II OSK 649/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 951/11 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonywanych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2011r., sygn. akt II SA/Rz 951/11, oddalił skargę J. J. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonywanych robót budowlanych. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., na skutek interwencji J. J. - właściciela działki nr A, wszczął w dniu 18 maja 2009 r. postępowanie administracyjne w sprawie remontu drewnianego budynku mieszkalno-gospodarczego zlokalizowanego na działce nr ewid. B w miejscowości N. gm. P., stanowiącego własność Z. i J. L.. Następnie organ ten decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. umorzył postępowanie administracyjne. Na skutek wniesionego odwołania, decyzja ta została uchylona przez Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie decyzją z dnia [...] września 2009r., który sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Po przeprowadzeniu postępowania PINB w P. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 i art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), nakazał J. L. wstrzymać roboty budowlane wykonywane z naruszeniem warunków określonych w zgłoszeniu oraz nałożył obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia ekspertyzy technicznej wykonanych robót. Organ wskazał, że w dniu 15 grudnia 2009 r. dokonano oględzin budynku i stwierdził, w wyniku porównania wykonanych robót budowlanych z robotami objętymi dokonanym przez J. L. w dniu 4 marca 2009 r. zgłoszeniem dotyczącym remontu, że roboty budowlane polegające na wymianie podwaliny podmurówki, założenia ściągu stalowego na ścianie zachodniej budynku, uzupełnienie ubytków tynku oraz wymianie tynku na kominie w pomieszczeniu kuchni wykroczyły poza zakres robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Zobowiązany ekspertyzę techniczną dostarczył do organu w dniu 19 stycznia 2010 r. (termin do sporządzenia ekspertyzy upływał 20 stycznia 2010 r.). Częścią ekspertyzy jest inwentaryzacja opisowa całego budynku, program remontu, rozwiązania techniczno-budowlane remontu poprawiające stan istniejący budynku, dokumentacja fotograficzna ze stycznia 2010 r. przedstawiająca cały budynek w różnych ujęciach obrazujących stan całego obiektu oraz szkic inwentaryzacyjny w postaci rzutu przyziemia, przekroju poprzecznego i podłużnego oraz elewacje, a także schemat programu użytkowego obiektu po wykonaniu remontu. Pełnomocnik J. J. zapoznał się z całością materiału dowodowego i w piśmie z dnia 10 lutego 2010 r. zarzucił, że przedstawiona dokumentacja jest nierzetelna, niespójna, pomija istotne dla oceny stanu technicznego zniszczenia, jest ogólnikowa, przemilcza obowiązujące wymogi techniczno-budowlane, jest stronnicza. Wskazał, że przedmiotowy budynek stanowił zagrożenie bezpieczeństwa już pod koniec lat sześćdziesiątych i zażądał odrzucenia ekspertyzy jako dowodu w sprawie. Inwestor w piśmie z dnia 15 lutego 2010 r. przedłożył aneks do wcześniej złożonej ekspertyzy wraz z kserokopią certyfikatów, deklaracji zgodności i atestu higienicznego na wbudowane materiały budowlane. W aneksie wyjaśniono wykonanie robót budowlanych z naruszeniem zgłoszenia z dnia 4 marca 2009r. ze względu na stan i potrzebę zachowania substancji budynku, a roboty budowlane wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nakazał J. L. zaniechanie dalszych robót budowlanych wykonanych z naruszeniem warunków określonych w zgłoszeniu. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, po rozpoznaniu odwołania J. J., decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 611/10, uchylił powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2010 r. W wyroku tym Sąd stwierdził, że organ powinien jednoznacznie określić, czy wymienione w ekspertyzie roboty budowlane będą mogły być kontynuowane na podstawie zgłoszenia czy pozwolenia na budowę. Sąd wskazał, że nakazy określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego mogą być zastosowane, gdy nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa i wykonywane roboty budowlane nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. Decyzja o zaniechaniu dalszych robót oznacza, że budynek powinien pozostać w takim stanie, jakim jest obecnie, a to nie jest do pogodzenia z założeniami, jakie ustawodawca przyjął w art. 51 Prawa budowlanego, którego celem jest przede wszystkim doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Zakaz zaniechania dalszych robót budowlanych nie może być orzeczony do obiektu, który wymaga dalszych prac remontowych, a zaniechanie ich wykonania doprowadzi do zniszczenia budynku. Sąd wskazał, że skoro na podstawie przedstawionej ekspertyzy organ stwierdził, że roboty budowlane wykonane w kontrolowanym obiekcie zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i przyjął, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała sytuacja, w której organ byłby zobligowany do orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części względnie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, to powinien umorzyć postępowanie prowadzone w trybie art. 51 gdy wykonane roboty nie uchybiają przepisom budowlanym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. umorzył postępowanie w sprawie remontu przedmiotowego budynku. J. J. wniósł odwołanie od powyższej decyzji domagając się jej uchylenia i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia wobec sprzeczności istotnych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i stanem faktycznym. W uzasadnieniu odwołania wskazano m.in., że dokonanych robót nie można zaliczyć do remontu lecz przebudowy. Właściciel budynku zmienił parametry techniczne elementów konstrukcyjnych do których należy zaliczyć nośność i wytrzymałość ścian fundamentowych i stosuje nieatestowane materiały. Skarżący zarzucił nieuwzględnienie opinii wyrażonej przez rzeczoznawcę budowlanego E. J. w trakcie rozprawy administracyjnej w dniu 7 lipca 2009 r., według którego lokalizacja budynku jest niezgodna z obowiązującym prawem budowlanym a stan budynku zagraża życiu ludzi. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie winny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), w tym § 204, § 207 ust. 2, § 271 ust. 1. Zarzucił nierzetelność, ogólnikowość i stronniczość przedłożonej ekspertyzy, oraz że przemilcza ona normy przeciwpożarowe. Zarzucił nieprzeprowadzenie przez organ I instancji własnej analizy wykonanych robót i zawnioskował o wykonanie ściany zachodniej budynku zgodnie z zaleceniem określonym w dołączonej do odwołania kopii "opinii z zakresu ochrony przeciwpożarowej" opracowanej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych L. G. J. J. zarzucił organowi także naruszenie art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez uniemożliwienie pełnomocnikowi wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy za słuszne uznał stanowisko organu I instancji, że wykonane ponad zgłoszenie roboty są remontem a nakazanie rozbiórki byłoby nieuzasadnione, gdyż roboty budowlane miały na celu poprawę stanu technicznego budynku i zostały wykonane prawidłowo. W wyniku tych prac nie powstał nowy obiekt, ani jego nowa część, a wykonane roboty poprawiły stan techniczny budynku. Nie znalazłoby też uzasadnienia nakazanie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, gdyż sama idea prowadzenia robót remontowych ma na celu poprawienie stanu technicznego obiektu budowlanego. Skoro brak jest materialnoprawnej podstawy do zastosowania art. 51 Prawa budowlanego, zasadnym było umorzenie postępowania. Za niezasadne organ odwoławczy uznał twierdzenia, że wykonane roboty powinny zostać zakwalifikowane jako przebudowa oraz że inwestor stosuje nieatestowane materiały (w aktach sprawy znajdują się certyfikaty i deklaracje zgodności). Ponadto za nieprawdziwy uznano zarzut o ogólnikowości ekspertyzy, jest ona bowiem w treści szersza niż wynikało to z zakresu określonego w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2009 r. Wskazany przez odwołującego świadek E. J. nie był w środku obiektu. Zakwestionowana lokalizacja obiektu z obowiązującymi przepisami nie może być uwzględniona, gdyż dotyczy budynku wykonanego w pierwszej połowie ubiegłego stulecia. Organ podkreślił także, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. nie mają zastosowania, gdyż sprawa dotyczy remontu obiektu. Przekazywane przez skarżącego wraz z kolejnymi pismami zdjęcia mające potwierdzać doszczętne zniszczenie obiektu pokazują cały czas ten sam fragment obiektu, tym samym nie obrazują uszkodzeń na tle całej ściany czy obiektu. Stan faktyczny obiektu nie ma żadnego wpływu na prowadzone postępowanie, gdyż o tym, czy obiekt budowlany nadaje się do remontu decyduje jego właściciel, a nie organ. Podnoszona natomiast przez skarżącego zmiana sposobu użytkowania obiektu nie była przedmiotem postępowania. Organ przed wydaniem decyzji umożliwił stronom zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Nietrafne są też, zdaniem organu, zarzuty naruszenia zasad postępowania oraz art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a. Skargą J. J. zaskarżył powyższą decyzję zarzucając jej rażące naruszenie art. 28, art. 48 i art. 50a Prawa budowlanego przez zaniechanie jego zastosowania w ustalonym stanie faktycznym, naruszenie § 2.1 i 2.2 oraz § 207 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez zaniechanie ich stosowania i naruszenie art. 6, art. 7, art. 9, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentacją zaprezentowaną w odwołaniu i podkreślono, że organ błędnie przyjął, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z remontem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że skoro w wyroku z dnia 16 listopada 2010 r. przeprowadzono dla potrzeb tej sprawy wykładnię przepisu art. 51 Prawa budowlanego zarówno językową jak i celowościową, to takie rozumienie tego przepisu wiąże zarówno orzekające ponownie w sprawie organy jak i Sąd. Skoro więc prawomocnym wyrokiem z dnia 16 listopada 2010 r. Sąd przyjął, że prace wykonane przez J. L. zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, budynek wymaga dalszych prac remontowych których zaniechanie doprowadzi do jego zniszczenia, to konieczne jest jednoznaczne określenie, czy wymienione w ekspertyzie roboty budowlane mogą być kontynuowane na podstawie zgłoszenia czy pozwolenia na budowę. Ponadto Sąd ten wskazał, że gdy wykonane roboty nie uchybiają przepisom budowlanym, to organ winien umorzyć postępowanie prowadzone w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Prawidłowo zatem orzekający w sprawie organ, po ustaleniu zakresu prac przeprowadzonych ponad zgłoszenie przez inwestora i stwierdzając, że są to prace remontowe wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną nie wymagające pozwolenia na budowę, zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w ww. orzeczeniu - umorzył postępowanie w sprawie. Słusznie bowiem organ naprowadził, że przedmiotem tego postępowania są prace inwestora stwierdzone podczas oględzin organu I instancji w dniu 15 grudnia 2009 r., a polegajcie na wymianie podwaliny i podmurówki, założenie ściągu stalowego na ścianie zachodniej budynku, remoncie części komina wychodzącego ponad połać dachową, rozebraniu istniejącej podłogi, uzupełnienie ubytków tynku oraz wymianie tynku na kominie w pomieszczeniu kuchni. Przedmiotem zaś postępowania w tej sprawie nie są inne prace wykonywane przez inwestora, w których toczą się odrębne, liczne postępowania. Dalej Sąd wskazał, że wiążąca jest również zawarta w wyroku z dnia 16 listopada 2010 r. ocena w zakresie zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. jak i prawidłowość przeprowadzonego postępowania z uwzględnieniem normy zawartej w art. 81 a ust. 2 Prawa budowlanego, jak i udziału stron w toczącym się postępowaniu, a także respektowania przepisów art. 75 i nast. k.p.a w tym także art. 80 k.p.a. i 10 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, organy przeprowadzając ponownie postępowanie w sprawie nie naruszyły zasad postępowania - skarżący brał udział w postępowaniu, został powiadomiony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, a czynny udział w toczącym się postępowaniu manifestował licznymi pismami. Z tych też przyczyn nie mogą zostać uwzględnione zarzuty skargi sprowadzające się do naruszenia przepisów art. 28, art. 48 i art. 50a Prawa budowlanego, jak również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., jako że te kwestie zostały przesądzone przywołanym wyżej prawomocnym wyrokiem z dnia 16 listopada 2010 r. W ocenie Sądu nie można również zarzucić orzekającym w sprawie organom naruszenia przepisu art. 98 k.p.a., w oparciu o który to przepis skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania. Inwestor pismem z dnia 20 maja 2011 r. nie wyraził zgody na zawieszenie postępowania, a tym samym nie zostały spełnione przesłanki do wydania pozytywnego postanowienia w oparciu o treść przepisu art. 98 § 1 k.p.a. Skargą kasacyjną J. J. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez nieusprawiedliwione przyjęcie, że ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 16 listopada 2010 r. związała orzekający Sąd poprzez nakaz uznania, że roboty budowlane wykraczające poza treść zgłoszenia inwestora są remontem nie uchybiającym przepisom budowlanym i zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, co uprawniało ten Sąd do odstąpienia od badania prawidłowości przyjętej w tym względzie oceny organów nadzoru budowlanego obydwu instancji o braku potrzeby podjęcia rozstrzygnięcia przewidzianego dla inwestycji wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, 2) art. 141 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a. poprzez nieusprawiedliwione pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnienia materialnoprawnej podstawy prawnej jaką stanowił art. 51 Prawa budowlanego wymagającej wykazania, że nie zaszły okoliczności faktyczne uzasadniające wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji kończącej postępowanie poprzez załatwienie sprawy co do istoty. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w prawomocnym wyroku wyrażono tylko hipotezę, wedle której organy nadzoru budowlanego powinny postąpić w przypadku, gdy nowa, zaprezentowana w uzasadnieniu tego wyroku wykładnia prawa materialnego oprowadzi je do konkluzji, że prace wykraczające poza zgłoszenie nie wymagały zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz sposób ich wykonania nie narusza przepisów budowlanych. W przypadku koniunkcji takich ustaleń w ponowne prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, Sąd zlecił umorzenie postępowania administracyjnego. W wyroku z dnia 16 listopada 2010 r. ocena co do tego, czy wystąpiły okoliczności pozwalające uzdrowić nielegalnie wykonane prace budowlane nie została zatem wyrażona ale pozostawiono ją do ponownego skonstruowania organom, które winny przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (a tym dowodowe) w kierunku wynikającym z wykładni art. 51 Prawa budowlanego zaprezentowanej ww. wyroku. Odnośnie drugiego z zarzutów wskazano, że uchybienie Sądu art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. ma walor formalny i jest następstwem naruszenia art. 153 p.p.s.a. Skoro błędnie w zaskarżonym wyroku przyjęto, że Sąd zwolniony jest od kontroli prawidłowości ustaleń organów pod względem kwalifikacji rodzajowej inwestycji zrealizowanej nielegalnie, tym samym z naruszeniem prawa pominięto w motywach wyroku, z jakich przyczyn i w oparciu o jakie dowody organy prawidłowo lub nieprawidłowo przyjęły status inwestycji (remont niewymagający pozwolenia na budowę i nienarusząjacy przepisów budowlanych), tj. inwestycji niemieszczącej się w zakresie przedmiotowym materialnoprawnej podstawy decyzji (art. 51 Prawa budowlanego). W istocie Sąd pozbawił skarżącego prawa do kontroli prawidłowości zaskarżonej decyzji w części kwalifikującej nielegalnie prowadzoną inwestycję jako remont niewymagający uzyskania decyzji o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego z art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego. Naruszenie to jest tym bardziej dla skarżącego krzywdzące, że organ odwoławczy samodzielnie również nie skonstruował żadnych przekonywujących motywów, które kierowały min podczas kwalifikowania robót budowlanych wykonanych ponad zgłoszenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W związku z tym, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny wiążą zarzuty skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W wyroku z dnia 16 listopada 2010 r., bezpośrednio poprzedzającym kontrolowaną w niniejszym postępowaniu decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyraźnie stwierdził, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do wydania decyzji o zaniechaniu dalszych robót. Uznał, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] lutego 2010 r., utrzymane w mocy decyzją Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (decyzja z dnia [...] kwietnia 2010 r.) nie jest adekwatne do stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Stwierdził, że decyzja o zaniechaniu dalszych robót jest nie do pogodzenia z założeniami przyjętymi w art. 51 Prawa budowlanego, którego celem jest przede wszystkim doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Wskazał, że zakaz zaniechania dalszych robót budowlanych nie może być orzeczony do obiektu, który wymaga dalszych prac remontowych, a zaniechanie ich wykonania doprowadzi do zniszczenia budynku. Podniósł następnie, że w niniejszej sprawie organ na podstawie przedstawionej ekspertyzy stwierdził, że roboty budowlane wykonane w przedmiotowym obiekcie zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i wskazał, że w takiej sytuacji organ powinien umorzyć postępowanie prowadzone w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Jednocześnie, co wymaga podkreślenia, Sąd ten nie zakwestionował ustaleń faktycznych dokonanych przez organ i stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że słusznie organy ponownie rozpoznając sprawę, związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w ww. orzeczeniu, umorzyły postępowanie prowadzone w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Uznając bowiem, w oparciu o ekspertyzę techniczną opracowaną przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, że wykonane ponad zgłoszenie przez inwestora roboty budowlane zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, które to ustalenia Sąd w wyroku z dnia 16 listopada 2010 r. uznał za prawidłowe, umorzyły postępowanie zgodnie z wytycznymi wskazanymi w tym wyroku. Wskazać ponadto należy, że w ww. wyroku Sąd nie zakwestionował oceny prawnej organów, które uznały przedmiotowe roboty wykraczające poza zakres określony w zgłoszeniu za roboty remontowe. Wskazał jedynie w tym zakresie na potrzebę określenia przez organy, czy roboty te będą mogły być kontynuowane na podstawie zgłoszenia czy pozwolenia na budowę. Organy ponowne rozpoznając sprawę zastosowały się natomiast do powyższych wytycznych i wskazały, że inwestor powinien mieć na względzie, że kontynuacja robót remontowych, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie nie dopatrzył się zatem naruszenia w niniejszej sprawie art. 153 p.p.s.a. - organy zastosowały się do wytycznych wskazanych w wyroku z dnia 16 listopada 2010 r., którym w istocie, w związku z niezakwestionowaniem dokonanych ustaleń, wskazano organom na obowiązek umorzenia postępowania. Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wydając zaskarżony wyrok, nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa w tej kwestii. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stwierdzić należy, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia mogłaby stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdy uzasadnienie byłoby sporządzone w taki sposób, że niemożliwa byłaby kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie 14 grudnia 2011 r. zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę orzeczenia, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów podjął rozstrzygnięcie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w tym zakresie. Sąd I instancji w sposób wystarczający wskazał podstawy oddalenia skargi. Wskazał przy tym na wiążącą w niniejszej sprawie organy i Sąd wykładnię art. 51 Prawa budowlanego dokonaną w wyroku z dnia 16 listopada 2010 r. i w sposób wyczerpujący wykazał, dlaczego znalazła ona zastosowanie w warunkach niniejszej sprawy. Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. uznać należy zatem za niezasadny. Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.