VI SA/Wa 1635/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] dotyczącą nałożenia kary pieniężnej na T. S.A. z siedzibą w W. zwaną dalej także skarżącą w wysokości 15 000 złotych. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżącej poddano analizie okres od dnia [...] października 2010 r. do dnia [...] października 2011 r. W toku kontroli stwierdzono nieokazanie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W oparciu o te ustalenia organ I instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych. Od decyzji organu I instancji skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w części i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła: 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niewłaściwym naliczeniu dni jazdy kierowcy, co przełożyło się na ustaleniu wysokości kary za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie tarcz tachografu kierowcy P. C. za okres od dnia 1 marca 2011 r. do 31 lipca 2011 r. w wyniku ustalenia wysokości kary poprzez pomnożenie liczby dni, w których kierowca był obecny w pracy przez wysokość kary przewidzianą w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – przy czym nie została wskazana ilość dni, w których w/w kierowca faktycznie wykonywał przejazdy, 2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż transport wykonywany w ramach prowadzonej przez "T." S.A. działalności wymaga uzyskania licencji, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że przejazdy wykonywane w ramach wykonywanej działalności są przejazdami na potrzeby własne, zaś koszt przewozu materiałów jest wliczany w ramy ogólnego kosztu usługi - sam przewóz nie jest odrębną usługą, za którą kontrahent spółki musi uiszczać dodatkowe opłaty. Dodatkowo skarżąca podniosła, że organ przyjął a priori, iż skoro kierowca był w pracy, co wynika z listy obecności, to znaczy, że wykonywał przejazdy, a przez to powinny zostać przedstawione wykresówki z każdego z tych dni. W zakresie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji skarżąca podniosła, że z uwagi na potrzeby konkretnych klientów spółki i ich wyraźne żądanie (dla których wystawiono faktury zakwestionowane w czasie kontroli) korzystających z usług w zakresie sprzedaży materiałów budowlanych, w fakturach VAT zawierających koszt usługi (sprzedaż materiałów) wyodrębniona jest pozycja określająca wartość przewozu materiału. W pozostałych przypadkach, gdy klient tego nie żąda, nie wymienia się w odrębnej rubryce kosztów przewozu. Reasumując skarżąca zakwestionowała cześć stwierdzonych naruszeń polegających na: nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu oraz wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji i w tym zakresie wniosła o rozpatrzenie jego zarzutów. Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy uznał, że częściowo zasługuje ono na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, organ stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza fakt popełnienia tego naruszenia. Okoliczność tę potwierdzają zeznania osoby upoważnionej do reprezentowania spółki w trakcie kontroli – K. S. złożone w protokole z przesłuchania świadka w dniu [...] października 2011 r. oraz zgromadzony materiał dowodowy (m in. w postaci list obecności, karty pobrań zapisów). Powyższe dowody wykazały, iż kierowca P. C. w okresie od 1 marca 2011 r. do 31 lipca 2011 r. kierował pojazdem marki [...]. Ilość dni, które skarżąca winna udokumentować wykresówką wyniosła 90 dni, co przy karze pieniężnej w wysokości 500 złotych za jeden dzień daje kwotę 45 000 złotych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji organ stwierdził, że w toku kontroli okazano fakturę nr [...] z dnia [...] września 2011 r. za naprawę tachografów w pojazdach: [...] [...] i [...] [...] . W oparciu o powyższe organ stwierdził, że przeprowadzona naprawa wymagała legalizacji zainstalowanych tachografów. Kierowcy M. T. i J. D. w okresie kiedy tachografy zainstalowane w w/w pojazdach miały awarie, wykonywali przewozy tymi pojazdami. Dlatego też organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo zbadał okoliczności popełnionych naruszeń. W momencie uszkodzenia tachografu (awarii), czego skutkiem był brak rejestracji wszystkich wymaganych elementów, urządzenie rejestrujące straciło ważność ostatniej kontroli okresowej i w związku z tym powinno zostać poddane ponownemu sprawdzeniu. Skutkuje to tym, że przewóz odbywał się pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. Organ odnosząc się do naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek, stwierdził, że w okresie objętym kontrolą przedsiębiorca dysponował uprawnieniami do wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne, jednakże jak wynika z okazanej w trakcie kontroli faktury nr [...] oraz faktury nr [...] za przewóz towaru doliczana była odrębna kwota do zapłaty przez nabywców. W oparciu o powyższe organ odwoławczy nie zgodził się z przyjętymi przez organ I instancji ustaleniami, które wskazywały, że wyodrębnienie na fakturze VAT pozycji zawierającej koszty transportu przesądza o tym, iż skarżąca wykonywała transport drogowy bez wymaganej licencji. Zdaniem organu odwoławczego, kwalifikacji czy dany przewóz jest przewozem na potrzeby własne czy też transportem drogowym należy dokonywać w oparciu o regulacje zawarte w art. 4 oraz art. 33 ustawy o transporcie drogowym. Nie ma wątpliwości do tego, iż skarżąca spełniła wszystkie warunki wymagane do wykonywania niezarobkowego przewozu na potrzeby własne. Fakt, iż tego rodzaju przewóz został przez ustawodawcę zdefiniowany jako "niezarobkowy przewóz na potrzeby własne" nie może prowadzić do ustaleń dokonanych przez organ I instacnji w zakresie treści faktury Vat. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie w wysokości 8 000 złotych została nałożona niesłusznie. Jednakże wobec tego, że całkowita kara pieniężna z tytułu całości stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń i tak przekroczyła kwotę 15000 złotych zasadnym było utrzymanie zaskarżonej decyzji w całości w mocy. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r. spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w zakresie nałożenia na T. S.A. kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy w całości decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2012 r., podczas gdy z całokształtu okoliczności sprawy - co zostało również potwierdzone w treści uzasadnienia organu odwoławczego - wynika, że zachodzą przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2012 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za wykonanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Podnosząc powyższy zarzut skarżąca wniosła o: 1. uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji w zaskarżonej części, 2. zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej "p.p.s.a."). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. W wyniku przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącej kontroli i stwierdzonych podczas niej naruszeń [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął przeciwko spółce postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem przez niego decyzji z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] nakładającej na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15000 złotych. Powyższa kara została wymierzona za następujące naruszenia: 1) nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu lp.6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym- 45000 złotych 2) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badanie kontrolnego lub kalibracji lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym- 2000 złotych 3) wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek lp.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – 8000 złotych. Podstawą prawną nałożonej kary stanowiły przepisy art. 92a ust. 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym. W odwołaniu od tej decyzji strona zakwestionowała prawidłowość nałożenia kary za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu oraz za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Główny Inspektor Transportu Drogowego podzielił stanowisko strony co do niesłusznego nałożenia na nią kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, jednakże orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy z uwagi na fakt, że całkowita kara pieniężna z tytułu całości stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń i tak przekracza kwotę 15000 złotych. W skardze na decyzję, organu II instancji strona nie zgodziła się z rodzajem podjętego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego rozstrzygnięcia, stanęła bowiem na stanowisku, że skoro organ II instancyjny uznał, że nieprawidłowo została nałożona na stronę kara w wysokości 8000 złotych za wykonanie transportu drogowego bez wymaganej licencji to winien on w tej części uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji. Ustosunkowując się do tego zarzutu Sąd stwierdza, co następuje. Odwołanie, złożone przez spółkę od decyzji organu I instancji przeniosło na organ odwoławczy kompetencję do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy zobowiązany jest do wydania jednego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 138 § 1 i § 2 k.p.a. Artykuł 138 § 1 pkt 1 i 2, norma pierwsza reguluje rozstrzygnięcie merytoryczne organu odwoławczego, natomiast w art. 138 § 1 pkt 2 in fine i w art. 138 § 2 k.p.a. przewidziany jest drugi rodzaj rozstrzygnięć, którymi są decyzje kasacyjne. Organ odwoławczy w myśl art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy, gdy w wyniku rozpoznania sprawy rozstrzygnięcie organu II instancji pokrywa się z rozstrzygnięciem organu I instancji. Zatem rozstrzygnięcie organu I instancji jest w ocenie organu odwoławczego prawidłowe, zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem jak i pod względem celowości. Jeżeli zaś rozstrzygnięcie merytoryczne organu odwoławczego nie będzie zgodne z rozstrzygnięciem organu I instancji wówczas ma on kompetencje merytoryczno-reformacyjne. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 norma pierwsza k.p.a. w takiej sytuacji władny jest on uchylić zaskarżoną decyzję albo w całości albo w części i w tym zakresie orzec, co do istoty sprawy. Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy zarzut strony za częściowo uzasadniony. Skoro organ II instancji stwierdził, że rozstrzygniecie organu I instancji jest częściowo nieprawidłowe z uwagi na niezgodność z przepisami prawa to powinien dać temu wyraz, wydając decyzję o charakterze merytoryczno-reformacyjnym z art. 138 § 1 pkt 2 norma pierwsza k.p.a. Jednakże wobec tego, że mamy do czynienia z jedną sprawą administracyjną powstałą na skutek jednego zdarzenia jakim jest kontrola przedsiębiorstwa, choć stwierdzono i ukarano stronę za kilka naruszeń, najwłaściwszą i zgodną z prawem formą rozstrzygnięcia organu II instancji byłoby uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i ponowne nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 15000 złotych z uwagi na treść art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. A zatem w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organ II instancji naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., jednakże naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem w ostatecznym wyniku na stronę powinna być nałożona kara w wysokości 15000 złotych. Z tego względu na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.