I SA/Op 281/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 kwietnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie umorzenia zaległości z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego wskutek wniosku o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 1 października 2012 r. sygn. akt I SA/Op 281/12 postanawia: odmówić sprostowania postanowienia UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 1 października 2012 r., sygn. akt I SA/Op 281/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – /dalej: p.p.s.a./, odrzucił skargę S. W. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 kwietnia 2012 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie umorzenia zaległości z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego. Wnioskiem z dnia 15 października 2012 r., skarżący domagał się sprostowania wydanego rozstrzygnięcia, powołując przepisy art. 155 § 1 i 2 art. 156 p.p.s.a. oraz art. 351 K.P.C. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, iż sprostowanie postanowienia i oczywistych omyłek jest celowe z powodu niezrozumienia treści skargi. Zarzucił, iż odrzucając jego skargę Sąd wskazał na niewyczerpanie środków zaskarżenia, podczas, gdy sprawa dotycząca bezprawnego ustalenia podatku od nieruchomości ciągnie się już 5 lat i była rozpatrywana zarówno przez organ I instancji jak i organ odwoławczy już kilkukrotnie. Skargę należało zatem zwrócić do rozpatrzenia przez SKO w Opolu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek należało oddalić. Na wstępie wskazać należy, że w treści złożonego wniosku skarżący jednoznacznie określił przedmiot żądania, domagając się "sprostowania postanowienia i oczywistych omyłek z dnia 1 października 2012 r.", powołując się przy tym m.in. na art. 156 p.p.s.a. Uwzględniając zatem intencję wnioskodawcy w tym zakresie nastąpiło rozpoznanie jego wniosku. Z uwagi bowiem na jednoznaczne wskazanie przedmiotu żądania brak było podstaw do zakwalifikowania wniosku jako skargi kasacyjnej na postanowienie z dnia 1 października 2012 r. o odrzuceniu skargi. Sprostowanie orzeczeń sądu reguluje przepis art. 156 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony. Sprostowanie nie może doprowadzić natomiast do zmiany rozstrzygnięcia ani do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Wykładnia językowa art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, publ. na stronie internetowej NSA www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Pojęcie oczywistej omyłki nie dotyczy przeoczenia sądu, jakiego sąd dopuścił się przy rozstrzygnięciu sprawy (por. J. P. Tarno [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004 str. 231). Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów. W przedmiotowej sprawie okoliczności tego rodzaju nie występują. Skarżący formułując swój wniosek o sprostowanie postanowienia z dnia 1 października 2012 r. nie wskazał żadnych zawartych w tym rozstrzygnięciu niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, które mogłyby zostać poprawione w trybie sprostowania lecz de facto kwestionował stanowisko Sądu o niedopuszczalności skargi z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia. Tak sformułowane żądanie nie mieści się w granicach dopuszczalnego na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. sprostowania niedokładności, błędów lub innych oczywistych omyłek. Skarżący bowiem swym wnioskiem domaga się w istocie zmiany rozstrzygnięcia, co w trybie przewidzianym w art. 156 § 1 p.p.s.a jest niedopuszczalne. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu jest bowiem możliwa wyłącznie przy pomocy przysługujących stronie środków zaskarżenia. Jeżeli zatem skarżący chciał skutecznie zakwestionować postanowienie sądu o odrzuceniu skargi, mógł złożyć w przewidzianym trybie i terminie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego – stosownie do treści pouczenia przesłanego przez sąd wraz z odpisem ww. postanowienia. Skoro tego nie uczynił, to nie może w postępowaniu incydentalnym (dotyczącym sprostowania orzeczenia) skutecznie podnosić argumentów zmierzających do ponownego rozpoznania jego skargi. Sprostowanie orzeczenia w żadnej bowiem mierze nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia zawartego w nim rozstrzygnięcia, gdyż jest to dopuszczalne tylko w drodze zaskarżenia środkiem odwoławczym. W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji