I SA/Wa 1413/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędzia WSA Przemysław Żmich Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi I. J. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. UZASADNIENIE Minister Pracy i Polityki Społecznej, postanowieniem z [...] maja 2010 r. nr [...], stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2009 r. nr [...]. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że decyzja Wojewody [...] z [...] maja 2009 r. nr [...] została doręczona I.J. jako stronie w dniu 22 maja 2009 r. a jej pełnomocnikowi w dniu 18 czerwca 2009 r. Odwołanie od tej decyzji zostało wniesione w dniu 28 maja 2009 r. W przypadku, gdy strona działa przez pełnomocnika wprowadzenie do obrotu prawnego decyzji następuje w dniu doręczenia jej pełnomocnikowi. W przypadku, gdy środek zaskarżenia został wniesiony przed wejściem do obrotu prawnego decyzji, organ odwoławczy na mocy art. 134 kpa winien stwierdzić niedopuszczalność tego środka zaskarżenia. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie, na skutek błędnego pouczenia w decyzji Wojewody [...] o sposobie i terminie wniesienia odwołania, doszło do nieskutecznego złożenia odwołania. Strona działając w zaufaniu do organu dostosowała się do pouczenia i złożyła odwołanie, aczkolwiek nastąpiło to przed rozpoczęciem biegu terminu do jego wniesienia. Z uwagi na to organ odwoławczy na podstawie art. 134 kpa stwierdził niedopuszczalność odwołania. Jednocześnie organ odwoławczy poinformował, że zgodnie z art. 112 kpa błędne pouczenie w decyzji nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia wobec tego możliwe jest przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, które to nie może nastąpić z urzędu. Zgodnie więc z art. 58 kpa strona może wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosząc ponowne odwołanie w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Skargę na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej wniosła I.J.. W skardze tej, uzupełnionej pismem pełnomocnika z dnia 5 sierpnia 2010 r., skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na naruszeniu: 1) art. 134 w zw. z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. doręczonej stronie dnia 22 maja 2009 r. jest niedopuszczalne mimo, że zostało wniesione przez stronę w dniu 28 maja 2009 r., a zatem przed upływem ustawowego 14-dniowego terminu; 2) art. 9 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez rozstrzyganie sprawy wbrew wcześniejszym wskazówkom danym stronie co do sposobu postępowania przy zastosowaniu środków odwoławczych, oraz w sposób uniemożliwiający udział strony w postępowaniu przed organem administracji II instancji. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. W kwestii przedmiotowego odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2009 r. wypowiadał się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1269/09 stwierdził nieważność decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] lipca 2009 r., którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2009 r. nr [...] r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd ustalił, że decyzja organu I instancji została doręczona zarówno skarżącej jak i jej pełnomocnikowi. Skarżącej, decyzję doręczono 22 maja 2009 r., zaś pełnomocnikowi – 18 czerwca 2005 r. W tej sytuacji 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, w ocenie Sądu, rozpoczął bieg w dniu 18 czerwca 2009 r. tj. w dniu doręczenia decyzji pełnomocnikowi, natomiast odwołanie skarżąca wniosła 28 maja 2009 r. tj. przed doręczeniem decyzji pełnomocnikowi, czyli przed rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia odwołania. Formę zakończenia postępowania w razie wniesienia odwołania niedopuszczalnego lub z przekroczeniem terminu określa art. 134 kpa. Zatem merytoryczne rozpoznanie niedopuszczalnego odwołania i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, w ocenie Sądu stanowiło rażące naruszenie art. 138 § 1 kpa i art. 129 § 2 kpa co stanowi wadę nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Jednocześnie Sąd wówczas stwierdził, że w sprawie ma zastosowanie przepis art. 112 kpa i błędne pouczenie zawarte w decyzji z [...] maja 2009 r. będzie uzasadniało przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jeżeli skarżąca z takim wnioskiem wystąpi. Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd, oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie Sąd jest związany oceną prawną wyrażoną w powołanym wyroku z 27 stycznia 2010 r. Związanie sądu administracyjnego, w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do ustaleń w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z 29 stycznia 2008 r. sygn. I OSK 1888/06 – nie publik.). Zarówno organ jak i Sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Mając na uwadze treść powołanego art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu (...) i jego wykładnię należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem albowiem uwzględnia zarówno ocenę prawną jak i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku WSA z 27 stycznia 2010 r. W tym wyroku Sąd uznał, że skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji przed doręczeniem tej decyzji jej pełnomocnikowi, czyli przed rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia odwołania. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że rozpoznanie sprawy co do istoty było nie dopuszczalne, a organ odwoławczy winien był wydać postanowienie określone w art. 134 kpa. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy zastosował się do przedstawionej w wiążącym go wyroku oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wydał postanowienie na podstawie art. 134 kpa stwierdzając niedopuszczalność odwołania. Zarzuty skargi nie uwzględniają w ogóle treści wyroku WSA z 27 stycznia 2010 r. jak i treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu (...). Skarżąca w dalszym ciągu uważa, że odwołanie zostało wniesione w terminie określonym w ustawie, a w sytuacji, gdy pouczenie zawarte w decyzji było błędne nie może być obciążona obowiązkiem złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu wraz z odwołaniem. Z uwagi na wiążącą treść prawomocnego wyroku WSA z 27 stycznia 2010 r. zarzuty skargi są bezzasadne i z tych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.