I OSK 2076/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wyższej Szkoły [...] w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 486/17 w sprawie ze skargi Wyższej Szkoły [...] w L. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 13 marca 2017 r. 1. uchyla zaskarżony wyrok i zobowiązuje Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do załatwienia wniosku Wyższej Szkoły [...] w L. z dnia 13 marca 2017 r. w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz Wyższej Szkoły [...] w L. kwotę 1100 (tysiąc sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lutego 2018r. sygn. akt II SAB/Wa 486/17 oddalił skargę Wyższej Szkoły [...] w L. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 13 marca 2017 r. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Wyższa Szkoła [...] w L. w dniu 16 marca 2017r. złożyła wniosek o nadanie Wydziałowi Nauk o Zdrowiu uprawnień do prowadzenia kształcenia na poziomie jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim o profilu ogólnoakademickim. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego pismem z dnia 31 marca 2017r. znak [...] wezwał skarżącą do uzupełnienia złożonego wniosku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania w zakresie wykazania spełniania łącznie wszystkich warunków określonych w art. 11 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2016r. poz. 1842 ze zm.), dalej powoływanej w uzasadnieniu jako "P.s.w.". Skarżąca pismem z dnia 12 kwietnia 2017r. przedstawiła stanowisko, zgodnie z którym przepis art. 11 ust. 3 pkt 2 lit b) tiret 1 P.s.w. nie ma zastosowania do kształcenia na kierunku lekarskim. Z kolei Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego pismem z dnia 12 maja 2017r. pozostawił wniosek strony skarżącej z dnia 16 marca 2017r. bez rozpoznania. Strona skarżąca pismem z dnia 26 czerwca 2017r. wezwała Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem w terminie przedmiotowego wniosku. Odpowiadając na to pismo Minister podtrzymał swoją argumentację o konieczności łącznego spełniana warunków określonych w art. 11 ust. 3 pkt 2 P.s.w. uznając, iż nie pozostawał w tej sprawie w bezczynności. Mając na uwadze powyższe Wyższa Szkoła [...] w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzuciła Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego bezczynność polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku z dnia 16 marca 2017r. Strona skarżąca podniosła, iż pozostawienie bez rozpoznania wniosku stanowiło naruszenie art. 64 § 2 K.p.a. w związku z art. art. 11 ust. 3 pkt 2 lit. b) P.s.w. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, iż spełnia przesłanki do wszczęcia przez organ wnioskowanego postępowania. Wskazane w art. art. 11 ust. 3 pkt 2 lit a) i b) P.s.w., co wynika także z § 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 listopada 2016r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie standardów kształcenia dla kierunków studiów: lekarskiego, lekarsko-dentystycznego, farmacji, pielęgniarstwa i położnictwa, studia na kierunku lekarskim, którym wprowadzona została zmiana w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia w dziale I. Wymagania ogólne - ust. 4 otrzymał brzmienie: "4. Studia mają profil ogólnoakademicki." Powyższa zamiana oznacza, iż studia na kierunku lekarskim mogą być prowadzone jedynie o profilu ogólnoakademickim i o uruchomienie studiów jedynie na tym profilu mogą wnioskować uczelnie. Następnie strona skarżąca wskazała, że rozróżnienie form kształcenia, zgodnie z art. 2 pkt 9 P.s.w., ma doniosłe znaczenie prawne ujawniające się również w przepisach wykonawczych do ustawy, a zwłaszcza przepisach rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 września 2016r. w sprawie warunków prowadzenia studiów (Dz.U. z 2016r. poz. 1596). Zgodnie z § 17 ust. 1 tego rozporządzenia kierunki studiów: lekarski, lekarsko-dentystyczny, analityka medyczna, farmacja, fizjoterapia, weterynaria, prawo i prawo kanoniczne są prowadzone jako jednolite studia magisterskie. Ustawodawca ograniczył zatem prowadzenia studiów na kierunku lekarskim tylko do jednej formy - studiów jednolitych magisterskich. Dalej strona skarżąca podniosła, że dla jednolitych studiów magisterskich przedmiotowe rozporządzenie w § 13 ust. 1 wprowadza odrębną, od wymagań dla studiów pierwszego i drugiego stopnia, regulację dotyczącą warunków dotyczących minimum kadrowego. Ustawodawca rozróżnia poszczególne formy studiów i w sposób odmienny reguluje wymagania konieczne do spełnienia przez jednostkę organizacyjną w celu prowadzenia kształcenia w jednej z tych form. W ocenie skarżącej tak też należy interpretować przepisy art 11 ust. 3 pkt 2 lit a i b P.s.w. Skoro ustawodawca jako wymóg konieczny do prowadzenia studiów o profilu ogólnoakademickim wskazał obowiązek wykazania, iż studia pierwszego lub drugiego stopnia prowadzone na tym kierunku (a więc na kierunku, o który wnioskuje dana uczelnia) uzyskały co najmniej pozytywną ocenę jakości kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej, wymóg ten nie dotyczy kierunku lekarskiego. Kierunek ten bowiem może być prowadzony jedynie w formie jednolitych studiów magisterskich. Gdyby ustawodawca chciał wprowadzić wymaganie uzyskania pozytywnej oceny jakości kształcenia, również na jednolitych studiach magisterskich, to określiłby taki wymóg poprzez nadanie innego brzmienia tego przepisu, a mianowicie: "prowadzone na tym kierunku studia pierwszego, drugiego stopnia lub jednolite studia magisterskie uzyskały co najmniej pozytywną ocenę jakości kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej". Skoro racjonalnych ustawodawca nie ukształtował przepisu w ten sposób, nie sposób uznać, iż wymóg uzyskania pozytywnej oceny jakości kształcenia dotyczy również kierunku lekarskiego. Strona wskazał, iż obecne brzmienie art. 11 ust. 3 pkt 2 P.s.w. umożliwia podstawowym jednostkom organizacyjnym, które uzyskały pozytywną ocenę jakości kształcenia prowadzonego na studiach pierwszego lub drugiego stopnia o profilu praktyczny, na uzyskanie uprawnień do prowadzenia kształcenia na tym kierunku, ale o profilu ogólnoakademickim, w przypadku gdy jednostka ta nie posiada wymaganych uprawnień do nadawania stopni naukowych w obszarze kształcenia i dziedzinie, do których jest przyporządkowany kierunek studiów. Żądania wykazania się oceną jakości kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej w przypadku studiów jednolitych magisterskich nie znajduje uzasadnienia zarówno przy zastosowaniu wykładni językowej, celowościowej jak i systemowej przepisu art. 11 ust. 3 pkt 2 P.s.w., bowiem studia na kierunku lekarskim, o które wnioskuje Wydział Nauk o Zdrowiu, mogą być prowadzone wyłącznie jako jednolite studia magisterskie i nie jest możliwe uzyskanie oceny jakości kształcenia na studiach pierwszego lub drugiego stopnia na kierunku lekarskim, bowiem prowadzenia takich studiów jest prawnie niedopuszczalne. Strona skarżąca wskazała na treść art. 49 ust. 1 pkt 1 i 2 P.s.w. oraz na § 17 ust. 1 Statutu Polskiej Komisji Akredytacyjnej, zgodnie z którym ocena programowa dokonywana jest po przeprowadzeniu postępowania oceniającego. Postępowanie to obejmuje min. przeprowadzenie wizytacji na prowadzonym przez daną uczelnię kierunku studiów i przygotowanie raportu zawierającego ocenę jakości prowadzonego kształcenia. Nie jest zatem możliwe przeprowadzenie oceny programowej na kierunku lekarskim, który nie został jeszcze utworzony. W odpowiedzi na skargę, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, iż Wydział Nauki o Zdrowiu nie posiada uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora oraz doktora habilitowanego. Podkreślono, że z dołączonej do wniosku dokumentacji nie wynikało, iż Wydział Nauk o Zdrowiu spełnia wszystkie wskazane wyżej warunki, tj. posiada co najmniej pozytywną ocenę jakości kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej na prowadzonych na tym kierunku studiach pierwszego lub drugiego stopnia. Dlatego zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a. wezwano wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Jednocześnie w piśmie tym Minister wskazał, iż warunki, wymienione w art. 11 ust. 3 pkt 2 P.s.w. dotyczące możliwości ubiegania się przez ww. jednostkę organizacyjną uczelni o zgodę na utworzenie studiów o profilu ogólnoakademickim na danym kierunku i poziomie kształcenia, muszą być spełnione łącznie oraz dotyczą możliwości uzyskania uprawnienia do prowadzenia studiów o profilu ogólnoakademickim na danym kierunku i poziomie kształcenia. Przepisy art. 2 ust. 2 pkt 2 P.s.w. wskazują, iż poprzez poziom kształcenia należy rozumieć studia pierwszego stopnia, studia drugiego stopnia lub jednolite studia magisterskie albo studia trzeciego stopnia. Literalne brzmienie powyższych przepisów jednoznacznie wskazuje więc, iż warunek określony w art. 11 ust. 3 pkt 2 lit. b) P.s.w. odnosi się również do jednolitych studiów magisterskich. Gdyby zamiarem ustawodawcy było, jak twierdzi strona skarżąca, wyłączenie spod ww. regulacji formy kształcenia - jednolitych studiów magisterskich - to zostałoby to jednoznacznie wskazane. Fakt, iż studia na kierunku lekarskim mogą być prowadzone jedynie w formie jednolitych studiów magisterskich na profilu ogólnoakademickim, nie może stanowić podstawy do niestosowania wszystkich wymogów wynikających z obowiązujących przepisów prawnych. Takie działanie stałoby bowiem w sprzeczności z jedną z podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego tj. zasadą praworządności, czyli działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa. Podstawowa jednostka organizacyjna uczelni nieposiadająca uprawnień do nadawania stopni naukowych, spełniająca wymagania w zakresie zatrudnionej kadry akademickiej i prowadzonych badań naukowych, może wystąpić z wnioskiem o utworzenie jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim o profilu ogólnoakademickim, jeżeli prowadzone studia pierwszego stopnia lub drugiego stopnia (bez względu na ich profil) uzyskały co najmniej pozytywną ocenę kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę odniósł się do treści art. 64 K.p.a. i wskazał, że przepis ten przewiduje tryb usuwania braków w podaniach (wnioskach). Do braków formalnych podania (poza oznaczeniem wnoszącego podanie), które rodzą obowiązek organu administracji publicznej wezwania strony do usunięcia w ustawowym terminie, należą m.in. braki podania wskazane w art. 63 § 2 K.p.a., tj. także wymagania określone w przepisach szczególnych – tu wynikających z art. 11 ust. 3 pkt 2 P.s.w. Sąd wskazał, że strona skarżąca wnosiła o nadanie Wydziałowi Nauk o Zdrowiu uprawnień do prowadzenia kształcenia na poziomie jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim o profilu ogólnoakademickim. Zatem aby wniosek ten mógł zostać rozpatrzony, powinien spełniać nie tylko przesłanki wskazane w art. 63 K.p.a., ale również przesłanki wskazane w P.s.w. Poddając analizie art. 11 ust. 3 pkt 2 lit. a) i b) P.s.w. Sąd wyjaśnił, że zawarte w przytoczonym przepisie warunki muszą być spełnione łącznie oraz dotyczą możliwości uzyskania uprawnienia do prowadzenia studiów o profilu ogólnoakademickim na danym kierunku i poziomie kształcenia. Podsumowując rozważania w tym względzie Sąd I instancji stwierdził, że nie jest zasadna argumentacja skargi odwołująca się do innego rozumienia przepisu art. 11 ust. 3 pkt 2 lit b) P.s.w. i stosowania dowolnej jego wykładni, nie w oparciu o treści ustawowe, ale w oparciu o dowolną interpretację przepisów rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 września 2016r. w sprawie warunków prowadzenia studiów, która abstrahuje od treści przepisu ustawowego. Chybiona jest także argumentacja, iż nie jest możliwe przeprowadzenie przez Polską Komisję Akredytacyjną oceny programowej na kierunku lekarskim, który nie został jeszcze utworzony. To właśnie Polska Komisja Akredytacyjna ma ocenić program objętych przedmiotowym wnioskiem przyszłych jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim o profilu ogólnoakademickim, pod kątem zgodności z jakością kształcenia i wymogów P.s.w. Opinia tego organu jest zatem niezbędna do wszczęcia procedury o nadanie skarżącej uprawnienia do prowadzenia kształcenia akademickiego na żądanym poziomie i kierunku studiów. W tym zakresie wystarczy odwołać się do zapisu art. 11 ust. 4 pkt 1 P.s.w. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż skarżąca jest jednostką nieposiadająca uprawnień do nadawania stopni naukowych, spełniającą wymagania w zakresie zatrudnionej kadry akademickiej i prowadzonych badań naukowych, jednakże nie spełnia wszystkich wskazanych w art. 11 ust. 3 pkt 2 P.s.w. warunków do prowadzenia kształcenia na poziomie jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim o profilu ogólnoakademickim, tj. brak legitymowania się co najmniej pozytywną ocenę jakości kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej na prowadzonych na tym kierunku studiach pierwszego lub drugiego stopnia. Zatem jako zasadne Sąd uznał wezwanie przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego skarżącej Szkoły do uzupełnienia tego braku wniosku, z zastosowaniem trybu wskazanego w art. 64 § 2 K.p.a. i następnie wobec jego nieuzupełnienia bez rozpoznania. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła Wyższa Szkoła [...] w L. zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 64 § 2 K.p.a. w związku z art. 11 ust. 3 pkt 2 lit b) P.s.w. oraz art. 32 Konstytucji RP przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy wniosek Wyższej Szkoły [...] w L. o nadanie uprawnień do prowadzenia kształcenia na kierunku lekarskim zasadnie został pozostawiony przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego bez rozpoznania, w sytuacji gdy warunek określony w art. 11 ust. 3 pkt 2 lit b tiret 1 P.s.w., "prowadzone na tym kierunku studia pierwszego lub drugiego stopnia uzyskały co najmniej pozytywną ocenę jakości kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej" jest warunkiem obiektywnie niemożliwym do spełnienia, prowadzącym do naruszenia zasady równego traktowania szkół wyższych przez władze publiczne i dyskryminowania szkół wyższych nie posiadających uprawnień do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego w obszarze kształcenia i dziedzinie, do których jest przyporządkowany kierunek lekarski, który to warunek zgodnie z wykładnią systemową i funkcjonalną art. 11 ust. 3 pkt 2 lit b tiret 1 P.s.w. nie ma zastosowania w przypadku wniosku o utworzenie studiów jednolitych magisterskich na kierunku lekarskim o profilu ogólnoakademickim. 2) art. 11 ust. 3 pkt 2 lit b) tiret 1 w związku z art. 49 ust. 1 pkt 2) P.s.w. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Polska Komisja Akredytacyjna może ocenić program studiów objętych wnioskiem Wyższej Szkoły [...] w L. o nadanie uprawnień do prowadzenia jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim o profilu ogólnoakademickim, w sytuacji gdy przeprowadzenie oceny jakości kształcenia (oceny programowej) na tym kierunku możliwa będzie dopiero po uzyskaniu uprawnień do prowadzenia kształcenia i rozpoczęciu kształcenia na tym kierunku. Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zobowiązanie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek. Odnosząc się zatem do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego wypada wskazać, iż przepis art. 11 ust. 3 pkt 2 lit b) P.s.w. pozwalał uzyskać podstawowej jednostce organizacyjnej uczelni uprawnienie do prowadzenia studiów o profilu ogólnoakademickim na określonym kierunku i poziomie kształcenia, pomimo tego, iż owa jednostka nie posiadała uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego w obszarze kształcenia i w dziedzinie do których pozostawał przyporządkowany wnioskowany do prowadzenia kierunek studiów, a co więcej nie posiadała ona także uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora w tym obszarze kształcenia i w tej dziedzinie. Uzyskanie w takich ułomnych warunkach uprawnienia do prowadzenia, zgodnie z opisem efektów kształcenia określonym przez senat uczelni, studiów o profilu ogólnoakademickim na określonym kierunku i poziomie kształcenia możliwe było jeżeli: - prowadzone na tym kierunku studia pierwszego lub drugiego stopnia uzyskały co najmniej pozytywną ocenę jakości kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej; - jednostka organizacyjna posiada wskazaną w ustawie kadrę nauczycieli akademickich; - jednostka ta prowadzi badania naukowe w dziedzinie związanej z kierunkiem studiów. Mając na uwadze, iż brak przedłożenia wraz z wnioskiem i nieuzupełnienia w zakreślonym terminie, pomimo wezwania, dotyczył wyłącznie oceny Polskiej Komisji Akredytacyjnej jakości kształcenia prowadzonego na tym kierunku na studiach pierwszego lub drugiego stopnia, to tej kwestii należy poświęcić szczególna uwagę. Nie ulega wątpliwości, iż wniosek o przyznanie uprawnienia, o którym mowa w art. 11 ust. 3 pkt 2 P.s.w. wymagał od skarżącej Szkoły przygotowania i przedłożenia określonej dokumentacji. Stanowiła ona zasób informacji składający się na stan faktyczny sprawy, na podstawie którego organ winien wszcząć postępowanie o uzyskanie uprawnienia do prowadzenia określonych studiów (tj. o określonym profilu, na określonym kierunku i poziomie kształcenia). Stan sprawy wynikający z wniosku o uzyskanie uprawnienia do prowadzenia studiów oraz z jego załączników nie wyczerpuje materiału, w oparciu o który organ winien ferować swe rozstrzygnięcie. Przepis art. 11 ust. 4 P.s.w. stanowi bowiem, że uzyskanie uprawnienia do prowadzenia wnioskowanych studiów zapada m.in. po zasięgnięciu opinii Polskiej Komisji Akredytacyjnej dotyczącej efektów kształcenia określonych przez senat uczelni oraz spełnienia warunków określonych w przepisach P.s.w. Tym samym Polska Komisja Akredytacyjna jest uprawniona do wydania zarówno oceny jakości kształcenia, o której mowa w art. 11 ust. 3 pkt 2 lit b) tiret pierwsze P.s.w., jak i opinii, o której mowa w art. 11 ust. 4 P.s.w. Powyższych dokumentów nie należy utożsamiać, co uczynił Sąd I instancji, bowiem wskazana powyżej ocena Polskiej Komisji Akredytacyjnej winna stanowić załącznik do wniosku inicjującego postępowanie w sprawie uprawnienia do prowadzenia studiów, a więc winna być opracowana jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie, zaś opinia Polskiej Komisji Akredytacyjnej stanowi element postępowania wyjaśniającego opracowany jest w toku tegoż postępowania. Przechodząc dalej należy wskazać, iż trafnie wskazuje skarżący kasacyjnie, że jakkolwiek przesłanki przywołane w art. 11 ust. 3 pkt 2 lit b) P.s.w. winny być spełnione łącznie, to w okolicznościach niniejszej sprawy nie jest możliwe przedłożenie oceny jakości kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej, prowadzonych na tym kierunku studiów pierwszego lub drugiego stopnia. Skoro studia na kierunku lekarskim, o które wnioskuje się w badanym postępowaniu, mogą być prowadzone wyłącznie jako jednolite studia magisterskie (§ 17 ust. 1 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 września 2016r. w sprawie warunków prowadzenia studiów (Dz.U. z 2016r. poz. 1596)), a tym samym nie mogą być prowadzone jako studia pierwszego lub drugiego stopnia (art. 2 pkt 5 P.s.w.), to obiektywnie oceniając sytuację nie jest możliwe uzyskanie oceny jakości kształcenia na studiach pierwszego lub drugiego stopnia prowadzonych na kierunku lekarskim. Przepis art. 11 ust. 3 pkt 2 lit b) tiret pierwsze P.s.w. wyrażnie stanowi, iż ocena jakości kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej ma dotyczyć studiów pierwszego lub drugiego stopnia prowadzonych "na tym kierunku", a zatem na tym samym kierunku studiów co kierunek wnioskowany. Zarówno organ, jak i Sąd I instancji dokonując wykładni powyższej regulacji zupełnie pominęły powyższą przesłankę, określającą jednoznacznie ocenę jakości kształcenia jakiego kierunku studiów pierwszego lub drugiego stopnia winien, wraz z wnioskiem inicjujący postępowanie, przedłożyć wnioskodawca. Skoro jest to ocena studiów pierwszego lub drugiego stopnia prowadzonych na tym samym kierunku studiów co kierunek wnioskowany, to w przypadku ubiegania się o uprawnienie do prowadzenia studiów na kierunku, który może być prowadzony wyłącznie jako jednolite studia magisterskie, nie jest możliwe przedłożenie oceny, o której mowa art. 11 ust. 3 pkt 2 lit b) tiret pierwsze P.s.w. W powyższym zakresie skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie w sposób niezrozumiały analizując powyższą przesłankę, zarówno organ, jak i Sąd I instancji, odwołują się do zagadnienia profilu studiów uznając, iż profil ów pozostaje bez znaczenia dla konieczności wypełnienia omawianej przesłanki. W ten sposób pominięto zupełnie, iż wnioskodawca wskazał, że zamierza prowadzić studia na kierunku medycznym o profilu ogólnoakademickim, a więc jedynym, jaki był dopuszczony przez ówczesne prawo (§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 listopada 2016r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie standardów kształcenia dla kierunków studiów: lekarskiego, lekarsko-dentystycznego, farmacji, pielęgniarstwa i położnictwa (Dz.U. 2016 poz. 1908). Trafnie zatem wskazuje skarżący kasacyjnie, iż pozostawienie bez rozpoznania wniosku inicjującego kontrolowane postępowanie, z uwagi na niezłożenie w zakreślonym terminie oceny, o której mowa w art. 11 ust. 3 pkt 2 lit b) tiret pierwsze P.s.w., naruszało przepis art. 64 § 2 K.p.a. Uznanie braku możliwości przedłożenia przez wnioskodawcę oceny jakości kształcenia Polskiej Komisji Akredytacyjnej bezprzedmiotowym czyni odnoszenie się do zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 11 ust. 3 pkt 2 lit b) tiret pierwsze w związku z art. 49 ust. 1 pkt 2) P.s.w. przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Polska Komisja Akredytacyjna miała prawną możliwość dokonania oceny programu studiów objętych wnioskiem jeszcze przed uzyskaniem uprawnień do prowadzenia kształcenia na wnioskowanym kierunku studiów. Z powyższych powodów Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżony wyrok uchylił, a uznając, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona rozpoznał skargę (art. 188 P.p.s.a.). Okoliczności sprawy jasno wskazują, iż organ prowadzący postępowanie pozostawił podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodziły przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej. Uznając zatem wadliwość wezwania organu wystosowanego na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. i w konsekwencji bezzasadność pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia, należało stwierdzić, że organ pozostaje w bezczynności (vide: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 3 września 2013r. sygn. akt I OPS 2/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Z tego też powodu zobowiązano organ do załatwienia wniosku inicjującego kontrolowane postępowania stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 P.p.s.a. Mając z kolei na uwadze, iż stwierdzona bezczynność organu była wyłącznie następstwem wadliwej oceny okoliczności sprawy, nie zaś jaskrawym przypadkiem długotrwałej bierności organu o cechach oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, należało uznać, iż bezczynność ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1a w związku z art. 193 P.p.s.a.). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w związku z art. 200 i art. 193 P.p.s.a.