II Ka 527/25

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 527/25 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 24 października 2025r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Dariusz Półtorak</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p> sekr. sądowy Kinga Łempicka</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 24 października 2025 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. K.</span> </strong> </p> <p>obwinionego z art. 86 § 1 kw, art. 97a pkt 2 kw</p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach</p> <p>z dnia 28 kwietnia 2025 r. sygn. akt II W 71/25</p> <p>I.  wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>II.  zasądza od obwinionego <span class="anon-block">B. K.</span> na rzecz Skarbu Państwa 200 złotych opłaty za II instancję oraz 50 złotych kosztów postępowania odwoławczego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 527/25</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. K.</span> </strong>został obwiniony o to, że:</p> <p>I. w dniu 14 października 2024 r. w miejscowości <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span>, powiat <span class="anon-block"> (...)</span>, gmina <span class="anon-block">M.</span>, spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując po drodze publicznej samochodem <span class="anon-block">H.</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> w trakcie wykonywania manewru cofania uderzył w jadący za nim pojazd <span class="anon-block">H.</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, po czym odjechał z miejsca zdarzenia, tj. o czyn z art. 86 § 1 k.w.;</p> <p>II. w miejscu i czasie jak w pkt I, kierując po drodze publicznej samochodem <span class="anon-block">H.</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, naruszył zakaz wjazdu na przejazd kolejowy za sygnalizator, przy świetle czerwonym, tj. o czyn z art. 97a pkt 2 k.w.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2025 r. w sprawie II W 71/25:</strong> </p> <p>I. obwinionego <span class="anon-block">B. K.</span> uznał za winnego dokonania zarzucanych czynów, wyczerpujących dyspozycję: I - art. 86 § 1 k.w., II – art. 97a pkt 1 k.w. (po sprostowaniu postanowieniem z dnia 20 maja 2025 r.) i za czyny te:</p> <p>­ na podstawie art. 97a pkt 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. (po sprostowaniu postanowieniem z dnia 20 maja 2025 r.) wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 2.000 (dwa tysiące) złotych;</p> <p>II. zwolnił obwinionego z kosztów sądowych.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku złożył obwiniony, zaskarżając go w całości i zarzucając mu:</p> <p>I. obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść wyroku,</p> <p>a. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, poprzez błędną z sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków <span class="anon-block">T. D.</span> i <span class="anon-block">K. D.</span>, którym Sąd w całości dał wiarę pomimo tego, że zeznania te stały w istotnej opozycji do wyjaśnień obwinionego, którym Sąd I instancji bezzasadnie odmówił waloru wiarygodności, a świadkowie Ci mieli interes w przedstawieniu dla siebie korzystnej wersji zdarzenia z dnia 14 października 2024 r., a nadto co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mające wpływ na treść wyroku poprzez przyjęcie, że:</p> <p>- obwiniony spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu lądowych w ten sposób, że kierując po drodze publicznej wykonywał manewr cofania, podczas którego miał on uderzyć w prawidłowo jadący za nim pojazd</p> <p>- obwiniony przejechał przez przejazd kolejowy przy czerwonym świetle</p> <p>b. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 410)">art. 410 k.p.a.</a> (oryginalne brzmienie), poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego w sprawie z pominięciem jego istotnej części tj.:.</p> <p>W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że obwiniony złożył w istocie jedynie fragment apelacji, przy czym pozostałą część nadesłał dopiero wraz z uzupełnieniem braków formalnych - podpisaną apelacją, do czego został wezwany został wezwany. Sąd w toku rozprawy apelacyjnej poinformował obwinionego, że apelacja będzie rozpoznana w zakresie wynikającym z treści pisma znajdującego się na k. 69 – wniesionego w terminie 7-dniowym zastrzeżonym do złożenia apelacji, bowiem odmienna decyzja w realiach przedmiotowej sprawy sprowadzałaby się do możliwości wniesienia apelacji w terminie przekraczającym 7-dniowy termin zastrzeżony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 105;art. 105 § 2)">art. 105 § 2 k.p.w.</a> Stosowanie w przedstawionym układzie procesowym trybu usuwania braków pism procesowych określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 120;art. 120 § 1)">art. 120 § 1 k.p.k.</a> mogłoby prowadzić do nieznajdującego oparcia w treści przepisów ustawy, usankcjonowania możliwości wydłużenia terminu ustawowego przewidzianego dla wniesienia środka odwoławczego na skutek celowego działania stron procesowych. Jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie, rozszerzanie zakresu apelacji przez dodatkowe zarzuty i wnioski stanowi oczywiste przekroczenie granic skargi. Tak wniesione pismo można by traktować jako oświadczenie strony, ale nie jako dodatkową apelację (por. <em> <!-- -->wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 10 listopada 2004 r. II AKa 225/04</em>).</p> <p>W złożonej apelacji obwiniony nie sformułował żadnych wniosków (co nie jest niezbędnym elementem apelacji), niemiej jednak zauważyć należało, że kwestionował on swoje sprawstwo co do zarzucanych mu czynów, a jego intencją było wydanie wyroku uniewinniającego, przy czym pamiętać trzeba, że sąd II instancji nie jest związany treścią wniosków apelacyjnych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Siedlcach zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obwinionego jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Odnosząc się do treści rozpoznawanego środka odwoławczego w zakresie złożonym w przewidzianym ustawowo terminie, Sąd Okręgowy uznał, iż w sprawie nie doszło do wskazywanych przez skarżącego nieprawidłowości przy ferowaniu pierwszoinstancyjnego wyroku.</p> <p>Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i na jego podstawie ustalił rzeczywisty stan faktyczny, uwzględniając okoliczności oparte na całokształcie materiału dowodowego, który przemawiał za zasadnym uznaniem obwinionego za winnego dopuszczenia się czynów, przypisanych mu w zaskarżonym wyroku.</p> <p>Zeznania świadków <span class="anon-block">T. D.</span> i <span class="anon-block">K. D.</span> należało uznać za wiarygodne, bowiem były jasne, logiczne, konsekwentne, korespondowały ze sobą oraz nagraniami z wideorejestratorów, jak również odpowiadały wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego. Ponadto, jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, świadkowie nie byli skonfliktowani z obwinionym, jest on dla nich obcą osobą, toteż nie mieli żadnego interesu osobistego, aby pomawiać go o popełnienie czynów, których w rzeczywistości miałby się nie dopuścić.</p> <p>Wyjaśnienia obwinionego były natomiast niejasne, sprzeczne z wiarygodnym i słusznie przez Sąd Rejonowy uwzględnionym materiałem dowodowym oraz w świetle nagrań, o jakich mowa w notatce urzędowej z dnia 15 października 2024 r. (k. 13). Zauważyć można, że obwiniony na początkowym etapie postępowania stanowczo wskazał, że podczas przejeżdżania przez przejazd kolejowy nie świeciło się czerwone światło na sygnalizatorze i nie było jednocześnie sygnalizacji dźwiękowej w postaci gongu, gdy podczas rozprawy wyjaśnił już, że tego nie pamięta, co świadczy o braku stałości w przedstawianej przez niego wersji wydarzeń. Obwiniony w żaden sposób nie próbował się bronić przed wskazywanymi przez świadków faktami, a dotyczącymi jego niewłaściwej, niebezpiecznej techniki jazdy, która miała miejsce bezpośrednio przed zatrzymaniem i która była w zasadzie tego przyczyną. Obwiniony próbując zaś przerzucić winę za kolizję na <span class="anon-block">T. D.</span>, podaje informacje sprzeczne nie tylko z zeznaniami świadków, ale też z zamieszczonym w aktach sprawy nagraniem. Obwiniony zaprzeczał jakoby miał cofać swoim samochodem, podczas gdy z nagrania bezsprzecznie widać, że wykonywał manewr cofania. Obwiniony próbował też usprawiedliwić swoje zachowanie postawą <span class="anon-block">K. D.</span> po zajechaniu drogi i wyjściu ze swojego pojazdu, przedstawiając ją jako agresywną, używając do tego takich zwrotów jak: „wyleciał z samochodu”, „leciał w moim kierunku, do mnie z rękami”, „doleciał do samochodu”, podczas gdy z omawianego nagrania widać, że świadek zmierzał w kierunku samochodu obwinionego w spokojny sposób. Jak można wywnioskować z powyższego, obawy jakie miał czuć obwiniony i które miałyby usprawiedliwiać jego czyn, o ile w ogóle były, nie były adekwatne do sytuacji, a reakcja świadków spowodowana była właśnie jego nieodpowiednim i niebezpiecznym dla innych uczestników ruchu zachowaniem na drodze.</p> <p>W świetle powyższych rozważań, podniesione przez skarżącego zarzuty nie mogły zostać uwzględnione jako zasadne, bowiem niewzięcie pod uwagę wyjaśnień obwinionego przy ustalaniu kluczowych w sprawie faktów, a danie zaś wiary depozycjom świadków, nie wynikało z błędnej oceny materiału dowodowego, a z prawidłowego uwzględnienia przez Sąd <em> <!-- -->meriti </em>jedynie wiarygodnego materiału dowodowego, co trafnie i dostatecznie uzasadnił w pisemnych motywach swego wyroku.</p> <p>Kierując się przedstawionymi wyżej racjami, nie podzielając zarzutów zawartych w apelacji i nie stwierdzając zaistnienia jakiejkolwiek z bezwzględnych przyczyn odwoławczych określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 104;art. 104 § 1)">art. 104 § 1 k.p.w.</a> czy innych okoliczności podlegających rozważeniu niezależnie od granic zaskarżenia, Sąd Okręgowy w Siedlcach na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.</p> <p>Z uwagi na bezzasadność apelacji, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 k.p.w.</a> zasądzono od obwinionego <span class="anon-block">B. K.</span> na rzecz Skarbu Państwa 200 złotych opłaty za II instancję oraz 50 złotych kosztów postępowania odwoławczego, według stawki wskazanej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8)">art. 8</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 21;art. 21 pkt. 2)">art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> i zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia.</p> <p>Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.</p> </div>