II SA/Bk 499/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Marta Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 06 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. przyznaje adwokat A. K.-Ł. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy. UZASADNIENIE Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności: Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. – z upoważnienia Wójta Gminy – decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 roku, numer [...], na podstawie art. 106 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 16 i art. 54 ustawy z 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej, na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w B. – skierował Pana J. S. do Domu Pomocy Społecznej w O. W dniu 4 kwietnia 2012 roku (prezentata organu – 13 kwietnia 12012 roku) Pan J. S. złożył odwołanie od powyższej decyzji, kwestionując jej zasadność, jak również zasadność postanowienia Sądu Rejonowego w B. Wydziału V Rodzinnego i Nieletnich w sprawie [...] z dnia [...] lutego 2009 roku. Odwołujący podnosił fakt posiadania mieszkania w domu jednorodzinnym z ogrodem i gospodarstwem rolnym we wsi B. – M., gmina P., gdzie miałby zatrudnienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] maja 2012 roku, nr [...] – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, że jest ona zgodna z prawem, bowiem organ administracyjny jest obligowany do wydania wyżej wymienionej decyzji w sytuacji orzeczenia przez sąd opiekuńczy o konieczności umieszczenia odwołującego się w domu pomocy społecznej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł J. S., podnosząc te same okoliczności jej w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje: Decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...] kwietnia 2009 roku. Zgodnie z zawartym w niej pouczeniem – przysługiwało prawo do odwołania się od niej w ciągu 14 dni do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Decyzję powyższą wysłano do Pana J. S., Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w P. i do Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w O. W aktach sprawy znajdują się potwierdzenia odbioru tejże decyzji przez dwie wymienione wyżej placówki. Brak jest potwierdzenia odbioru przez skarżącego, ale w świetle jego pism o przyśpieszenie umieszczenia w domu pomocy z dnia [...] września 2011 roku) oraz podziękowania za spełnienie jego prośby (z dnia [...] grudnia 2011 roku) – należy uznać, że decyzja organu I instancji została skarżącemu doręczona. W myśl powyższego decyzja powyższa stała się ostateczna najpóźniej w grudniu 2011 roku. Skoro więc skarżący wniósł odwołanie od niej dopiero 4 kwietnia 2012 roku – wywiódł to po 14 – dniowym terminie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] maja 2012 roku, numer [...] – rozpoznało odwołanie od ostatecznej decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2009 roku, numer [...] – tym samym naruszyło art. 156 § 1 ust. 3 kpa. W świetle powyższego Sąd stwierdził nieważność powyższej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku ze zmianami). W myśl zaś art. 152 cytowanej powyżej ustawy określił w jakim zakresie wyrok ma być wykonany. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi Sąd orzekł na podstawie art. 250 wyżej wymienionej ustawy oraz przepisów § 2 ust. 3, § 8 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami.).