IV SA/Wa 1309/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Stowarzyszenia [...] w [...] od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala sprzeciw UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2021r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako organ) , po rozpatrzeniu odwołania P. sp. z o. o. z siedzibą w W. od decyzji Wójta Gminy L. nr [...], z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...], o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu magazynowo- usługowo-produkcyjnego wraz z przestrzeniami biurowo-administracyjnymi z towarzyszącą infrastrukturą, w tym zespołami parkingów na częściach działek ew. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie Z. – na podstawie art. 138 § 2 Kpa uchyliło w całości zaskarżoną decyzje i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Wnioskiem z dnia 18 lipca 2018 r. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Wójta Gminy L. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu magazynowo - usługowo-produkcyjnego wraz z przestrzeniami biurowo-administracyjnymi z towarzyszącą infrastrukturą, w tym zespołami parkingów na częściach działek ew. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie Z.. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2020r. Wójt Gminy L., po rozpoznaniu wniosku P. sp. z o.o. z siedzibą w W., odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu magazynowo-usługowo-produkcyjnego wraz z przestrzeniami biurowo-administracyjnymi z towarzyszącą infrastrukturą, w tym zespołami parkingów na częściach działek ew. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie Z.. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosła P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwestionując ustalenia organu pierwszej instancji oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgodnie z wnioskiem skarżącej. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2021r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie należy zaliczyć do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 n, w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to jednak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla inwestycji wymienionych w dalszej części przepisu, do których przedmiotowa inwestycja nie została zaliczona. Nieruchomości, o których mowa we wniosku są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy L., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy L. Nr [...] z dn. [...] marca 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla części obrębu N. i Z. etap I (Dz. Urz. Woj. [...] z dn. [...] czerwca 2013 r., poz. [...] ze zm.), położone są na terenach oznaczonych symbolami: - 11 U/M, 12 U/M, 14 U/M, 15 U/M - tereny usług oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; - 34 UPST, 35 UPST, 36 UPST, 37 UPST - tereny wytwórczości, przemysłu, składów, przetwórstwa rolniczego, usług, w tym usług komunikacyjnych i obsługi rolnictwa; - 43 ZP - tereny zieleni urządzonej. Części poszczególnych działek inwestycyjnych położone są ponadto w liniach rozgraniczających drogi o następujących klasach: ekspresowej, zbiorczej, lokalnej oraz dojazdowej. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Planowana inwestycja jest zgodna z zapisami ww. obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wydał opinię sanitarną z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] stwierdzającą potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko. W dniu [...] września 2018 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w L. wydał opinię niestwierdzającą potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia i wskazał na konieczność uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków i wymagań określonych ww. opinii. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Wójt Gminy L. nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu magazynowo - usługowo - produkcyjnego wraz z przestrzeniami biurowo - administracyjnymi z towarzyszącą infrastrukturą, w tym zespołami parkingów na części działek ewidencyjnych objętych wnioskiem. W dniu [...] grudnia 2018 r. do Urzędu Gminy L. wpłynął raport o oddziaływaniu na środowisko dla zamierzenia polegającego na budowie zespołu magazynowo - usługowo - produkcyjnego wraz z przestrzeniami biurowo - administracyjnymi z towarzyszącą infrastrukturą, w tym zespołami parkingów na części wskazanych działek ewidencyjnych. W trakcie prowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa w określonym terminie do Wójta Gminy L. wpłynęły 263 wnioski z uwagami do raportu. Uwagi dotyczące pominięcia w raporcie analizy konfliktów społecznych oraz nieprawdziwości informacji o braku konfliktów; konieczności dokonania analizy ruchu oraz zastrzeżeń, co do rzetelności opracowania raportu w zakresie oceny jego oddziaływania akustycznego; negatywnego wpływu inwestycji na nowobudowaną szkołę oraz bezpieczeństwo dzieci zostały przez organ uwzględnione. Natomiast pozostałe uwagi dotyczyły: konieczności przeprowadzenia dokładnej analizy możliwości odbioru wód opadowych mających powstać na terenie inwestycji przez system rowów melioracyjnych (analiza w zakresie przepustowości sieci rowów prowadzących wody opadowe); konieczności przeprowadzenia szczegółowej analizy dotyczącej emisji odnoszącej się do etapu budowy planowanego zamierzenia; braku określenia w raporcie analizy oddziaływań skumulowanych oraz oddziaływań pośrednich wynikających z istnienie przedsięwzięcia oraz braku analizy/obliczeń dla oddziaływań skumulowanych w zakresie emisji hałasu i zanieczyszczeń do powietrza planowanej inwestycji i dróg; nieprawdziwych informacji dotyczących braku zabytków chronionych w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji; braku analizy oddziaływania na klimat akustyczny na etapie realizacji inwestycji; wskazania w raporcie, że zarówno w obszarze projektowanej inwestycji, jak i w jej pobliżu nie występują skupiska bytowania cennych roślin lub zwierząt; obawy o drastyczny spadek wartości okolicznych nieruchomości; braku informacji na temat oświetlenia zewnętrznego na terenie planowanej inwestycji w godzinach nocnych; braku informacji o oddziaływaniu elektromagnetycznym na środowisko; przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Ww. uwagi nie zostały przez organ pierwszej instancji uwzględnione z przyczyn opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odmawiając wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu magazynowo-usługowo-produkcyjnego wraz z przestrzeniami biurowo-administracyjnymi z towarzyszącą infrastrukturą, w tym zespołami parkingów na częściach działek ew. nr nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie Z., Wójt Gminy L. stwierdził, że dokumentacja przedłożona przez wnioskodawcę jest niespójna oraz nierzetelna, a także zakwestionował przede wszystkim deklarowaną ilość samochodów ciężarowych i osobowych poruszającą się po terenie inwestycji. Organ I instancji wskazał, że zarówno w KIP oraz raporcie ooś podano, że dobowe natężenie ruchu samochodów będzie się przedstawiało następująco: samochody ciężarowe - 801 szt. w ciągu dnia oraz 178 szt. w nocy, samochody osobowe - 594 szt. w ciągu dnia oraz 297 szt. w nocy, co daje łączną ilość 979 samochodów ciężarowych (typu TIR oraz VAN) i 891 samochodów osobowych. Jest to łącznie 1870 pojazdów na dobę. Pismem z dnia 18 kwietnia 2019 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia raportu ooś m.in. o opis planowanych do zastosowania ogrodzeń, obrzeży hal i przegród, które zostały uwzględnione w przedłożonej analizie rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku jako ekrany liniowe oraz do wyjaśnienia, w jaki sposób określono parametry akustyczne, w tym klasę właściwości pochłaniających, uwzględnione w danych wejściowych do programu obliczeniowego. Organ wskazał, iż bez uzupełnienia powyższego nie jest możliwe dokonanie właściwej oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko w zakresie emisji hałasu i określenie właściwych warunków jej eksploatacji. W dniu [...] maja 2019 r. wnioskodawca uzupełnił raport ooś, zmieniając przy tym założenia dla ruchu pojazdów po terenie inwestycji w sposób następujący: samochody ciężarowe - 58 szt. w ciągu dnia oraz 29 szt. w nocy, samochody osobowe - 117 szt. w ciągu dnia oraz 58 szt. w nocy, co daje łączną ilość 87 samochodów ciężarowych i 175 szt. samochodów osobowych, a więc łącznie 262 pojazdów na dobę. Inwestor wyjaśnił, że zmiana założeń wynika z analizy funkcjonowania zrealizowanych przez Inwestora podobnych obiektów. Organ pierwszej instancji podkreślił, że dopiero po zmianie założeń Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...], uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia. W ocenie Wójta Gminy L. tak drastycznej zmiany w zakresie liczby pojazdów nie można uznać za wiarygodną. Organ podkreślił przy tym, że wobec ponad dziesięciokrotnego zmniejszenia liczby samochodów ciężarowych i około dwukrotnego zmniejszenia liczby samochodów osobowych, bez zmian pozostała liczba i powierzchnia parkingów, a także liczba miejsc postojowych w dokach. Łączna powierzchnia parkingów nadal wynosi 2,2 ha, na których znajdować się będzie 301 miejsc oraz 89 miejsc postojowych w dokach. Zatem pomimo zmiany ilości natężenia ruchu samochodów osobowych nie uległa zmianie liczba miejsc parkingowych dla samochodów osobowych. Uchylając decyzję organu I instancji SKO w W. stwierdziło, że z uzasadnienia kontrolowanej decyzji nie wynika aby raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie zawierał wszystkich elementów, o których mowa w art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 8 października 2008 r. Odmawiając wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji inwestycji organ pierwszej instancji nie odniósł się do wynikających z raportu tychże uwarunkowań lecz zakwestionował przyjęte przez Inwestora założenia realizacji inwestycji. Raport powinien uwzględniać wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji, powinien też być wszechstronnie przeanalizowany przez organ decyzyjny, a pojawienie się wątpliwości co do jego kompletności czy rzetelności ocen w nim przedstawionych zobowiązuje organ prowadzący postępowanie w pierwszej kolejności do uzupełnienia materiału dowodowego w celu rozważenia wszelkich niejasności w stanie faktycznym sprawy. Okoliczności te sprawiły, że organ orzekający doszedł do przekonania, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło przedwcześnie z uchybieniem przepisów art. 7 i 77 § 1, 107 § 3 Kpa, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Stowarzyszenie [...] "[...]" z siedzibą w W. (dalej jako skarżący) pismem z dnia 19 sierpnia 2021 r. wniosło sprzeciw od omówionej wyżej decyzji, wskazując na naruszenie art. 138 § 2 Kpa przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu bowiem decyzja organu I instancji nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez organ odwoławczy. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 Kpa (art. 64e p.p.s.a.). Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z art. 138 § 2 Kpa. Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie o charakterze kasacyjnym. Przywołany jako podstawa prawna decyzji będącej przedmiotem sprzeciwu art. 138 § 2 Kpa stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak wynika z przytoczonej normy prawnej zawartej w art. 138 § 2 Kpa stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania pozostaje w ścisłym związku z niewyjaśnieniem zakresu sprawy o istotnym znaczeniu dla jej rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 Kpa. Oznacza to, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej został określony w sposób zawężający, tzn. rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 Kpa. W konsekwencji, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw wyłącznie, gdy uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek wynikających z art. 138 § 2 Kpa. Jak wskazuje się w orzecznictwie, sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest kierowany wyłącznie przeciwko uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, sprzeciw ten inicjuje postępowanie szczególne, w którym sąd powinien wyłącznie ocenić, czy organ odwoławczy zasadnie uchylił się od wydania rozstrzygnięcia merytorycznego co do istoty sprawy, nie powinien zaś, jak w przypadku spraw ze skarg, rozstrzygać w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrola ta nie może zatem obejmować oceny materialnoprawnej co do istoty sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby niedopuszczalne i przedwczesne (vide np. wyroki: z 20 lutego 2018 r., II SA/Bk 940/17; z 8 sierpnia 2017 r., IV SA/Po 649/17; z 17 października 2017 r., II SA/Go 838/17; z 29 listopada 2017 r., II SA/Łd 654/17). Oczywiście należy uwzględnić, że zakres koniecznych w sprawie ustaleń faktycznych wyznaczają przepisy prawa materialnego, znajdujące zastosowanie w sprawie, to te przepisy bowiem określają przesłanki, od których uzależnione jest uwzględnienie wniosku strony i załatwienie sprawy. Bez odniesienia do przesłanek prawa materialnego, nie jest możliwe określenie koniecznego zakresu postępowania wyjaśniającego. Na etapie rozpoznania sprzeciwu odniesienie to następuje jednak nie przez pryzmat końcowego rozstrzygnięcia, lecz z uwzględnieniem, czy ze względu na przyjętą podstawę prawną, określony przez organ odwoławczy zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego znajduje uzasadnienie w przesłankach prawa materialnego (por. wyrok NSA z 13 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1734/20, CBOSA) Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ pierwszej instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. To organ odwoławczy ma podjąć wszelkie możliwe kroki w celu merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania, przekazując sprawę organowi pierwszej instancji. Jednocześnie ma prawo do tego, aby własne orzeczenie, którego nieodłączną częścią jest uzasadnienie, sformułować w taki sposób, który doprowadzi do usunięcia wad rozstrzygnięcia (wskazanego w osnowie) i uzasadnienia orzeczenia organu pierwszej instancji. Innymi słowy, decyzja kasacyjna może zapaść, jeśli wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 229/14, WSA w Lublinie z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 44/13, czy WSA we Wrocławiu z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 349/13 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z treści kontrolowanej decyzji, przekazanie przez organ odwoławczy sprawy do jej ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji nastąpiło z uwagi na wątpliwości co do przesłanek, jakimi kierował się organ I instancji odmawiając wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu magazynowo- usługowo-produkcyjnego wraz z przestrzeniami biurowo-administracyjnymi z towarzyszącą infrastrukturą, w tym zespołami parkingów na częściach działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie Z.. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm.),właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Zgodnie z art. 85 ostatnio powołanej ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, które - niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego - powinno zawierać: 1) w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: – ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, – uzgodnienia i opinie organów, o których mowa w art. 77 ust. 1, – wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4; Należy zgodzić się z organem, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika aby sporządzony w sprawie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie zawierał wszystkich elementów, o których mowa w art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 8 października 2008 r. Sąd podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że raport nie spełniający wymagań ustalonych w art. 66 omawianej ustawy nie powinien być uznany za środek dowodowy zgodny z prawem. Z drugiej jednak strony zarzut stawiany raportowi powinien być oparty na wykazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem, tj. art. 66 ustawy, a także przepisu prawa materialnego, w oparciu o który została ustalona treść wymagania ustalonego w określonym przepisie art. 66 tej ustawy. Dlatego też postawienie przez organ I instancji postępowaniu dowodowemu, a w tym środkowi dowodowemu w postaci raportu, jedynie ogólnego zarzutu naruszenia zasady praworządności poprzez niepełne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, jest chybionym zarzutem. Ocena treści raportu, wymaga wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki, a zatem organ administracji nie jest uprawniony do kwestionowania merytorycznej zawartości raportu, gdyż może go oceniać tylko pod kątem spełnia ustawowych wymagań, co do jego zawartości w rozumieniu dyspozycji art. 66 ustawy, tzn. poprawności formalnej, w tym zgodności treści raportu z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, logiki wywodów. Sąd podziela stanowisko organu, że zajmując stanowisko odmienne od zaprezentowanego w opinii, organ I instancji powinien jednoznacznie, przekonująco i wyczerpująco to stanowisko uargumentować. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji, jak również organ uzgadniający wzywały inwestora do uzupełnienia raportu, którego ostateczna wersja nie wzbudziła zastrzeżeń Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie, który uznał, że stanowi on wystarczającą podstawę do określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Odmienne stanowisko Wójta Gminy L. wymaga więc jednoznacznego wskazania sprzeczności z art. 66 ustawy, a także przepisem prawa materialnego, w oparciu o który została ustalona treść wymagania ustalonego w określonym przepisie art. 66 tej ustawy. Tymczasem odmawiając wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji inwestycji organ pierwszej instancji nie odniósł się do wynikających z raportu tychże uwarunkowań lecz zakwestionował przyjęte przez Inwestora założenia realizacji inwestycji. Organ administracji publicznej dokonuje oceny raportu pod względem formalnym jak i merytorycznym jednak zawsze w odniesieniu do przyjętej przez Inwestora koncepcji realizacji inwestycji, która nie podlega weryfikacji, organ jest bowiem związany wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla konkretnego przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu, organ właściwie uznał, że twierdzenia i wątpliwości dotyczące nieprawidłowości raportu - sporządzonego przez fachowo przygotowane do tego osoby - niepoparte żadnymi dowodami, nie mogą prowadzić do odmowy wydania decyzji. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przypisuje się szczególną wartość dowodową, zatem podważenie jego treści może nastąpić, co do zasady, jedynie przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., nie ocenia zatem istoty sprawy i nie przesądza w żadnym kierunku jej wyniku. Sąd nie weryfikuje też prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, w ramach których organ odwoławczy stwierdził potrzebę wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 Kpa. Odnosząc się zatem do kwestii prawidłowości wydania w niniejszej sprawie decyzji kasatoryjnej, Sąd uznał, że zaistniały podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 Kpa. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia bez określenia konkretnych przesłanek stanowiłoby o wadliwości decyzji. W ocenie Sądu brak jasnego określenia podstaw twierdzeń i wątpliwości dotyczących nieprawidłowości raportu świadczy o tym, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił stanu faktycznego, niezbędnego dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia, czym naruszył zasady postępowania określone w art. 7, art. 77 § 1 i art.107§ 3 Kpa. Organ drugiej instancji zasadnie zwrócił uwagę na ogólnikowość i niekonsekwencję uzasadnienie decyzji organu I instancji. Ponadto organ odwoławczy, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 138 § 2 k.pa. wyjaśnił Wójtowi Gminy L., jakie okoliczności powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Mając na uwadze powyżej opisane okoliczności sprawy Sąd stwierdza, że Kolegium Odwoławcze w Warszawie w sposób prawidłowy zastosowało w niniejszej sprawie art. 138 § 2 Kpa. Z przedstawionych wyżej względów Sąd uznał, że sprzeciw od decyzji nie zasługuje na uwzględnienie i działając stosownie do art. 151a § 2 w zw. z art. 64d § 1 p.p.s.a. orzekł o jego oddaleniu.