III SA/Wa 2110/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy - UZASADNIENIE We wniosku z 17 maja 2011 r. złożonym na urzędowym formularzu PPPr "K. " Sp. z o.o. (dalej - "Skarżąca") zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Wskazała, iż nie ma obecnie żadnego majątku ani środków finansowych. Obecnie trwa postępowanie w sprawie zasadności stwierdzenia upadłości Spółki. Postanowieniem z 9 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę wniesioną przez Skarżącą w niniejszej sprawie, z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.") prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie wskazuje się, iż o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2011 r., II OZ 295/11 i przytoczone tam orzeczenia oraz literatura). Zdaniem Sądu taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. W rozpoznawanej sprawie wezwano Skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez wskazanie osoby, która podpisała skargę oraz złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi. Brak formalny skargi w wyznaczonym przez Sąd terminie nie został uzupełniony. Powyższe oznacza, że skarga Skarżącej jest niedopuszczalna (kwalifikuje się do odrzucenia), a co za tym idzie jest ona oczywiście bezzasadna. Z powodu jej oczywistej bezzasadności Skarżącej, zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje. Podkreślić przy tym należy, iż w sytuacji, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia, przepis ten nie daje Sądowi możliwości przyznania stronie prawa pomocy, nawet wówczas, gdy sytuacja materialna nie pozwala jej na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Na marginesie zauważyć należy, że niniejsze rozstrzygnięcie nie zamyka Skarżącej drogi do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy na dalszym etapie postępowania (skarga kasacyjna). Z tych względów Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a. w związku z art. 254 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.