczbę zwierząt faktycznie odstrzelonych oraz to, czy na danym obszarze i w danym terenie występowała "odpowiednia" ilość zwierząt. Jak wyżej zauważono, możliwa jest przecież sytuacja, gdy kołu łowieckiemu, pomimo podjęcia wszelkich możliwych i wymaganych działań łowieckich, ze względu na brak zwierząt, nie uda się dokonać odstrzału nawet w części. Taką sytuację (zachodzącą z przyczyn niezależnych od koła) należy kwalifikować jako "prowadzenie odstrzału" z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., co wyłącza możliwość nałożenia kary pieniężnej. Wynikająca z art. 6 K.p.a. zasada praworządności oraz zasada zaufania obywateli do organów państwa wyrażona w art. 8 K.p.a., nakładają na organy administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Nałożenie na skarżące K. kary administracyjnej mimo braku ku temu przesłanek i towarzyszące temu błędy w postępowaniu wyjaśniającym uniemożliwiają przyjęcie, że wydanie decyzji przez organy administracji obu instancji poprzedzone zostało dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy. Przy czym dotyczy to zarówno okoliczności faktycznych jak i prawnych sprawy (wykładnia mających zastosowanie przepisów prawa czy stosowanie właściwych przepisów). Skutkiem tego przyjąć należy, że zarówno decyzja organu odwoławczego jak i organu I instancji podjęte zostały z naruszeniem art. 6 K.p.a. jak i art. 8 k.p.a. Nie można natomiast przypisać organom obu instancji naruszenie art. 46 ust. 3 pkt 8 u.o.z.z. Przepis ten ma bowiem charakter normy kompetencyjnej skierowanej do wojewody oraz powiatowego lekarza weterynarii. Zatem naruszyć go nie mogą organy administracji stosujące wydane na jego podstawie rozporządzenie. Sąd odstąpił od przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentów wskazanych w skardze z uwagi na to, że, jak wynika z powyższych wywodów, nie wymagała tego ocena legalności działania w niniejszej sprawie obu organów administracji publicznej. W myśl zaś unormowania art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów może mieć miejsce, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz, gdy nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przy czym istotne wątpliwości zawsze muszą być związane z oceną legalności zaskarżonego aktu. Z przedstawionych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w C.. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 i 2 wspomnianej ustawy. Obejmują one zwrot wpisu od skargi w kwocie [...]zł , wynagrodzenia dla rady prawnego – pełnomocnika strony skarżącej w kwocie [...]zł orzeczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ) oraz zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł.