I SA/Gd 1026/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi T. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia T. J., utrzymał w mocy wydane przez ten organ jako organ pierwszej instancji postanowienie z dnia 18 czerwca 2012 r. odmawiające podatnikowi zawieszenia postępowania odwoławczego. Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny: W piśmie z dnia 12 czerwca 2012 r., wypowiadając się co do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie z odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 marca 2012 r. w przedmiocie określenia T. J. wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r., podatnik wniósł o zawieszenie postępowania prowadzonego przez organ odwoławczy na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej jako "O.p.". Wnioskodawca wskazał na zaistnienie zagadnienia wstępnego, tj. konieczność rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wniesionych przez podatnika skarg kasacyjnych: – z dnia 15 września 2011 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 lipca 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 358/11, oddalającego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 marca 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 23 grudnia 2010 r. w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowień z dnia 4 października 2010 r. oraz z dnia 22 listopada 2010 r., – z dnia 4 października 2011 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lipca 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 395/11, oddalającego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 kwietnia 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 27 stycznia 2011 r. w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 22 listopada 2010 r. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2012 r. występujący jako organ pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej odmówił podatnikowi zawieszenia postępowania odwoławczego. Uzasadniając zajęte stanowisko organ wyjaśnił, że rozstrzygnięcie sprawy podatkowej co do zasady nie jest uwarunkowane rozstrzygnięciem jakiegokolwiek innego organu, gdyż ustawodawca uczynił organy podatkowe podmiotami właściwymi do ustalania lub określania zobowiązań podatkowych. Organy podatkowe rozstrzygając należącą do ich wyłącznej kompetencji kwestię wysokości zobowiązania podatkowego podatnika samodzielnie zbierają dowody w sprawie oraz ustalają jej stan faktyczny. Mogą przy tym posłużyć się materiałem dowodowym zebranym w toku innych postępowań. Podkreślając kontrolną funkcję sądownictwa administracyjnego wyjaśniono, że złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ostateczne postanowienie organu podatkowego, jak również wniesienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi kasacyjnej od wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji nie wskazuje na zaistnienie zagadnienia wstępnego w rozumieniu tego pojęcia utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Organ podatkowy podkreślił, że w zaskarżonych do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrokach Sąd pierwszej instancji dokonał oceny zgodności z prawem zaskarżonych postanowień nie dokonując oceny skuteczności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 22 listopada 2010 r. o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie określenia T. J. wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. obliczonego według art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Takiej oceny nie dokona również Naczelny Sąd Administracyjny. W konsekwencji, w stanie faktycznym oraz prawnym sprawy Dyrektor Izby Skarbowej nie dopatrzył się wystąpienia zagadnienia wstępnego skutkującego koniecznością zawieszenia przedmiotowego postępowania. Odnośnie podniesionego zarzutu nieprawidłowego doręczenia podatnikowi postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 22 listopada 2010 r. wszczynającego przedmiotowe postępowanie podatkowe wyjaśniono, że zarzut ten jest nieprawdziwy ze względu na to, iż jego doręczenie nastąpiło na ręce pełnoletniego domownika, który podjął się oddania pisma adresatowi. Zauważono, że dorosły domownik, który odebrał ww. postanowienie jest jednocześnie ojcem T. J. i jego pełnomocnikiem. Niemniej jednak postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego nie zostało skierowane do pełnomocnika, lecz bezpośrednio do podatnika. Zgodnie zaś z informacją zamieszczoną przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru postanowienia zostało doręczone dorosłemu domownikowi (R. J.), przez co nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że R. J. odebrał korespondencję nie w trybie art. 149 O.p., lecz w oparciu o art. 145 § 2 O.p., na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa. Organ dodał ponadto, że uprzednio - w toku prowadzonego w niniejszej sprawie przez organ I instancji postępowania - strona również wnosiła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Naczelny Sąd Administracyjny, tj. rozpatrzenia ww. skarg kasacyjnych z dnia 15 września 2011 r. oraz 4 października 2011 r. Postanowieniami z dnia 28 grudnia 2011 r. oraz 5 marca 2012 r. odpowiednio z Urzędu Skarbowego, a następnie Dyrektor Izby Skarbowej odmówili zawieszenia postępowania podatkowego z ww. powodu. W zażaleniu z dnia 16 lipca 2012 r. podatnik zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 201 § 1 pkt 2, § 2 i § 3 O.p.; art. 208 § 1 O.p. oraz art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. Zdaniem podatnika, ocena tego, czy w sprawie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania dotyczącego określenia T. J. wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. stanowi zagadnienie wstępne w sprawie. Jednocześnie, z ostrożności procesowej wskazano, że w sprawie organ pierwszej instancji zaniechał umorzenia postępowania z wniosku o zawieszenie postępowania, w sytuacji gdy w dacie doręczenia skarżonego postanowienia postępowanie odwoławcze było zakończone, a tym samym wniosek był bezprzedmiotowy. Ponadto strona zauważyła, że przedmiotowy wniosek został rozpatrzony ze znaczną zwłoką, co uniemożliwiło jej wniesienia zażalenia przed wydaniem decyzji ostatecznej. Podano także, że zaskarżone postanowienie zawiera błędne uzasadnienie faktyczne i prawne polegające na przyjęciu, że w sprawie nie wystąpiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 18 czerwca 2012 r. Organ ponownie uznał, że wskazane we wniosku o zawieszenie postępowania podatkowego przed organem odwoławczym skargi kasacyjne nie dotyczą wprost postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 22 listopada 2010 r. wydanego w sprawie wszczęcia wobec T. J. postępowania podatkowego, albowiem wniesione zostały w innych sprawach. Podkreślono, że w wyniku rozpoznania tych skarg kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie nie dokona oceny skuteczności wszczęcia przez organ I instancji postępowania w sprawie określenia T. J. wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r., która następnie była przedmiotem postępowania odwoławczego. Dlatego też fakt wniesienia przez podatnika ww. skarg kasacyjnych nie stanowi "zagadnienia wstępnego" w sprawie dotyczącej określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych, brak jest bowiem jakiegokolwiek związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem w postępowaniu odwoławczym sprawy podatkowej a rozstrzygnięciem przez sąd odwoławczy w zakresie zasadności wniesionych skarg kasacyjnych. Za bezpodstawne uznano również pozostałe podniesione w zażaleniu zarzuty. Wskazano, że fakt, iż strona nie zgadza się z uzasadnieniem rozstrzygnięcia zawartym w zaskarżonym postanowieniu wcale nie oznacza, że postanowienie to nie spełnia wymogów formalnych. Zauważono bowiem, że w postanowieniu tym został w sposób szczegółowy przedstawiony zarówno mający zastosowanie w sprawie stan faktyczny, jak i prawny oraz przesłanki jakimi organ I instancji kierował się dokonując rozstrzygnięcia poprzez odmowę wnioskowanego zawieszenia postępowania odwoławczego. Nie stwierdzono także podnoszonej w zażaleniu zwłoki przy rozpatrzeniu wniosku. Podano, że wniosek został złożony w piśmie z dnia 12 czerwca 2012 r., a jego rozpatrzenie nastąpiło 6 dni później. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył jednocześnie, że pełnomocnik strony podniósł sprzeczne zarzuty, wskazując z jednej strony na zwłokę w rozpatrzeniu wniosku o zawieszenie postępowania odwoławczego, a z drugiej na pozbawienie strony możliwości wniesienia zażalenia przed wydaniem decyzji ostatecznej. W tej kwestii zaznaczono, że jakkolwiek słusznie podniesiono, że zarówno ww. postanowienie, jak i decyzja kończąca postępowanie zostały wydane w tym samym dniu, co uniemożliwiło stronie skorzystanie - przed wydaniem decyzji - z prawa wniesienia zażalenia, to jednak okoliczność ta, choć mogła mieć, to jednak w istocie nie miała wpływu na wynik sprawy odwoławczej. Rozpatrzenie przez sąd wyższej instancji złożonych przez stronę skarg kasacyjnych nie pozostawało w jakimkolwiek związku przyczynowym z rozstrzygnięciem w postępowaniu odwoławczym sprawy podatkowej. W tej zaś sytuacji przedłużenie terminu załatwienia sprawy odwoławczej prowadziłoby do nieuzasadnionej zwłoki w załatwieniu sprawy, a tym samym do naruszenia zasady szybkości postępowania. Za niezrozumiały uznano z kolei zarzut, iż organ zaniechał umorzenia postępowania z wniosku o zawieszenie postępowania odwoławczego. Swoje stanowisko w tym zakresie pełnomocnik oparł bowiem na nieprawdziwym stwierdzeniu, że w dacie doręczenia skarżonego postanowienia postępowanie odwoławcze było zakończone, a tym samym wniosek stał się bezprzedmiotowy. Tymczasem zarówno postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, jak i decyzja je kończąca zostały wydane w tym samym dniu. Co więcej również ich doręczenie nastąpiło w tym samym dniu, co przeczy wywodom żalącego się. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 sierpnia 2012 r., T. J. zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p.; art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 O.p.; art. 208 § 1 O.p.; art. 201 § 1 pkt 2, § 2 i § 3 O.p. oraz art. 217 § 1 pkt 4 i 5 i § 2 w zw. z art. 219 w zw. z art. 210 § 4 O.p. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. W uzasadnieniu skargi powielono przedstawioną w zażaleniu z dnia 16 lipca 2012 r. argumentację. Dodatkowo podniesiono jedynie, że zgodnie z dotychczasowym sposobem procedowania Dyrektora Izby Skarbowej, z uwagi na późniejsze doręczenie zaskarżonego postanowienia w stosunku do decyzji wymiarowej kończącej postępowanie odwoławcze, postępowanie zainicjowane zażaleniem powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z podniesionymi przez skarżącego zarzutami i podtrzymując zajęte stanowisko wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych aktów z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., Poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia tego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów Sąd nie stwierdził aby naruszało ono prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się w swej istocie do rozstrzygnięcia, czy w sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne, o którym mowa w przepisie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. skutkujące koniecznością zawieszenia prowadzonego wobec T. J. postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. obliczonego według art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dla rozstrzygnięcia tej kwestii konieczne jest przypomnienie treści przywołanego już przepisu art. 201 § 1 pkt 2 O.p., który to stanowi, że organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo interpretując przesłanki zawarte w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. wskazują na konieczność zaistnienia ścisłego związku między zagadnieniem wstępnym a sprawą administracyjną. Sąd orzekający w niniejszej sprawie aprobuje stanowisko, że zagadnienie wstępne to zagadnienie materialnoprawne (tak też w wyrokach NSA: z dnia 14 lutego 2001 r. III SA 3226/99 oraz z dnia 2 listopada 1999 r. II SA/Kr 78/98). Treścią takiego zagadnienia może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku, zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne, od rozstrzygnięcia których uzależnione jest rozpatrzenie sprawy administracyjnej. Jak słusznie zauważył organ, przepis art. 201 § 1 pkt 2 O.p. pozwala na wyodrębnienie czterech istotnych elementów składających się na konstrukcję zagadnienia wstępnego, tj.: 1) wyłania się ono w toku postępowania podatkowego, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Przez określenie zagadnienia wstępnego należy rozumieć więc pewną kwestię o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nie przesądzoną), której treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne. Z zagadnieniem wstępnym, zwanym też kwestią wstępną lub prejudycjalną, mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. Nie powstaje zatem w przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji podatkowej mogą mieć wpływ ustalenia faktyczne dokonane przez wskazany w przepisie inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym jest sytuacja, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, zaś ocena tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania (w oderwaniu od sprawy, na tle której wystąpiło), należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie (wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 28 listopada 1997 r., I SA/Lu 1199/96, niepubl.). Zauważyć należy, że zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Jest to przesłanka negatywna jurysdykcyjnego postępowania podatkowego. Zależności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy podatkowej nie można jednak utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści. Odnosząc poczynione rozważania do ustalonego stanu faktycznego sprawy Sąd nie dopatrzył się w nim wystąpienia zagadnienia wstępnego uzasadniającego zawieszenie przez organ podatkowy prowadzonego postępowania. Przede wszystkim podkreślić należy, że między toczącymi się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowaniami sądowoadministracyjnymi a postępowaniem podatkowym dotyczącym określenia wysokości zobowiązania podatkowego nie istnieje zależność polegająca na tym, że nie jest możliwe zakończenie postępowania podatkowego bez uprzedniego rozpoznania wniesionych skarg kasacyjnych. Przyjęte przez organy podatkowe stanowisko jest zatem zbieżne z przyjętym przez Sąd. Pierwsze z zaskarżonych postanowień, tj. postanowienie z dnia 24 marca 2011 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 23 grudnia 2010 r. mające za przedmiot wyjaśnianie wątpliwości co do treści wszczynających odrębne postępowania podatkowe postanowień nie dotyczy kwestii materialnoprawnych mogących mieć wpływ na określenie wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych. Przypomnieć należy, że wnioskujący o wydanie zaskarżonego postanowienia powziął uprzednio wątpliwość co do tożsamości przedmiotu obu wszczętych postępowań (gdzie jedno dotyczyło określenia wysokości odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, a drugie określenia wysokości zobowiązania w tym podatku) oraz skuteczności przedłożonego do akt pierwszego z wszczętych postępowań pełnomocnictwa procesowego względem drugiego z nich. Kwestie te, jak już wskazano, pozostają bez wpływu na ocenę powstania zobowiązania podatkowego oraz określenie jego wysokości, dotyczą bowiem zagadnień typowo formalnych. Podobnie rzecz ma się w stosunku do drugiego z poddanych kontroli sądowoadministracyjnej postanowień dotyczącego z kolei sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu wszczynającym postępowanie podatkowe. Owa dostrzeżona i sprostowana przez organ z urzędu pomyłka polegała na omyłkowym powieleniu z poprzednio wydanego w stosunku do skarżącego postanowienia przedmiotu tego postępowania podatkowego. Jest to zatem jedynie pomyłka powstała przy redagowaniu tekstu. Ocena zasadności dokonanego sprostowania również nie może w żaden sposób wpłynąć na kwestie materialnopodatkowe. Zupełnie inne są bowiem przesłanki, od których ustawa podatkowa uzależnia uznanie osoby za podatnika podatku od osób fizycznych, powstania obowiązku podatkowego, czy jego konkretyzacji w postaci powstania zobowiązania podatkowego. Kontynuując rozważania, w ślad za przytoczonymi z orzecznictwa tezami podnieść należy, że wskazane we wniosku o zawieszenie postępowania podatkowego okoliczności nie dość, że nie miały znaczenia dla wymiaru podatku, to przede wszystkim ich ocena nie musiała poprzedzać rozpatrzenia sprawy. Przedmiotowe zagadnienie wynikło w trakcie postępowania, ale nie dotyczyło jego istoty. Postanowienia miały za przedmiot sprawy poboczne, proceduralne. Ustawa regulująca postępowanie podatkowe nie zawiera postanowień uzależniających wydanie rozstrzygnięcia kończącego sprawę co do istoty od prawomocnego zakończenia wszelkich wynikłych w trakcie sprawy sporów. Ustawa ta przewiduje natomiast osobny tryb wzruszania rozstrzygnięć organów podatkowych w razie wystąpienia uchybień proceduralnych już po wydaniu takiej decyzji. Reasumując, organ podatkowy nie miał podstaw formalnych ani faktycznych do zawieszania postępowania podatkowego zgodnie z wnioskiem podatnika. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 O.p. należy uznać za chybiony, a organ odwoławczy w pełni zasadnie odmówił stronie zawieszenia postępowania, a następnie - występując w tej samej sprawie jako organ odwoławczy - podtrzymał zajęte wcześniej stanowisko utrzymując postanowienie z dnia 18 czerwca 2012 r. w mocy. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podzielił tym samym wyrażoną w wyroku tut. Sądu z dnia 14 sierpnia 2012 r. I SA/Gd 471/12 ocenę dotyczącą tożsamego z ustalonym w niniejszej sprawie stanu faktycznego. W przywołanym orzeczeniu wydanym w sprawie, której przedmiot także stanowiła odmowa zawieszenia przedmiotowego postępowania podatkowego z tą różnicą, że prowadzone było ono jeszcze przed organem pierwszej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku tak samo zważył, że podnoszone przez T. J. argumenty (wniesienie przedmiotowych skarg kasacyjnych) nie świadczą o wystąpieniu zagadnienia wstępnego, o którym mowa w przepisie art. 201 § 1 pkt 2 O.p., co uzasadniałoby zawieszenie postępowania. Stanowisko Sądu w obu sprawach jest analogiczne. Nadto, w ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługują pozostałe podniesione w skardze zarzuty. Przede wszystkim, odnosząc się do argumentacji strony skarżącej, zgodnie z którą na skutek zakończenia postępowania odwoławczego poprzez wydanie ostatecznej decyzji postępowanie z wniosku o zawieszenie postępowania podatkowego utraciło rację bytu i jako bezprzedmiotowe winno zostać umorzone, uznać ją należy za błędną. W tej kwestii Sąd stoi na stanowisku, zgodnie z którym okoliczność, iż pierwsze z zapadłych postanowień Dyrektora Izby Skarbowej, jak i decyzja ostateczna wydane zostały w tej samej dacie nie przesądza o bezprzedmiotowości wniosku strony. Logicznym jest, że w dacie 18 czerwca 2012 r. w pierwszej kolejności musiało zapaść postanowienie w przedmiocie wniosku strony o zawieszenie postępowania, a dopiero w drugiej kolejności, wobec odmownego rozpatrzenia przedmiotowego wniosku oraz ukończenia postępowania odwoławczego (na które organ wskazywał stronie poprzez wezwanie jej do zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów) wydana została decyzja wymiarowa. Postępowania z wniosku o zawieszenie postępowania nie można było ponadto umorzyć na etapie rozpoznawania zażalenia podatnika. Gdyby organ postąpiłby w sugerowany przez skarżącego sposób, mógłby narazić na zarzut zamknięcia stronie drogi do dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy, a w dalszej perspektywie uniemożliwieniem poddania tego rozstrzygnięcia kontroli sądowoadministracyjnej. Na aprobatę zasługuje zatem pogląd zawarty w przywołanym przez skarżącego orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2005 r. I FSK 178/05. Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela bowiem stanowisko, iż brak wydania postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 i 2 O.p. stanowi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., ponieważ pozbawia strony prawa do złożenia zażalenia, a po wyczerpaniu środków zaskarżenia art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., czyli prawa do sądu. Wbrew twierdzeniom skargi, zaskarżone postanowienie zawiera również wszelkie przewidziane przez przepis art. 217 O.p. elementy, a jego uzasadnienie jest logiczne, spójne i kompletne. Organ prawidłowo wskazał również podstawę prawną. Skarżący myli się twierdząc, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest błędnie sformułowane. Zgodnie bowiem z art. 13 § 1 pkt 2 lit. c) w zw. z art. 239 O.p. organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest dyrektor izby skarbowej - jako organ odwoławczy od decyzji (postanowień) wydanych przez ten organ w pierwszej instancji. Z tego też względu Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy "postanowienie organu pierwszej instancji". Odnosząc się do twierdzeń skarżącego odnośnie zwłoki w załatwieniu sprawy, Sąd zauważa, że skoro rozpoznanie wniosku o zawieszenie postępowania podatkowego i wydanie postanowienia w tym przedmiocie nastąpiło w terminie 6 dni od wpływu żądania podatnika, to zarzut opieszałości organu należy ocenić jako bezzasadny. Organ nie miał także podstaw do wstrzymania się z wydaniem decyzji wymiarowej do czasu rozpatrzenia zażalenia podatnika na ww. postanowienie. Uzależnienie wydania decyzji podatkowej od rozpoznania zażalenia strony na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania byłoby nieuprawnione, albowiem okoliczność ta nie ma wpływu na wymiar podatku dochodowego. Przepisy Ordynacji podatkowej obligują organy podatkowe do załatwiania spraw wymagających przeprowadzenia postępowania dowodowego bez zbędnej zwłoki, dlatego też organ zobowiązany był do jak najszybszego zakończenia postępowania. Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.