II SAB/Lu 69/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie: nierozpoznania wniosku z dnia 26 maja 2009 r. o przyznanie zasiłku okresowego oraz usług opiekuńczych p o s t a n a w i a: I. umorzyć postępowanie; II. przyznać [...] W. Ł. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu, kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 52,80 (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług. UZASADNIENIE Z. W. w skardze z dnia 4 sierpnia 2009 r. zarzucił Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej bezczynność polegającą na nierozpoznaniu jego wniosków z dnia 26 maja 2009 r. o przyznanie zasiłku okresowego oraz usług opiekuńczych. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wnioski Z. W. z dnia 26 maja 2009 r. zainicjowały, zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a., postępowania administracyjne w sprawach z zakresu pomocy społecznej (art. 41 pkt 2 oraz art. 50 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej – Dz. U. z 2008 r., Nr 115 poz. 728 ze zm.). Sprawy te organ administracji zobowiązany był załatwić przez wydanie decyzji (art. 104 § 1 k.p.a.). Istnienie po stronie organu pomocy społecznej prawnego obowiązku wydania decyzji oznacza, iż w świetle art. 3 § 2 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarga na bezczynność tego organu była dopuszczalna. Ponadto skarżący przed wniesieniem skargi wniósł zażalenie na bezczynność organu w zakresie rozpoznania przedmiotowych wniosków przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a., wyczerpując tym samym tryb określony w art. 52 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzi zatem, wbrew stanowisku organu administracji wyrażonym w odpowiedzi na skargę, żadna z podstaw odrzucenia skargi wymienionych w art. 58 § 1 p.p.s.a. Dopuszczalność skargi nie oznacza jednak, w świetle okoliczności niniejszej sprawy, że skarga podlega merytorycznemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie określonym terminie nie podejmie on czynności lub nie wyda stosownego aktu, przy czym stan ten istnieje zarówno w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie orzekania przez sąd administracyjny. W myśl art. 149 p.p.s.a, sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Niewątpliwe więc jest, że przepis ten ma zastosowanie, jeśli organ, którego bezczynność zaskarżono, pozostaje w bezczynności w dacie orzekania przez sąd administracyjny. Ustanie bezczynności przed tą datą czyni niemożliwym uwzględnienie skargi i nałożenie obowiązku określonego w art. 149 p.p.s.a. Sytuacja taka zaistniała w sprawie niniejszej, gdyż, jak wynika z akt administracyjnych, organ administracji decyzją z dnia [...] r., nr [...], doręczoną skarżącemu w dniu 14 października 2009 r., odmówił przyznania Z. W. zasiłku okresowego na opłacenie usług opiekuńczych, zaś decyzją z dnia [...], doręczoną skarżącemu w dniu 16 października 2009 r., odmówił przyznania Z. W. usług opiekuńczych, rozstrzygając w ten sposób w przedmiocie jego wniosków z dnia 26 maja 2009 r. Zatem, wydanie decyzji rozstrzygających w przedmiocie wniosków Z. W. objętych niniejszą skargą na bezczynność nastąpiło po wniesieniu tej skargi do sądu w dniu 4 sierpnia 2009 r., ale przed datą orzekania co do tej skargi przez sąd. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 i 2 cytowanego przepisu. Załatwienie sprawy przez wydanie decyzji czyni bezprzedmiotowym postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność i uzasadnia umorzenie tego postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 – Lex nr 463487). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 15 pkt 1 i 2 w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.