II SA/Bk 650/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w B. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie skargi na sposób załatwienia sprawy p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu [...] lipca 2018r. J. J. wystąpił do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w B. z prośbą o zdjęcie przesłony z okna celi mieszkalnej oraz otwarcie górnego okna, uzasadniając ją obowiązkiem jednostek penitencjarnych do humanitarnego traktowania osadzonych w czasie odbywania kary pozbawienia wolności. Dodatkowo wskazywał, że dyrektor jednostki penitencjarnej, w której przebywa (Areszt Śledczy w H.) odmówił spełnienia w/w prośby. Dyrektor Okręgowy pismem z dnia [...] sierpnia 2018r., uznał zarzuty Skarżącego za bezzasadne i podzielił stanowisko Dyrektora Aresztu Śledczego w H., co do zasadności odmowy w sprawie w/w prośby. W dniu [...] września 2018r. Skarżący złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w B. z dnia [...] sierpnia 2018 r. argumentując, że administracja więzienna powinna zapewnić mu humanitarne warunki odbywania kary pozbawienia wolności, w tym dostęp do naturalnego światła. Skarżący wniósł jednocześnie o przeprowadzenie dokumentacji fotograficznej okna w celi. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując, że tego typu sprawy nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Wyjaśnił, że pismo J. J. z dnia [...] lipca 2018r. zostało załatwione zgodnie z trybem opisanym w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 647), który w § 8 ust. 1 w zw. z § 7 ust. 1 tegoż rozporządzenia przewiduje, że załatwienie wniosków, skarg lub próśb następuje poprzez zajęcie stanowiska na piśmie. Sposób załatwienia wniosku, skargi lub prośby nie podlega zatem kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 p.p.s.a., albowiem organ nie wydawał względem Skarżącego żadnej decyzji, postanowienia lub innego aktu administracyjnego, który mógłby być poddany kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wówczas podlega ona odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w B. z dnia [...] sierpnia 2018 r. będące odpowiedzią na skargę dotyczącą sposobu załatwienia prośby Skarżącego o zdjęcie przesłony z okna celi mieszkalnej oraz otwarcie górnego okna. W ocenie Sądu udzielenie odpowiedzi na powyższą prośbę nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych. Sposób rozpoznawania skarg i wniosków osadzonych dotyczących działalności jednostek organizacyjnych oraz postępowania funkcjonariusza Służby Więziennej nie kończy się bowiem wydaniem jakiegokolwiek aktu administracyjnego wymienionego w art. 3 § 2 p.p.s.a. Jak wynika bowiem z treści art. 6 § 2 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 652), skazany może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie. Tryb załatwiania skarg osób osadzonych reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 13 sierpnia 2013 r. w sprawie sposobów załatwienia wniosków, skarg i próśb osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2013 r. poz. 647). Formą załatwienia skargi, zgodnie z § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia, jest pisemne zawiadomienie o załatwieniu skargi. W świetle powyższego Sąd stanął na stanowisku, że skoro rozpoznawana skarga nie należy do właściwości rzeczowej sądów administracyjnych to nie może być przez ten sąd merytorycznie rozpoznana i jako taka podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia.