II SA/Rz 694/07
Sądy administracyjne2007-10-12
Sygnatura
II SA/Rz 694/07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia
2007-10-12
Rodzaj
Postanowienie WSA w Rzeszowie
Sędziowie
Piotr Godlewski
Rozstrzygnięcie
Zwolniono od kosztów sądowych
Treść orzeczenia
SENTENCJA
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Referendarz sądowy Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 12 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia wniesionego zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego dot. nakazu rozbiórki postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
UZASADNIENIE
W. M. wezwany do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł. od skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] zwrócił się o zwolnienie od niego i przydzielenie adwokata celem reprezentowania go przed Sądem.
W złożonym następnie na wezwanie Sądu formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata wskazując, iż obecnie jest osadzony w areszcie śledczym, nie pracuje i nie posiada żadnych dochodów. Jedynym źródłem utrzymania jego i rodziny (żona oraz czworo dzieci) jest gospodarstwo rolne o pow. 5,26 ha, które obecnie nie przynosi żadnych dochodów, a ze względu na jego nieobecność wręcz generuje zwiększone wydatki. Do tego dochodzą zwykłe koszty utrzymania oraz konieczność opłacania przez żonę składek na ubezpieczenie w KRUS. Nie posiada też żadnego majątku, na zasadzie użyczenia zajmuje wraz z rodziną część domu rodziców o pow. 90 m² (znajduje to potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy).
Rozpatrując złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie zastępcy prawnego w osobie m.in. adwokata wiąże się z przyznaniem prawa pomocy w zakresie całkowitym, co
w przypadku osoby fizycznej związane jest z obowiązkiem wykazania przez nią braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Spełnienie tej przesłanki wiąże Sąd co do złożonego wniosku.
Skarżący jest osobą pozbawioną wolności w związku z osadzeniem w areszcie śledczym. Wiąże się to zatem po jego stronie z brakiem możliwości zarobkowania, nie posiada on także zasobów finansowych z których mogłyby być pokryte niezbędne wydatki związane z kosztami postępowania.
Brak możliwości poniesienia osobiście przez skarżącego kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie nie przesądza jednak automatycznie
o przyznaniu mu prawa pomocy. Dokonując oceny jego możliwości płatniczych pod uwagę należy także wziąć sytuację materialną i dochody wszystkich osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym; w przypadku skarżącego dotyczy to jego żony i dzieci. Jak wynika ze złożonego oświadczenia osoby te również nie posiadają żadnego stałego źródła dochodów, co przy konieczności zapewnienia sobie podstaw egzystencji i pokrycia podstawowych wydatków związanych z utrzymaniem, nie pozwala im na udzielenie W. M. jakiegokolwiek wsparcia. Dotyczy to zarówno opłacenia kosztów sądowych już wymaganych na obecnym etapie postępowania (wpis od skargi w kwocie 100 zł. którego uiszczenie warunkuje nadanie jej dalszego biegu i merytoryczne rozpoznanie), kosztów sądowych mogących wystąpić w przyszłości (np. opłata kancelaryjna od wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku czy wpis od skargi kasacyjnej – obydwie również w wysokości 100 zł.), jak i kosztów związanych
z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru.
Stwierdzając, że W. M. nie będzie w stanie nawet częściowo partycypować
w kosztach postępowania, przesądza to o pozytywnym ustosunkowaniu się do złożonego wniosku i przyznaniu mu prawa pomocy w pełnym objętym nim zakresie. Odmienne uznanie stanowiłoby ograniczenie jego możliwości do skorzystania z pełni przysługujących mu ustawowo jako stronie postępowania uprawnień i zapewnieniu szeroko rozumianego prawa do sądu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245
§ 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.