II OSK 2620/18

SENTENCJA Dnia 19 listopada 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Lu 125/18 w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Wojewody L. z dnia 12 stycznia 2015 r. nr ... w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 125/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę R. M. (dalej skarżący) na decyzję Wojewody L. z dnia 12 stycznia 2015 r., nr ... w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Zaskarżoną decyzją z 12 stycznia 2015 r., nr ..., Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z 18 listopada 2014 r., nr ..., którą wymeldowano skarżącego z pobytu stałego w lokalu przy ul. R. ... w L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyjaśnił, że postępowanie organów obu instancji zostało w całości przeprowadzone pod rządami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Również kończąca to postępowanie decyzja organu II instancji wydana została w okresie obowiązywania ww. ustawy. Zdaniem Sądu, nie ulegało zatem wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych a organy prawidłowo ustaliły i oceniły, że zaszły przesłanki wymeldowania skarżącego z ww. lokalu. Prawidłowe jest bowiem ustalenie, że skarżący faktycznie nie mieszka już w wyżej wymienionym lokalu od 18 września 2014 r. Z akt sprawy wynika, bowiem, że na mocy wyroku Sądu Rejonowego w L. I Wydział Cywilny z 28 czerwca 2005 r., sygn. akt ..., skarżący został zobowiązany do opróżnienia przedmiotowego lokalu oraz do wydania go Pracowniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "K." w L. Wyrok został wykonany w drodze egzekucji przeprowadzonej przez komornika sądowego w dniu 18 września 2014 r., co potwierdza protokół sporządzony w miejscu dokonania czynności w sprawie egzekucyjnej sygn. akt ... komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym L. w L.. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły, że skarżący trwale opuścił miejsce stałego zameldowania, co oznaczało spełnienie przesłanek do wydania decyzji o wymeldowaniu, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej Ppsa). Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, tj.: art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z dnia 10 kwietnia 1974 r. (tj. z dnia 25 lipca 2006 r. Dz.U. Nr 139, poz. 993), w sytuacji gdy zgodnie z przepisami intertemporalnymi ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tj. z dnia 29 czerwca 2018 r. Dz.U. z 2018 r. poz. 1382) winien mieć zastosowanie art. 35 tejże ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w niniejszej sprawie należało zastosować art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z dnia 10 kwietnia 1974 r. czy też art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Odnosząc się do tego zagadnienia zauważyć należy, że ustawa o ewidencji ludności z 24 września 2010 r. weszła w życie dopiero w dniu 1 marca 2015 r. (art. 80 ustawy), czyli po wydaniu zaskarżonej decyzji z 12 stycznia 2015 r. Prawidłowo więc, Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji według stanu prawnego obowiązującego na dzień jej wydania, a zatem na podstawie obowiązującej wówczas ustawy z 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Odnośnie do argumentacji skarżącego dotyczącej doręczenia decyzji w dniu 19 marca 2015 r., co zdaniem skarżącego oznacza, że sprawa winna zostać rozpoznawana przez organ administracji wg przepisów nowej ustawy wskazać należy, że wydanie decyzji jest czynnością procesową organu administracji publicznej, polegającą na podpisaniu decyzji zawierającej wymagane prawem elementy. Data wydania decyzji (dzień wydania decyzji) jest istotnym elementem decyzji, wymienionym w art. 107 § 1 Kpa. Data wydania decyzji jest miarodajna dla oceny jej zgodności z prawem. To, że decyzja wydana w określonym dniu podlega doręczeniu oraz to, że z chwilą doręczenia stronie decyzji organ jest nią związany (art. 110 Kpa), oznacza tyle tylko, że samo wydanie decyzji w określonym dniu nie jest wystarczające dla jej skuteczności prawnej (por. uchwała Naczelnego Sadu Administracyjnego z 25 listopada 2013 r. I OPS 6/13). Dzień wydania decyzji jest zatem miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji. Skoro ustawa o ewidencji ludności z 24 września 2010 r. weszła w życie po wydaniu zaskarżonej decyzji, to nie mogła stanowić wzorca kontroli w przedmiotowej sprawie. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej jest oczywiście bezzasadny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. ----------------------- 3