II SA/Bd 1039/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant: Asystent sędziego Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w B. na uchwałę Rady Miejskiej J. P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie miasta i gminy postanawia umorzyć postępowanie. UZASADNIENIE Uchwałą nr XXXVIII/229/2006 z dnia 20 października 2006 r. podjętą na podstawie art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2008), po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B., Rada Miejska J. przyjęła Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie miasta i gminy J. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o stwierdzenie nieważności § 2 pkt 1-13, § 3 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 2 (w zakresie obowiązku usuwania odpadów komunalnych i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości), ust. 3 pkt 2 (w zakresie zakazu mycia samochodowych silników, podwozi i zespołów napędowych), § 4 ust. 4 (w zakresie dopisania osoby do sąsiedniej nieruchomości za zgodą właściciela tej nieruchomości), ust. 7 i ust. 10, § 5 ust. 2 oraz § 7 ust. 3 powyższej uchwały. Prokurator Rejonowy w B. zarzucił istotne naruszenie art. 7 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r., Nr 236, poz. 2008) w związku z § 135, § 137, § 147 ust. 1 i § 149 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908) poprzez: - powtórzenie w uchwale przepisów ustaw zawierających definicję pojęć, w tym również ze zmianą tych definicji, - sformułowanie w uchwale definicji nowych pojęć, - powtórzenie przepisu zawartego w ustawie upoważniającej, - zamieszczenie w uchwale przepisów regulujących sprawy wykraczające poza upoważnienie ustawowe. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska – J. podzieliła stanowisko skarżącego co do wadliwości zakwestionowanych w skardze unormowań uchwały, podnosząc jednocześnie, iż uchwałą z dnia 9 września 2010 r. nr LX/239/10 uchyliła powyższe unormowania, przy czym uchwała uchylająca wejdzie w życie po 14 dniach od ogłoszenia jej w Dzienniku Urzędowym Województwa Kujawsko-Pomorskiego. W dniu 29 października 2010 r. wpłynęło do Sądu pismo Prokuratora Rejonowego w B. cofające skargę i wnoszące o umorzenie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości wobec dokonania przez Radę Miejską J. zmiany sprzecznych z prawem przepisów zaskarżonej uchwały podjętą w dniu 9 września 2010 r. uchwałą nr LX/239/10. Sąd ustalił, iż uchwała nr LX/239/10 została opublikowania w Dzienniku Urzędowym Województwa Kujawsko – Pomorskiego z dnia 6 października 2010 r., nr 153, pod pozycją nr 1903, a zatem wadliwe zapisy zaskarżonej uchwały wyeliminowane zostały z obrotu prawnego. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi cofnięcie skargi wiąże Sąd, jednakże uznaje on tę czynność za niedopuszczalną, jeżeli zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z uwagi na utratę mocy obowiązującej wadliwych przepisów uchwały nr XXVIII/229/ 2006 wskazana wyżej niedopuszczalność skargi nie zachodzi. Brak jest też przedmiotu sprawy. Jakkolwiek zgodnie z zajmowanym w orzecznictwie sądowym stanowiskiem uchylenie sprzecznej z prawem uchwały nie wyłącza możliwości rozpoznawania sprawy przez Sąd, jeśli uchwała taka mogłaby być stosowana do sytuacji zaistniałych między jej podjęciem a uchyleniem, a to z uwagi na dalej idące skutki stwierdzenia nieważności takiej uchwały przez Sąd, to jednak w ocenie Sądu charakter zakwestionowanych w skardze unormowań pozwala stwierdzić, iż tego rodzaju możliwość nie zachodzi. Ewentualne zaś roszczenia odszkodowawcze nie znajdowałby podstawy prawnej w zaskarżonej uchwale. Z powyższych względów na mocy art. 161 § 1 pkt 1 i 3 ppsa, uwzględniając wniosek Prokuratora Rejonowego w Brodnicy orzeczono jak w sentencji.