II SAB/Wr 1558/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon, Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda, Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 18 maja 2022 r. sprawy ze skargi Y. L. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę D. do załatwienia sprawy z wniosku skarżącej w terminie 60 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 2000 zł (słownie: dwa tysiące złotych); V. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Skarżąca (Y. L.) wniosła w dniu [...] skargę na bezczynność Wojewody D. (dalej: Wojewoda, organ administracji), polegającą na niedotrzymaniu terminów załatwienia sprawy z jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy – złożonego [...]. Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1 i art. 53 § 2b ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – dalej: p.p.s.a., skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 35 § 1- 3 i art. 36 § 1 k.p.a. Na tej podstawie wniosła o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; 2. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zobowiązanie organu do wydania przedmiotowej decyzji w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ I instancji odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 4. przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 6.000 zł oraz 5. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Skarżąca uzasadniła wnioski i zaprezentowała swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując na typowe przyczyny opóźnienia w procedowaniu w tego rodzaju sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy okazała się uzasadniona, albowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 ani w terminie wskazanym w art. 36 k.p.a. Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że [...] skarżąca wniosła do Wojewody wniosek w przedmiotowej sprawie. Tego samego dnia otrzymała od organu pismo informujące, że przewidywany termin zakończenia postępowania ustala się na [...], a jej pobyt na terytorium Polski w trakcie postępowania uważa się za legalny. Dnia [...] skarżąca dołączyła do złożonego wniosku kopie dwóch decyzji Wojewody udzielających zezwolenia na pobyt stały jej synowi oraz mężowi. Dnia [...] organ wystąpił do odpowiednich służb o przekazanie informacji na temat pobytu cudzoziemca na terytorium RP. Ponadto w wystosowanym do skarżącej piśmie poinformował ją o przewidywanym nowym terminie zakończenia postępowania, ustalając go na [...] oraz wezwał do uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych we wniosku, w terminie 14 dni od otrzymania pisma, poprzez przedłożenie dodatkowych dokumentów. Dnia [...] do organu wpłynęło pismo Policji informujące, że według posiadanych danych pobyt skarżącej na terytorium RP nie stanowi zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dnia [...] skarżąca przesłała do organu część wymaganych dokumentów. Dnia [...] skarżąca przedłożyła organowi kolejne dokumenty. Dnia [...] skarżąca wystosowała do Wojewody wniosek o przyspieszenie rozpoznania jej sprawy. Skarżony organ pismem z [...] wezwał skarżącą o dostarczenie w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma, pod rygorem wydania decyzji niezgodnej z żądaniem, dokumentu potwierdzającego posiadanie zapewnionego miejsca zamieszkania w trakcie pobytu w Polsce z wymienieniem wnioskodawcy z imienia i nazwiska. Jednocześnie wskazał, że dołączona wcześniej umowa najmu wraz z aneksem wyszczególniała jej męża jako najemcę i nie wynikało z niej, aby skarżąca miała zapewnione miejsce zamieszkania. Skarżąca odpowiedziała na wezwanie Wojewody, dostarczając [...] organowi zaświadczenie z ZUS-u o podleganiu ubezpieczeniu zdrowotnemu oraz aneks umowy najmu mieszkania, gdzie występowała już z imienia i nazwiska jako jeden z trzech najemców. Dnia [...] skarżąca przesłała Wojewodzie odpis umowy o pracę na czas nieokreślony swojego męża oraz kolejny odpis aneksu umowy najmu mieszkania. Dnia [...] skarżąca wystosowała do organu kolejny wniosek o przyspieszenie rozpoznania sprawy. Dnia [...] wnioskodawczyni zwróciła się do organu z kolejnym pismem – wnioskiem o przyspieszenie sprawy wraz z wnioskiem o udzielenie informacji o stanie sprawy. Dnia [...] do Wojewody wpłynęło pismo skarżącej o udzieleniu pełnomocnictwa w toku prowadzonego postepowania administracyjnego wraz z wnioskiem o wgląd do akt sprawy. Dnia [...] do organu wpłynęło pismo pełnomocnika wnioskodawczyni przedkładające kopię umowy najmu mieszkania oraz trzy aneksy do tej umowy. Dnia [...] pełnomocnik skarżącej złożył ponaglenie na działanie organu. Dnia [...] Wojewoda ponownie wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez przedłożenie dokumentu potwierdzającego posiadanie zapewnionego miejsca zamieszkania w trakcie pobytu w Polsce z wymienieniem wnioskodawczyni z imienia i nazwiska wskazując na wciąż występujące braki w dostarczanych aneksach. Jednocześnie tego samego dnia przesłał do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców wniesione wcześniej ponaglenie uznając je za zasadne. Dnia [...] zostało przesłane do organu ww. uzupełnienie braku wniosku (precyzyjniejszy aneks). Powyższe ustalenia wskazują, że organ pozostawał w sprawie bezczynny, naruszając w ten sposób zasady i terminy określone w art. 35, art. 36 oraz w art. 8 i art. 12 k.p.a. Okres zwłoki organu, poczynając od daty złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, tj. [...] do dnia [...], następnie od [...] do [...], kiedy organ nie podejmował w sprawie jakichkolwiek czynności, jednocześnie wyznaczając odległe terminy załatwienia sprawy, znacząco przekracza maksymalne terminy określone w przepisach, a w sprawie nie zachodzą okoliczności, które mogłyby usprawiedliwić opieszałe działanie Wojewody. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że w prowadzonym postępowaniu organ dopuścił się bezczynności (pkt I sentencji wyroku). Biorąc pod uwagę czas trwania postępowania oraz błędny sposób postępowania sprzeczny z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, jak też z art. 2 Konstytucji RP (zasadą demokratycznego państwa prawa), art. 30 (godnością człowieka) i art. 37 ust. 1 Konstytucji RP (korzystaniem z wolności i praw konstytucyjnych przez cudzoziemców) Sąd uznał, że bezczynność organu administracji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Wobec braku przekazania przez organ informacji o wydaniu decyzji załatwiającej wniosek złożony w niniejszej sprawie, Sąd zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy przez wydanie aktu kończącego postępowanie, w terminie 60 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 13 ust. 1 ustawy z 17.12.2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 91) i art. 35 § 4 k.p.a. (pkt III sentencji wyroku). Na wniosek skarżącej, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał sumę pieniężną w kwocie 2000 zł (pkt IV sentencji wyroku), o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu, kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec musi zmagać się nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt na terytorium obcego państwa. Sąd wyraża nadzieję, że konieczność wypłaty w/w kwoty przez organ posłuży zwalczeniu opieszałości organu w sprawie (zdyscyplinuje organ). Tym samym Sąd uznał, że wnioskowana w skardze kwota 6000 zł jest wygórowana. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).