II SA/Rz 553/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2022 r. sprawy ze skargi M. S. i U. S. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 4 marca 2022 r. nr I-XIII.7721.5.1.2021 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia 11 kwietnia 2017 r. nr ABS-SW.6740.165.2016.GŻ; II. stwierdza wydanie z naruszeniem prawa decyzji Starosty [...] z dnia 4 października 2016 r. nr 495/216, znak ABS-SW.6740.165.2016.GŻ; III. zasądza od Wojewody Podkarpackiego na rzecz skarżących M. S. i U. S. solidarnie kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi M. S. i U. S. (dalej: "Skarżących") jest decyzja Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z 4 marca 2022 r. nr I-XIII.7721.5.1.2021, wydana w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że decyzją z [...] października 2016 r. nr [...] Starosta [...] (dalej: "Starosta" lub "Organ I instancji") zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w [...]. Z adnotacji dokonanej przez pracownika organu na egzemplarzu decyzji znajdującym się w nadesłanych aktach administracyjnych wynika, że ww. rozstrzygnięcie stało się ostateczne w dniu 18 listopada 2016 r. Wnioskiem z 8 grudnia 2016 r. Skarżący zwrócili się do Starosty [...] o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją. Jako podstawę wznowienia wskazali art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn zm.) – dalej: "k.p.a.". Postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. nr [...] Starosta wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z [...] października 2016 r. Decyzją z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Starosta [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] października 2016 r. nr [...]. Uwzględniając odwołanie Skarżących, decyzją z 17 listopada 2017 r. nr I-XIII.7721.5.2.2017 Wojewoda Podkarpacki uchylił opisane wyżej decyzje Starosty [...] z [...] kwietnia 2017 r. i [...] października 2016 r. oraz orzekając co do istoty sprawy, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Wyrokiem z 10 kwietnia 2018 r. II SA/Rz 119/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Wojewody Podkarpackiego z 17 listopada 2017 r. nr I-XIII.7721.5.2.2017. Sąd zaznaczył, że nie kwestionuje prawidłowości postanowienia o wznowieniu postępowania, wobec zaistnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jak również terminowości złożenia podania o wznowienie postępowania. Zdaniem Sądu słusznie wskazał Wojewoda stwierdzając, że organ rozstrzygający o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę, obowiązany jest ocenić, na podstawie części opisowej i rysunków projektu, czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących "przesłaniania i zacieniania" określonych w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422; zwane dalej rozporządzeniem). Sąd podniósł, że zostały spełnione warunki wynikające z ustaleń obowiązującego na działce inwestorów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zwrócił następnie uwagę, że według projektu budowlanego ściana budynku mieszkalnego zaprojektowana została w granicy z działką nr [...], stanowi ona ścianę oddzielenia przeciwpożarowego spełniającą wymogi wynikające z § 235 ust. 2 rozporządzenia. Budynek na działce Uczestników usytuowany jest zaś w odległości 3,5 m od działki Inwestora. Stwierdzenie istnienia okna w ścianie wschodniej tego budynku zwróconego w stronę działki nr [...] nie wpłynęło na wnioski autora analizy nasłonecznienia. Autor tej analizy stwierdził, że ściana istniejącego budynku mieszkalnego na tej działce, zostanie zacieniona, jednak zgodnie z § 60 rozporządzenia zapewniony jest warunek czasu nasłonecznienia przez co najmniej 3 godziny w pokoju mieszkalnym, gdyż w pokoju oprócz zacienionego przez projektowany budynek okna od strony zachodniej znajduje się w pomieszczeniu okno w ścianie południowej. Okno to i jego wymiary zostały przedstawione na rysunku zgodnie z projektem technicznym i wizją lokalną na miejscu. Według przedstawionej graficznie analizy, pomieszczenie jest naświetlone co najmniej przez czas 8 godzin dziennie (dnia 21 marca i 21 września), co również spełnia warunek wymaganego czasu nasłonecznienia z § 60 rozporządzenia. Ponadto okno znajdujące się w ścianie południowej samodzielnie zapewnia warunek oświetlenia naturalnego zgodnie z § 57 rozporządzenia. Sąd odnosząc się do ustaleń organu odwoławczego stwierdził, że ustalenia te abstrahują od treści uzupełnionego projektu budowlanego. Zawierał on bowiem informację o oknie w ścianie zachodniej budynku na działce uczestników, a także wyjaśnienie, że okno to będzie zacieniane przez budynek inwestora. Natomiast przy ustaleniu nasłonecznienia pokoju w ogóle nie wzięto go pod uwagę. Zaznaczył przy tym, że autorka analizy nasłonecznienia przyjęła, że spełnienie wymagań z § 57 i 60 rozporządzenia jest wystarczające, aby nie zostały naruszone wymogi z § 13 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że nie jest zachowana tzw. linijka słońca. Jednak fakt zacienienia i naruszenia linijki słońca ustalił już organ pierwszej instancji i w tym kontekście wytknął organowi odwoławczemu, że nie odniósł się do argumentacji organu pierwszej instancji. Nie wypowiedział się także do podniesionej w odwołaniu kwestii zabudowy śródmiejskiej z § 13 ust. 4 rozporządzenia. W ocenie Sądu ustalenia co do usytuowania budynku na działce Uczestników i odległości od granicy z działką nr [...] czynią też prawdopodobnym twierdzenie Skarżącej, że okno w zachodniej ścianie budynku położonego na działce nr [...] znajduje się w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką nr [...], z naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, sprzecznie z pozwoleniem na budowę. Sąd wskazał zatem, że zweryfikowanie faktycznej odległości okna w ścianie budynku Uczestników od granicy z działką nr [...] będzie obowiązkiem organu w ponownym postępowaniu, wyjaśnienie legalności istnienia tego okna ma bowiem kluczowe znaczenie w sprawie. Sąd następnie opowiedział się za szerszym niż wskazywałaby na to wykładnia gramatyczna stosowaniem § 13 rozporządzenia. Prawo budowlane nie różnicuje zakresu ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, gdy wskazuje na konieczność ich uwzględnienia podczas procesu inwestycyjnego. W ocenie Sądu jest to istotna kwestia w sprawie, gdyż zabudowa bardzo wąskiej działki inwestora jest możliwa wyłącznie w granicy. W sytuacji istnienia wcześniejszej zabudowy na sąsiednich działkach może to prowadzić zawsze do sprzeczności z warunkami techniczno-budowlanymi zamierzonej inwestycji. Przepisy prawa budowlanego należy w takiej sytuacji wykładać w sposób, który zapewni wolność zabudowy i słuszne interesy właścicieli działek przeznaczonych pod budowę, niezależnie od tego, który z nich pierwszy zrealizował inwestycję. Końcowo Sąd podkreślił, że przy naruszeniu § 13 rozporządzenia oceniono de facto skutki naruszenia tej normy. Takiej oceny dokonała także autorka uzupełniającego projektu budowlanego i analizy zacienienia, dokonał jej także organ pierwszej instancji. Tymczasem organ odwoławczy uchylił się od tego obowiązku wadliwie przyjmując, że naruszenie § 13 rozporządzenia równa się naruszeniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) – dalej: "u.P.b." i skutkuje odmową pozwolenia na budowę. Wskazał, że rzeczą Wojewody będzie więc zbadanie, przy ważeniu interesów obu stron, skutków ewentualnego niespełnienia kryteriów z § 13 rozporządzenia projektowanej inwestycji i ocenę ewentualnie tego odstąpienia w okolicznościach sprawy przez pryzmat interesów obu stron. Wyrokiem z 27 kwietnia 2021 r. II OSK 2143/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 10 kwietnia 2018 r. II SA/Rz 119/18. NSA podniósł, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy rodzi się zasadnicza wątpliwość, która sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, nie jaka jest faktyczna odległość ściany budynku Uczestników, posiadającej otwór okienny, od granicy z działką skarżącej, lecz jaka winna być ta odległość biorąc pod uwagę zatwierdzoną dokumentację budowlaną. W ocenie NSA nie można kwestionować legalności okna w ścianie tego budynku, jednakże z wyraźnym zastrzeżeniem, że w miejscu uwidocznionym w zatwierdzonej dokumentacji budowlanej i w odległości od granicy wynikającej z tej dokumentacji. Stanowczy więc pogląd Organu odwoławczego o braku podstaw do zatwierdzenia dokumentacji budowlanej i udzielenia pozwolenia na budowę, bez uprzedniego wezwania do uzupełnienia dokumentacji budowlanej, nie mógł zostać zaakceptowany. Wobec powyższego, zdaniem NSA, całkowicie chybionym jest postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia z tego powodu § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia, gdyż kwestia ustalenia zgodnej z przepisami odległości ściany zewnętrznej budynku Uczestników zawierającej otwór okienny od granicy z działką Skarżącej ma znaczenie dla prawidłowego opracowania analizy zacienienia i nasłonecznienia oraz przede wszystkim dokonania właściwej oceny wyników tej analizy. NSA zaznaczył przy tym, że zarówno w praktyce administracyjnej, jak i w orzecznictwie od dawna ugruntowany jest pogląd, że § 13 rozporządzenia znajduje zastosowanie wówczas, gdy jedna z nieruchomości jest już zabudowana. Zatem inwestor, który zamierza zabudować własną nieruchomość gruntową, w sytuacji gdy sąsiednia nie jest zabudowana, związany jest w zakresie zachowania odległości tylko wymogami zawartymi w § 12 rozporządzenia. Natomiast inwestor realizując budowę na własnej nieruchomości, gdy sąsiednia jest już zabudowana oprócz wymogów § 12 rozporządzenia dodatkowo związany jest wymogami określonymi w § 13 rozporządzenia. Zgodzić się trzeba z poglądem Sądu pierwszej instancji opowiadającym się za szerszym rozumieniem treści normatywnej wypływającej z § 13 rozporządzenia także z tego powodu, że jest to przepis wykonawczy do ustawy i jego wykładnia musi uwzględniać przepisy ustawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 4 marca 2022 r. nr I-XIII.7721.5.1.2021 Wojewoda Podkarpacki utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] kwietnia 2017 r. o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z [...] maja 2021 r. [...] Sąd Rejonowy w [...] dokonał rozgraniczenia działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], stanowiącej własność B. K., z działką sąsiednią oznaczoną numerem ewidencyjny [...], pozostającą w wieczystym użytkowaniu Skarżących. Postanowieniem z [...] października 2021 r. [...] Sąd Okręgowy w [...] oddalił apelację Skarżących, wniesioną od ww. postanowienia o rozgraniczeniu. Na podstawie dokumentacji geodezyjnej ustalono, że odległość granicy od budynku mieszkalnego Skarżących wynosi 3,58 m – 3,87 m. Wobec powyższego, odległość granicy nr [...] od okna w budynku mieszkalnym usytuowanym na działce nr [...] wynosi około 3,73 m. Wojewoda podniósł, że z analizy możliwości naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się w istniejącym budynku mieszkalnym na działce nr [...] wynika, iż zostały spełnione wymogi § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia dotyczące zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Z dokumentacji stanowiącej uzupełnienie projektu budowlanego o analizę zacienienia i nasłonecznienia działki nr [...] przedłożonej na skutek wydania przez organ I instancji postanowienia z dnia [...] grudnia 2016 r., wynika że zachodnia ściana istniejącego budynku zostanie zacieniona, jednak zapewniony jest warunek czasu nasłonecznienia przez co najmniej 3 godziny w pokoju mieszkalnym w rozumieniu § 60 rozporządzenia. Warunek ten jest spełniony, ponieważ w pokoju mieszkalnym oprócz zacienienia przez projektowany budynek okna od strony zachodniej znajduje się w pomieszczeniu okno w ścianie południowej. Według przedstawionej graficznej analizy, pomieszczenie jest naświetlone co najmniej przez czas 8 godzin dziennie dnia 21 marca i 21 września. Ponadto okno znajdujące się w ścianie południowej samodzielnie zapewnia warunek oświetlenia naturalnego zgodnie z § 57 pkt 2 rozporządzenia. Wojewoda podniósł, że w świetle wyroku NSA w opisywanej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9 u.P.b. w związku z § 13 rozporządzenia. Prawidłowo zatem Organ I instancji odmówił uchylenia kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, U. S. i M. S. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem Skarżących, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem: 1. art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.P.b. w zw. z § 43 ust. 1 lit. a i b uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w [...] poprzez przyjęcie, że zatwierdzony projekt jest zgodny ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji gdy powierzchnia działki nr [...] nie przekracza 0,005 ha (wymóg miejscowego planu zagospodarowania) zaś szerokość frontu działki nie przekracza 18 m (wymóg miejscowego planu zagospodarowania); 2. § 12 ust. 3 pkt. 1 w zw. z § 13 ust. 1 ust. 1 pkt. 1 lit. a) i ust. 4 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że zatwierdzony projekt jest zgodny z w treścią ww. rozporządzenia w sytuacji gdy odległość między ramionami kąta 60 stopni, o którym mowa w § 13 ust. 1 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia a budynkiem przesłaniającym przekracza wysokość przesłaniania, która nie może być zmniejszona o połowę w myśl § 13 ust. 1 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia, gdyż działka nie znajduje się w zabudowie śródmiejskiej; 3. art. 5 ust. 1 pkt. 9 u.P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że uniemożliwienie Skarżącym naturalnego oświetlenia poprze wydanie decyzji - pozwolenie na budowę z naruszeniem warunków dotyczących odległości umiejscowienia budynku nie narusza uzasadnionego interesu skarżących; 4. art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez: – oparcie poczynionych ustaleń wyłącznie na podstawie twierdzeń i dokumentacji przedłożonych przez inwestora oraz przyjęcie odległości pomiędzy budynkiem mieszkalnym Skarżących a granicą działek nr [...] i [...] według danych zasobu geodezyjnego uaktualnionych po wydaniu pozwolenia na budowę z [...] października 2016 r., nie zaś danych aktualnych na dzień wydawania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego skarżących, – zaniechanie ustalenia prawidłowości tzw. "linijki słońca" zastosowanej w decyzji - pozwolenie na budowę, – zaniechanie ustalenia prawidłowości obszaru oddziaływania obiektu w zakresie dokumentacji projektowej zatwierdzonej pozwoleniem na budowę z dnia [...] października 2016 r. W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewoda szczegółowo odniósł się do wyrażonych w skardze zarzutów i jednocześnie wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została uwzględniona, wyłącznie z przyczyn dostrzeżonych z urzędu. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Sprawa niniejsza została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym wobec wniosku w tym przedmiocie złożonego przez Wojewodę i braku sprzeciwu ze strony skarżącej i uczestniczki postępowania, czego podstawę stanowił art. 119 pkt 2 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym stanowi z kolei art. 120 P.p.s.a. I. Zarzuty skargi, jako niepotwierdzone zostały przez Sąd w całości oddalone. Przede wszystkim, nie nastąpiło zarzucane skargą naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.P.b. w zw. z § 43 ust. 1 lit. a i b uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w [...] (dalej MPZP) poprzez przyjęcie, że zatwierdzony projekt jest zgodny ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji gdy powierzchnia działki nr [...] nie przekracza 0,005 ha (wymóg miejscowego planu zagospodarowania) zaś szerokość frontu działki nie przekracza 18 m (wymóg miejscowego planu zagospodarowania). Przytoczony w skardze przepis prawa miejscowego w postaci § 43 ust. 1 lit. a i b MPZP określa dopuszczalne parametry podziału terenu działek na działki budowlane. Przepis ten posiada następująca treść: Zasady podziału terenu na działki: 1) obowiązujące parametry działek budowlanych: a) powierzchnia działki nie mniej niż: - dla zabudowy wolnostojącej - 0,05 ha, - dla zabudowy bliźniaczej - 0,04 ha (...). Organ w tym względzie słusznie argumentuje w odpowiedzi na skargę, że działka inwestorki o nr [...] jest działką o zastanych parametrach nie podlegającą w prowadzonym postępowaniu czy postępowaniu toczącym się równolegle, podziałowi lub scalaniu. Pełną rację ma Wojewoda przyjmując w swym procesie wykładni, że cyt. przepis ma zastosowanie wyłącznie w przypadku podziału terenu oznaczonego symbolem 30MN i 31 MN na nowe działki, w tym na działki o przeznaczeniu budowlanym. Z uwagi na rodzaj sprawy administracyjnej, w której zapadła wydana przez Wojewodę decyzja administracyjna (sprawa udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego), stosując art. 35 ust. 1 u.P.b. kierować należało się treścią § 12 pkt 5 MPZP : Dla wszystkich terenów oznaczonych symbolem literowym MN, przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną obowiązują następujące ustalenia: dopuszcza się lokalizację budynków mieszkalnych bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli jej szerokość jest równa lub mniejsza niż 16,0 m oraz w zbliżeniu do granicy jeżeli szerokość działki jest równa lub mniejsza niż 18,0 m. Ponieważ front działki B. K. o nr [...] mierzy 12 m, to usytuowanie budynku mieszkalnego bezpośrednio przy granicy w/w działki odpowiada założeniom MPZP, a tym samym spełnia przesłanki powołanego w skardze art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a u.P.b. W myśl tego przepisu : Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, (...). Ponieważ dokonana przez Organy architektoniczno – budowlane konfrontacja projektów przedłożonych przez wnioskodawcę z przytoczonymi przepisami MPZP, była pozytywna, to nie nastąpiła jakakolwiek postać naruszenia art. 35 u.P.b. Tym bardziej, że orzekające w tej sprawie Sądy administracyjne obu instancji w powołanych wyżej orzeczeniach jednoznacznie potwierdziły zgodność projektu budowalnego z właściwymi przepisami planistycznymi. Sąd nie mógł też zaakceptować tego zarzutu rozpoznanej skargi, który podnosi naruszenie § 12 ust. 3 pkt. 1 w zw. z § 13 ust. 1 ust. 1 pkt. 1 lit. a) i ust. 4 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że zatwierdzony projekt jest zgodny z w treścią ww. rozporządzenia w sytuacji gdy odległość między ramionami kąta 60 stopni, o którym mowa w § 13 ust. 1 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia a budynkiem przesłaniającym przekracza wysokość przesłaniania, która nie może być zmniejszona o połowę w myśl § 13 ust. 1 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia, gdyż działka nie znajduje się w zabudowie śródmiejskiej. WSA nie mógł w swych działaniach kontrolnych pominąć, że kwestia nasłonecznienia obiektu mieszkalnego na działce skarżącej strony stanowiła już przedmiot prawomocnych ocen sądów administracyjnych obu instancji. Z mocy art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Natomiast według art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Mając na uwadze tak jednoznaczne regulacje procesowe przypomnieć należało, że WSA w Rzeszowie w wyroku z 10 kwietnia 2018 r. o sygn. II SA/Rz 119/18, CBOSA, wyraził jednoznaczne stanowisko w sprawie wykładni i stosowania powołanych w skardze przepisów rozporządzenia w odniesieniu do realiów faktycznych i prawnych niniejszej sprawy. Zwrócono w tym wyroku uwagę na fakt, że aktualnie obowiązujący MPZP dopuszcza zabudowę działki inwestora w granicy. Zobowiązano Wojewodę, do tego aby w ponownym postępowaniu zweryfikował faktyczną odległość okna we wschodniej ścianie budynku P.P. S. od granicy z działką o nr [...]. Zdaniem Sądu, należało ustalić czy doszło do naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, czyli przepisu stanowiącego : Jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; (...). WSA jednoznacznie podkreślił, że gdyby okazało się że okno w budynku P.P. S. zostało wykonane w ścianie zbliżonej do granicy, sprzecznie z zatwierdzonym projektem budowlanym i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, to fakt ten nie może mieć wpływu na legalną zabudowę na działce skarżącej. W ocenie składu orzekającego osoba budująca "nielegalnie", choćby w tak niewielkim zakresie jak P.P. S., nie może "wymuszać" konsekwencji swojego działania na inwestorze, który chce legalnie zrealizować swoje uprawnienia. Powyższe wypowiedzi Sądu I instancji zostały w całości zaaprobowane przez NSA. Sąd odwoławczy w wyroku z dnia 27 kwietnia 2021 r. o sygn. II OSK 2143/18, oddalającym skargę kasacyjną od w/w orzeczenia WSA w Rzeszowie, zauważył bowiem, iż kwestia zgodnej z przepisami odległości budynku uczestników (P.P. S.) od granicy z działką skarżącej ma znaczenie dla oceny, czy zaprojektowanie na działce Skarżącej budynku o wysokości 9,12 m w granicy nie spowoduje zacienienia pomieszczenia w budynku na sąsiedniej działce, zrealizowanego zgodnie z przepisami. Wymaga to najpierw poczynienia w tym zakresie stanowczych ustaleń w oparciu o dostępną dokumentację. Pogląd organu odwoławczego o braku podstaw do zatwierdzenia dokumentacji budowlanej i udzielenia pozwolenia na budowę, bez uprzedniego wezwania do uzupełnienia dokumentacji budowlanej, nie mógł zostać zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji. Zarzut skargi kasacyjnej podkreślający naruszenie przez WSA § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia, zdaniem NSA nie był zasadny, gdyż kwestia ustalenia zgodnej z przepisami odległości ściany zewnętrznej budynku Uczestników zawierającej otwór okienny od granicy z działką B. K. ma znaczenie dla prawidłowego opracowania analizy zacienienia i nasłonecznienia oraz przede wszystkim dokonania właściwej oceny wyników tej analizy. Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się błędnej wykładni § 13 rozporządzenia, gdyż literalna wykładnia tego przepisu, za którą opowiedział się również organ odwoławczy, nie uwzględnia w pełni zasady równej ochrony prawa własności. Zarówno w praktyce administracyjnej, jak i w orzecznictwie od dawna ugruntowany jest pogląd, że § 13 rozporządzenia znajduje zastosowanie wówczas, gdy jedna z nieruchomości jest już zabudowana. Budujący nie może, przy wykonywaniu swego prawa, podejmować działań zakłócających korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę. Jednakże dotyczy to w równym stopniu właścicieli sąsiadujących za sobą nieruchomości, co oznacza, że pierwszy z nich który zabuduje swoją działkę tylko z tego powodu nie ma dodatkowych, większych praw. Zatem inwestor, który zamierza zabudować własną nieruchomość gruntową, w sytuacji gdy sąsiednia nie jest zabudowana, związany jest w zakresie zachowania odległości tylko wymogami zawartymi w § 12 rozporządzenia. Natomiast inwestor realizując budowę na własnej nieruchomości, gdy sąsiednia jest już zabudowana oprócz wymogów z § 12 rozporządzenia dodatkowo związany jest wymogami określonymi w § 13 rozporządzenia. Należy szczególnie mocno też podkreślić, że zgodzono się z poglądem Sądu I instancji opowiadającym się za szerszym rozumieniem treści normatywnej wypływającej z § 13 rozporządzenia. Jest to bowiem przepis wykonawczy do ustawy i jego wykładnia musi uwzględniać przepisy ustawy. Wojewoda Podkarpacki ponownie rozpoznając sprawę w pełni wykonał powyższe wytyczne jak i kierował się wyrażoną przez Sądy oceną prawną, co pozwalało na zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie wnioskodawczyni pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji. Wyjaśniono w decyzji tego Organu, że ściana budynku mieszkalnego w granicy z działką nr [...] stanowi ścianę oddzielenia przeciwpożarowego spełniającą wymogi § 235 ust. 2 rozporządzenia. Stwierdzono również, że zachodnia ściana istniejącego budynku zostanie zacieniona, jednak równocześnie jest spełniony warunek czasu nasłonecznienia przez co najmniej 3 godziny w pokoju mieszkalnym zgodnie z treścią § 60 w/w rozporządzenia. Nie jest w sprawie kwestionowane, że w pokoju mieszkalnym w budynku stron skarżących niezależnie od okna od strony działki inwestorki jest zamontowane okno w ścianie zwróconej w kierunku południowym. W świetle analizy zacienienia i nasłonecznienia działki nr [...] w [...] sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia w specjalności konstrukcyjno – budowlanej, dzięki wyposażeniu obiektu skarżącej w okno od strony południowej, projektowany budynek ze ścianą zachodnią bez otworów okiennych i drzwiowych nie zaciemni zupełnie pomieszczeń znajdujących się w zachodniej części budynku skarżącej strony. Organ za powyższą analizą przedstawił w swej decyzji dokładną kalkulację powierzchni okien w budynku na działce [...], która bezsprzecznie udowodniła spełnienie warunku oświetlenia naturalnego jaki wypływa z § 57 pkt 2 rozporządzenia. Suma powierzchni okien pomieszczeń od strony działki inwestorki wynosi 5,805 m2. Przy takiej powierzchni okien powierzchnia oświetlanego nimi pokoju przy normatywnym stosunku 1:8 nie powinna przekraczać 46,44 m2. Tymczasem łączna powierzchnia salonu i jadalni w obiekcie mieszkalnym skarżącej jest znacząco mniejsza skoro wynosi 27,58 m2. Zgodzić się zatem należało z Organem, że zostały spełnione warunki o jakich mowa w § 57 pkt 2 rozporządzenia - W pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8, natomiast w innym pomieszczeniu, w którym oświetlenie dzienne jest wymagane ze względów na przeznaczenie - co najmniej 1:12. Wojewoda zasadnie zajął się też problemem zastosowania § 13 ust. 4 rozporządzenia, czyli przepisu pozwalającego na zmniejszenie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1. W myśl jego literalnej treści odległości te mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę, o ile ma to miejsce w zabudowie śródmiejskiej. W tym względzie uwzględniając obowiązujące regulacje a w tym MPZP, istniejąca na działkach zabudowa nie wypełnia według Organu funkcji zabudowy śródmiejskiej, w wyniku czego odstępstwo od odległości określonych w § 13 ust. 1 rozporządzenia, nie może w sprawie zastosowania. Zdaniem Sądu, przedłożony projekt budowlany podlegał zatwierdzeniu pomimo, że przewidziany w nim obiekt budowlany będzie przesłaniać od strony zachodniej budynek mieszkalny skarżących stron, w sposób nie odpowiadający treści § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia. W toku prowadzonego przez Wojewodą postępowania wyjaśniającego ustalono w oparciu o wyniki postępowania rozgraniczeniowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z [...] października 2021 r., sygn. [...], że odległość granicy działek od budynku mieszkalnego M. S. i U. S. na działce o nr [...] wynosi ok. 3,73 m. Ustalono także, że według zatwierdzonego projektu budowalnego dla tego budynku odległość ta winna wynosić 4.20 m od granicy z działką o nr [...]. W konsekwencji tych ustaleń, skarżący nie mogą skutecznie powoływać się na niezgodność złożonego wraz wnioskiem o pozwolenie projektu budowlanego z zapisami § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia, bowiem osoba naruszająca warunki pozwolenia na budowę nie może w skutek konsekwencji swych nielegalnych działań wymuszać na inwestorze budującym na działce sąsiedniej by dostosowywał swój projekt do nielegalnego usytuowania obiekt zacienianego. Ten wniosek jest tym bardziej zasadny wobec niebudzących wątpliwości ustaleń Organów obu instancji o niezakłóconym dostępie do światła naturalnego skarżących od strony południowej – okno w ścianie południowej. Słuszność takiej interpretacji przepisów rozporządzania w realiach niniejszej sprawy potwierdza analiza uzasadnienia powołanego wyżej wyroku NSA, gdzie podkreślono, że budujący nie może przy wykonywaniu swego prawa podejmować działań zakłócających korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę. Jednakże dotyczy to w równym stopniu właścicieli sąsiadujących z sobą nieruchomości, co oznacza że pierwszy z nich który zabuduje swoją działkę tylko z tego powodu nie ma dodatkowych praw. Jednocześnie składa orzekający wiąże pogląd WSA o konieczności szerszego rozumienia treści normatywnej wypływającej z § 13 rozporządzenia. Przepis ten jako wykonawczy do u.P.b. winien być interpretowany zgodnie z przepisami wyższego rzędu, a przede wszystkim z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i równości wobec prawa, na co zwrócił słusznie uwagę Wojewoda w uzasadnieniu swej decyzji poprzez odwołanie się do adekwatnego orzecznictwa sądów administracyjnych. Dokładnie wyjaśnione przez Organy aspekty odległości budynku skarżących od granicy z działką inwestora pozwalają stwierdzić, że powoływanie się na naruszenie w/w przepisów rozporządzenia określających tzw. linijkę światła, nie może korzystać z ochrony przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 9 u.P.b. dla interesów osób trzecich, bowiem w tych okolicznościach nie są one uzasadnione. II. Pomimo zupełnej niezasadności podniesionych w skardze zarzutów WSA zobligowany był do uchylenia decyzji Organów administracji architektoniczno-budowlanej, jako naruszających przepisy prawa procesowego, w sposób który miał wpływ na wynik sprawy – art. 134, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Rozstrzygnięcia wydane w tej sprawie zapadły w toku wznowionego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty [...]. Organ I instancji po wznowieniu postępowania wydał decyzję wyrażającą odmowę uchylenia decyzji ostatecznej powołując się przy tym na art. 151 § 2 K.p.a. który stanowi : W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Okoliczności skutkujące zakazem uchylenia decyzji ostatecznej wskazuje art. 146 P.p.s.a. Należą do nich upływ czasu liczony od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji - art. 146 § 1 P.p.s.a. - oraz ustalenie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej - art. 146 § 2 K.p.a.. W tej sprawie Organy nie uwzględniły dostatecznie, iż powołane regulacje procesowe K.p.a. ustalają dozwoloną formułę sentencji decyzji. W sytuacji opisanej w hipotezie art. 151 § 2 K.p.a. organ administracji formułując treść sentencji decyzji powinien bowiem ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa odpowiadającym jednej ze wskazanych w art. 145, art. 145a i art. 145b K.p.a. przesłanek o skutku wznowieniowym. W świetle dostatecznie ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych nie można stawiać znaku równości pomiędzy rozstrzygnięciem o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej a stwierdzeniem jej wydania z naruszeniem prawa i wskazaniem okoliczności z powodu których nie uchylono decyzji. Czymś innym jest "odmowa uchylenia decyzji ostatecznej" a czymś innym "stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa oraz wskazanie okoliczności, z powodu których nie uchylono tej decyzji". Skutkiem tego ostatnio wskazanego rozstrzygnięcia jest bowiem pozostawienie wadliwej procesowo, ale prawidłowej merytorycznie decyzji ostatecznej w obrocie prawnym, jednakże również powstanie uprawnienia do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym przed sądem powszechnym na zasadach prawa cywilnego (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 25 czerwca 2019 r., o sygn. II SA/Bk 257/19, LEX). Reasumując, w rozpatrywanej sytuacji osnowa decyzja winna przybrać formę rozstrzygnięcia o stwierdzeniu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, nie zaś orzeczenia o odmowie uchylenia tej decyzji. Dodać tu warto, że w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 K.p.a. podaje się powód nieuchylenia decyzji ostatecznej oraz wyjaśnienie, jakiego naruszenia dopuścił się organ administracji publicznej w poprzednim postępowaniu, oraz czy naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 582/15, LEX, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 448/16, LEX, wyrok WSA w Białymstoku z 25 czerwca 2019 r. o sygn. II SA/Bk 257/19, LEX). W zakończonym przed Wojewodą postępowaniu Starosta [...] po przeprowadzeniu wznowionego postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak : [...], postanowił odmówić uchylenia decyzji własnej NR [...] z dnia [...] października 2016 r. w której zatwierdzono projekt budowalny i udzielono B. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Rozstrzygnięcie Starosty nie odpowiada więc podanym wyżej wymogom formuły decyzji z art. 151 § 2 K.p.a. W uzasadnieniu tej decyzji Organ I instancji podał, że uznał za zasadną przesłankę wznowieniową, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. stwierdzając jednocześnie, że brak jest podstaw do uchylenia własnej decyzji ostatecznej, gdyż w wyniku wznowienia postępowania w oparciu o uzupełniony materiał dowodowy mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Również w części uzasadnienia decyzji stwierdzono wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa z uwagi na wykazane przez wnioskodawców postępowania nadzwyczajnego okoliczności wadliwego doręczania im decyzji o pozwoleniu na budowę jak i pozostałych pism sporządzonych w toku postępowania. Wojewoda Podkarpacki zaskarżoną do WSA decyzją działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję administracyjną Starosty [...], akceptując tym samym naruszenie art. 151 § 2 K.p.a. Organy obu instancji błędnie formułując osnowę decyzji wydaną na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. naruszyły te regulacje prawne, bowiem nie dają one podstawy do takiego sposobu zakończenia postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Rozstrzygnięcie Starosty zgodnie z art. 151 § 2 K.p.a. winno zostać ograniczone tylko do oceny wyrażającej wydanie decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa. Nieprawidłowe zastosowanie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem decyzja wydana na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. może być podstawą dochodzenia odszkodowania od Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z tytułu szkody spowodowanej przez wydanie ostatecznej decyzji z naruszeniem prawa - art. 4171 K.c. Koniecznym warunkiem dochodzenia takiego odszkodowania jest stwierdzenie w osnowie a nie w uzasadnieniu decyzji niezgodności z prawem decyzji ostatecznej. Sąd dostrzegając z urzędu tą wadliwość decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2017 r. zobowiązany był do jej uchylenia, jak również do uchylenia następującej po niej decyzji Wojewody Podkarpackiego, jako wydanej z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Nastąpiło to na podstawie art. 134 § 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Jednocześnie zgodzić się należało z oceną Organów obu instancji, co do spełnienia się przesłanek wykluczających możliwość uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2016 r. Nr [...], bowiem jak stanowi art. 146 § 2 K.p.a. nie uchyla się decyzji ostatecznej, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy co do jej istoty, wykazał w sposób nie budzący wątpliwości w oparciu o rzetelnie zgromadzony i rozpatrzony materiał dowodowy (art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.), że w tej sprawie w wyniku uchylenia ostatecznej decyzji mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Ponieważ decyzja ostateczna Starosty [...] wskutek nieprawidłowych doręczeń zawiadomień jak i samej decyzji stronom skarżącym została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 w zw. z art. 40 § 1, art. 42 § 1 K.p.a., to w oparciu o art. 135 i art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stwierdzić należało wydanie jej z naruszeniem prawa. Na mocy art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Powołany przepis stosowany wraz z art. 135 P.p.s.a. pozwala sądowi administracyjnemu objąć sądową kontrolą nie tylko rozstrzygnięcia wydane w toku instancji wznowionego postepowania, ale także rozstrzygnięcie kwestionowane w tym postępowaniu, jako że zostało ono wydane w granicach sprawy administracyjnej. Kontrola decyzji ostatecznej w tych warunkach faktycznych i procesowych jest jednocześnie niezbędna do końcowego załatwienia sprawy wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Orzeczenie WSA wyrażone w pkt I i II sentencji wyroku winno być rozpatrywane łącznie, co w istocie powoduje zakończenie postępowania administracyjnego na etapie zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego (pod. Sądu). Wydany wyrok dzięki poszerzeniu głębokości sądowej kontroli na zasadzie art. 135 P.p.s.a. zastępuje w tym przypadku działania orzecznicze organów administracji podejmowane w ramach wznowionego postępowania, znosząc w ten sposób konieczność ponownego rozpatrywania sprawy wznowienia postępowania oraz wiążący się z tym obowiązek rozpoznawania środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Innymi słowy, uprawomocnienie się niniejszego wyroku zamyka sprawę wznowionego postępowania administracyjnego z wniosku stron skarżących, otwierając możliwość korzystania z uprawnień wynikających z pozwolenia na budowę oraz dochodzenia odszkodowania z tytułu wydania decyzji administracyjnej z naruszeniem wskazanych przepisów K.p.a. Sąd nie doszukał się działaniach orzeczniczych organów zaistnienia innych przesłanek wznowieniowych niż te, które zostały ujawnione przez Skarżące strony. Wyłożone względy zadecydowały o uchyleniu decyzji Wojewody oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty [...] przy jednoczesnym stwierdzeniu wydania z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...], znak [...]. Natomiast o kosztach postępowania sądowego przed WSA orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a. obejmując nimi koszty zastępstwa procesowego (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, Dz.U. z 2015 r., poz. 1800), oraz uiszczony przez strony wpis sądowy.