II SA/Kr 760/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2008 r. sprawy ze skargi "A". Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 maja 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. w W. kwotę 760,00 (siedemset sześćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. znak: [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 50 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, art. 53 ust. 3, art. 54 oraz art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym(Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), w związku z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2004, Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] przy ul [...] " - działka nr 1 obr. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że sprawę wszczęto z wniosku: "A". Sp. z o.o. w W. z dnia 13.10.2006 r. Poprzednio wydana w sprawie decyzja została uchylona przez organ odwoławczy, który wskazał, że organ l instancji nie wykazał sprzeczności wnioskowanego zamierzenia z przepisami odrębnymi, zaś określona również w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasada ładu przestrzennego nie może stanowić materialnoprawnej podstawy do wydania decyzji administracyjnych i nie można na podstawie normy o charakterze ogólnym opierać odmowy lokalizacji inwestycji celu publicznego. Rozpoznając ponownie wniosek organ wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie w trybie art. 50 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ cytując art. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazał, że "ład przestrzenny" i "zrównoważony rozwój", uznane zostały przez ustawodawcę za podstawy działań w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Na gruncie obowiązującej ustawy doktryna opowiada się za uznaniem, że w/w przepisy zawierające pojęcia niedookreślone, mają charakter bezpośrednio obowiązujący i stanowią samoistną podstawę do rekonstrukcji norm prawnych. Sposób uwzględnienia wymagań określonych w art. 1 doznaje w stosunku do części z nich konkretyzacji w przepisach szczególnych, zaś części, jak np. wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, czy walorów architektonicznych i krajobrazowych, wprost na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pojęcie "ładu przestrzennego" oznacza takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Podstawową gwarancją dla zapewnienia realizacji celów określonych w art. 1 w/w ustawy jest obowiązek przygotowania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, przez osobę posiadającą wymagane przepisami kwalifikacje z zakresu urbanistyki i architektury. Gwarancja ta znalazła swój wyraz w treści art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Konkretyzacja obowiązków organu administracji w postępowaniu wyjaśniającym wyrażona została w art. 53 ust. 3 cyt. u.o.p.z.p. Wynik analizy w oparciu o w/w przepis znajduje odzwierciedlenie w treści decyzji, zgodnie z art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W treści decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, w myśl art. 54 pkt 2 lit. a, powinny znaleźć się więc m.in. warunki, jakie inwestor winien spełnić, aby zrealizowane przedsięwzięcie inwestycyjne harmonijnie wpisywało się w istniejącą przestrzeń. Ustawodawca w odniesieniu do inwestycji celu publicznego nie wprowadza wprost zasady dobrego sąsiedztwa oraz innych szczegółowych wymogów, jak przy decyzji o warunkach zabudowy, to jednak upoważnia organ do sprecyzowania warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wynikających z przepisów odrębnych, w tym w szczególności wynikających z przepisów samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Planowana inwestycja winna być zgodna z przepisami samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś w dalszej pod kątem zgodności z innymi przepisami, zawartymi w aktach rangi ustawowej. Podstawowym przepisem, który należy brać pod uwagę dokonując wykładni pojęcia ładu przestrzennego - zawartego w art. 1 u.o.p.z.p., jest art. 54 u.o.p.z.p, który stanowi o treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz zawiera otwarty katalog warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy (poprzez użycie zwrotu "w szczególności"), przyjmując warunek zapewnienia wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Uwzględnienie wymagań ładu przestrzennego wymaga zbadania stanu faktycznego zagospodarowania nieruchomości nie tylko objętych wnioskiem o ulicp, ale także dalej położonych, gdyż na gruncie u.o.p.z.p. sąsiedztwo nieruchomości rozumiane jest szeroko, tj. nie ogranicza się tylko do działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Dokonując analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 u.o.p.z.p., pod kątem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec braku innych (odrębnych) przepisów dotyczących ładu przestrzennego, organ stwierdził, w wyniku analizy, dokonanej przez osobę uprawnioną, ustalono, że ład przestrzenny w tym terenie wyznacza tworząca harmonijną całość zabudowa osiedla domów jednorodzinnych, charakteryzująca się zabudową o niewielkich gabarytach (nieprzekraczjących 12 m wysokości). Wnioskowana inwestycja obejmuje budowę stalowego masztu antenowego o konstrukcji kratowej o wysokości 11 metrów (na dachu istniejącego budynku o wysokości 14 m, co powoduje, że szczyt masztu jest położony na wysokości 25 metrów n.p.t.) wraz z zestawem anten nadawczo odbiorczych. Ze względu na swą wysokość stanowić on będzie drastyczną ingerencję w istniejący ład przestrzenny w rejonie przedmiotowej inwestycji. Wobec powyższego lokalizacja zamierzenia inwestycyjnego o wysokości 25 metrów n.p.t do szczytu masztu w miejscu określonym we wniosku, o parametrach odbiegających od dominujących w opisanym wyżej rejonie parametrów wysokościowych (12 metrów) byłaby sprzeczna z wymaganiami ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, o których mowa w art. 1 ust 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1, w związku z art. 53 ust. 3 i 54 pkt 2 lit. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie jest bowiem możliwe wyznaczenie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, skoro inwestycja określona we wniosku stoi w rażącej sprzeczności z tymi wymaganiami. Od powyższej decyzji odwołanie złożył wnioskodawca "A" Sp. z o.o. w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie orzeczenia o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego względnie o przekazanie sprawy organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniesiono, iż nie można stwierdzić, że analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu stanowi o odmowie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ powinien samodzielnie ustalić okoliczności dotyczące planowanego obiektu, względnie dopuścić w sprawie dowód z opinii biegłego. Nie ma żadnych podstaw, aby analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu utożsamiać z opinią biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., a samych autorów analizy z biegłymi. Odwołujący nie miał ponadto możliwości zapoznania się analizą warunków i zasad zagospodarowania terenu przed wydaniem decyzji. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przepisy k.p.a. nie precyzują obowiązków organów administracji poprzez wskazanie, iż stronie należy wyznaczyć termin, w którym może ona zrealizować swoje prawo. Jednakże z art. 10 § 1 k.p.a. wynika obowiązek organu poinformowania strony o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do okoliczności wskazanych w art. 10 § 1 k.p.a. Wyznaczenie stronie terminu na wypowiedzenie się uzasadnione jest koniecznością określenia czasu, w jakim organ administracji oczekiwać powinien na jej stanowisko. Strona nie miała możliwości wypowiedzenia się w sprawie i możliwości przedstawienia własnej argumentacji. Ponadto strona odwołująca zarzuciła, że organ nie dokonał niezbędnych ustaleń, co do tego czy zostały spełnione przesłanki z art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane i w związku decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzją z dnia 29 maja 2008 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 1, art. 2, art. 50, art. 53, art. 54, art. 63 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717) w zw. z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2004 roku, nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił pogląd doktryny, na który powołuje się organ l instancji, że na gruncie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisy zawierające pojęcia niedookreślone, które mają charakter bezpośrednio obowiązujący organy administracji w procesie kształtowania polityki przestrzennej, stanowią samoistną podstawę do rekonstrukcji norm prawnych i winny być w każdym wypadku brane pod uwagę, także przy wydawaniu decyzji administracyjnych z zakresu kształtowania zagospodarowania przestrzeni. Zdaniem organu "przepisy odrębne", z którymi zamierzenie nie może być sprzeczne, to również unormowania samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Takiej interpretacji podlegać winien również art. 56 u.o.p.z.p., określający, iż nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, ze względu na jego odpowiednie stosowanie do decyzji o warunkach zabudowy (art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.o.p.z.p.). Organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia organu l instancji, iż wnioskowana inwestycja obejmująca budowę stalowej wieży antenowej o konstrukcji stalowej, q wysokości około 25 metrów n.p.t. wraz z zestawem anten nadawczo - odbiorczych i ze względu na swą wysokość stanowić będzie drastyczną ingerencję w istniejący ład przestrzenny w rejonie przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do odwołania organ podał, że zarzuty w przedmiocie nie uwzględnienia przesłanek z art. 30 ust. Prawa budowlanego regulujących instytucję sprzeciwu w przypadku robót budowlanych do których inwestor przystępuje na podstawie zgłoszenia są niezrozumiałe dla organu odwołującego i nie mogą znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Nie ma również podstaw, aby zarzucić organowi l instancji naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) i nienależyte zgromadzenie oraz ocenę materiału dowodowego (art. 77 k.p.a.). Ustalenia faktyczne nie budzą w sprawie wątpliwości. Poza tym argumentacja zawarta w odwołaniu w znacznym stopniu dotyczyła zasadności uznania niniejszej inwestycję za należącą do kategorii celu publicznego, który w rozpatrywanej sprawie nie budził wątpliwości. Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła "A" Sp. z o. o. w W., zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez: - błędną wykładnię przepisu art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z przepisami odrębnymi, w konsekwencji nieprawidłowej wykładni: - błędną wykładnię art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ogólne odniesienie się do wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walorów architektonicznych, krajobrazowych oraz potrzeb interesu społecznego w zakresie uznania, że inwestycja jest sprzeczna z ogólnymi zasadami kształtowania ładu przestrzennego; 2. inne naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez: - naruszenie art. 84 k.p.a. poprzez uznanie, że analiza urbanistyczna stanowi dowód w sprawie o znaczeniu dowodu z opinii biegłego, podczas gdy nie ma żadnych podstaw, aby analizę urbanistyczną utożsamiać z opinią biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., a samego autora analizy z biegłym; wskazać przy tym należy, że ustalenia analizy urbanistycznej zostały przyjęte jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji; - pominięcie naruszenia przez Prezydenta Miasta przepisów art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, art. 107 k.p.a. w zakresie nieprawidłowego uzasadnienia wydanej decyzji. Powołując się na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, 2. zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że aby odmówić lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa, a tymczasem organy powołały treść klauzul generalnych. Organ powinien w sposób nie budzący wątpliwości wykazać z przepisami odrębnymi, bądź też wyjaśnić okoliczności przewidziane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uniemożliwiające pozytywne załatwienie sprawy. Ponadto podniesiono, że sporządzona przez urbanistę analiza stanowi dowód w sprawie o cechach dowodu z opinii biegłego, który organ powinien ocenić i samodzielnie ustalić dopuszczalność realizacji inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą o p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy o p.p.s.a.) Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku: uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1) lit. "a" p.p.s.a.), w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), jak również w przypadku wad postępowania, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy lit. "c"). Skarga jest uzasadniona. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji SKO w [...] z dnia 29 maja 2008 r. znak: [...], jak też decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. znak: [...] Prezydenta Miasta w oparciu o wyżej określone zasady postępowania uznał, że decyzje organów obu instancji naruszają prawo w stopniu skutkującym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Trafny jest zarzut strony skarżącej, iż organy obu instancji dokonały błędnej wykładni przepisu prawa materialnego art. 56 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z przepisami odrębnymi, w konsekwencji dokonując nieprawidłowej wykładni przepisów art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 1 cyt. ustawy poprzez ogólne odniesienie się do wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, że inwestycja jest sprzeczna z ogólnymi zasadami kształtowania ładu przestrzennego. Nie budzi wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja jest zaliczana do inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 27. 03. 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. 2000r, Nr 46, po. 543 ze zm.) Stosownie do przepisu art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (ulicp). Jak wynika z akt sprawy administracyjnej teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego organ dokonał analizy o której mowa w przepisie art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym . W myśl tego przepisu organ właściwy dokonuje : 1) analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. wynikających z przepisów odrębnych oraz 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Organy dokonując takiej analizy stwierdziły, że "ład przestrzenny" o którym mowa w art. 2 pkt 1 cyt. ustawy, i "zrównoważony rozwój" ( art. 1 tej ustawy) zostały uznane przez ustawodawcę za podstawę działań w zakresie -planowania i zagospodarowania przestrzennego. Są to pojęcia niedookreślone mające charakter bezpośrednio obowiązujący i mogą stanowić normę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W ocenie organu przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne byłoby rażąco sprzeczne z wymaganiami ładu przestrzennego, który w tym terenie wyznacza tworząca harmonijną całość zabudowa domów jednorodzinnych charakteryzująca się zabudową o niewielkich gabarytach do 12 m, a planowana inwestycja miałaby wysokość 25 m. W ocenie Sądu wydanie przez organ administracji decyzji negatywnej dla wnioskodawcy w oparciu o klauzulę generalną jaką stanowi ład przestrzenny, jego kształtowanie i ochrona, czyniłoby z takiej decyzji orzeczenie o charakterze zbliżonym do uznaniowego. Wprawdzie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma za zadanie kształtowanie i ochronę ładu przestrzennego, jednakże środkami precyzyjnie określonymi w przepisach o charakterze szczególnym, a nie wynikającymi z norm ogólnych, niedookreślonych, dający organowi luz decyzyjny. Podobne stanowiska zostały zawarte w wyrokach WSA w Lublinie z dnia 18.10.2007r., sygn. II SA/Lu 618/07 oraz wyroku WSA w Warszawie z dnia 13.06.2006r., sygn. IV SA/W-wa 441/06. W tym ostatnim orzeczeniu Sąd stwierdził, że cytuję: " Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną normę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle obowiązującego prawa. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa". Organ wydając decyzję odmawiającą o ulicp musi swoje rozstrzygnięcie oprzeć na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie. W myśl art. 56 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zdaniem organu "przepisy odrębne", z którymi zamierzenie nie może być sprzeczne, to również unormowania samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Takie stanowisko organów jest nietrafne. W nauce prawa administracyjnego podkreśla się, że decyzja o ulicp ma charakter rozstrzygnięcia związanego, co oznacza, że w przypadku zgodności inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z przepisami odrębnymi, nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji ( zob. Z. Niewiadomski. op.cit. komentarz do art. 56 ustawy, T.Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Zakamycze, 2004, komentarz do art. 56 ). Mając powyższe na uwadze, organy obu instancji- SKO w [...] jak i Prezydent Miasta - naruszyły przepisy prawa materialnego art. 56 w zw. z art. 53 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędną interpretację, a to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż uchybienie to w sposób bezpośredni zdeterminowało treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, to zarzut naruszenia przepisu art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest trafny. Natomiast co do pozostałych zarzutów mogą one być rozpatrywane dopiero po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym przez organ, a więc zebraniu i ustaleniu pełnego materiału dowodowego w sprawie, dokonaniu jego oceny oraz po wskazaniu prawidłowej podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia zawartej w decyzji. Organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy powinien ocenić zgodność planowanej lokalizacji inwestycji celu publicznego z przepisami odrębnymi, mając przy tym na uwadze przepisy ustawy art. 56 i art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności związany charakter decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz fakt, że klauzule generalne zawierające pojęcia niedookreślone nie mogą stanowić materialnoprawnej podstawy decyzji administracyjnych, w tym decyzji odmownych. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.