I SA/Łd 1347/10

SENTENCJA Dnia 7 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. - K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne oraz Fundusz Pracy. p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r. w sprawie odmowy umorzenia skarżącej należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne oraz Fundusz Pracy. Odpis powyższej decyzji wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o terminie i przysługującym środku zaskarżenia skarżąca otrzymała za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 14 września 2010 r. W dniu 15 października 2010 roku pełnomocnik skarżącej złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Prezesa ZUS z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W rozpatrywanej sprawie skarżąca otrzymała decyzję Prezesa ZUS z dnia 23 sierpnia 2010 r., wraz z właściwym pouczeniem 14 września 2010 r. Od tej daty też zaczął biec termin do złożenia skargi w sądzie administracyjnym, wynoszący 30 dni. Przewidziany w ustawie okres, uprawniający do zaskarżenia aktu administracyjnego upłynął dla skarżącej w dniu 14 października 2010 r., co oznacza, iż składając skargę w dniu 15 października 2010 r., pełnomocnik wniósł ją po terminie. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Mając zatem na względzie treść art. 58 § 1 pkt. 2 wskazanej wyżej ustawy orzeczono jak w sentencji. Sz.Ch.