II FZ 776/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1471/15 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 października 2015 r., sygn. akt [...] w przedmiocie odmowa wszczęcia postępowania postanawia oddalić zażalenie. 1 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1471/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną M. W.(dalej: Skarżący) w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 października 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2016 r. oddalono skargę na ww. postanowienie SKO, od którego Skarżący wniósł skargę kasacyjną. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 lipca 2016 r. wezwano stronę do usunięcia braku skargi kasacyjnej, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo o oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy wraz z odpisem celem doręczenia organowi. Przesyłka polecona z dnia 19 lipca 2016 r., skierowana do Skarżącego i zawierająca powyższe wezwanie do uzupełnienia braku skargi kasacyjnej, została awizowana w dniu 22 lipca 2016 r., a następnie wydana adresatowi w dniu 9 sierpnia 2016 r. W piśmie z dnia 12 sierpnia 2016 r., nadanym w dniu 16 sierpnia 2016 r., skarżący uzupełnił brak skargi kasacyjnej. W toku postępowania ustalono, że przesyłka polecona z dnia 19 lipca 2016 r. była powtórnie awizowana w dniu 1 sierpnia 2016 r. Zawiadomienie umieszczono w skrzynce oddawczej adresata. Odnosząc się do treści art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) Sąd wskazał, że skoro przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku skargi kasacyjnej została awizowana po raz pierwszy w dniu 22 lipca 2016 r., a następnie po raz drugi w dniu 1 sierpnia 2016 r., to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 P.p.s.a. nastąpiło z dniem 5 sierpnia 2016 r. Termin do odebrania przesyłki biegł od daty pierwszego awizowania przez kolejnych 14 dni. Okoliczność, że powtórne awizo doręczono dopiero w dniu 1 sierpnia 2016 r., z uwagi na to, że dni 30 i 31 lipca 2016 r. przypadały na sobotę i niedzielę, nie może mieć wpływu na zmianę terminu wynikającego z art. 73 P.p.s.a. Sąd wskazał, że jeżeli strona nie odbierze przesyłki w ciągu 14 dni od dnia dostarczenia pierwszego awiza, uznać należy, że została ona doręczona prawidłowo. Termin nie może być przedłużony, nawet gdy listonosz pozostawi w skrzynce adresata drugie awizo później niż siódmego dnia od daty dostarczenia pierwszego. Podkreślono, że okoliczność wydania adresatowi przesyłki w terminie późniejszym nie ma żadnego znaczenia dla liczenia terminu według art. 73 P.p.s.a. Zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku skargi kasacyjnej upłynął z dniem 12 sierpnia 2016 r. Skarżący uzupełnił brak skargi kasacyjnej w dniu 16 sierpnia 2016 r., a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności, więc skargę kasacyjną należało odrzucić. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie następujących przepisów: a) art. 178 P.p.s.a. przez odrzucenie skargi kasacyjnej mimo braku podstaw do zastosowania tego przepisu, gdyż wezwanie do usunięcia braków zostało doręczone w dniu 19 sierpnia 2016 r., a pismo uzupełniające te braki zostało nadane w dniu 16 sierpnia 2016 r., czyli z zachowaniem siedmiodniowego terminu; b) art. 73 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne jego zastosowanie; c) § 6 ust. 3 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pisma sądowych w postępowaniu cywilnym w związku z art. 65 § 2 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie faktu, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej nie zostało awizowane zgodnie z jego postanowieniami; d) § 10 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w związku z art. 65 § 2 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie faktu, że bez wykonania zawartych w nim dyspozycji nie można uznać, że doszło do doręczenia zastępczego, o którym mówi art. 73 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 73 § 1 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które ma być odebrane. W razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym, za datę doręczenia pisma stosownie do art. 73 § 4 P.p.s.a. przyjmuje się datę, w której upłynął termin do jego odbioru. Taka sytuacja powoduje powstanie domniemania doręczenia pisma stronie i wyznacza początek biegu terminu na podjęcie przez adresata (stronę) określonej czynności prawnej. W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że przesyłka została po raz pierwszy awizowana w dniu 22 lipca 2016 r., zatem termin do jej odbioru minął w dniu 5 sierpnia 2016 r. Skarżąca odebrała natomiast przesyłkę zawierającą wezwanie do uzupełnienia braku skargi kasacyjnej w dniu 9 sierpnia 2016 r. (k. 56 akt sądowych). Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął zatem na podstawie art. 73 § 4 P.p.s.a., że doręczenie postanowienia nastąpiło z datą 5 sierpnia 2016 r. i od tej daty biegł termin do dokonania czynności. Podkreślić należy, że późniejsze doręczenie na żądanie strony pisma, którego wcześniej nie odebrała, lub odebranie pisma po tej dacie – tak jak w rozpatrywanej sprawie - nie obala domniemania doręczenia pisma w trybie art. 73 P.p.s.a. (por. B.Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydawnictwo LexisNexis, wydanie 3, s. 258). Słusznie zatem uznał Sąd pierwszej instancji, że skoro braki skargi kasacyjnej uzupełniono po upływie ustawowego terminu to skargę kasacyjną należało odrzucić. Z uwagi na okoliczności przywoływane we wniesionym zażaleniu, należy wyjaśnić, że domniemanie faktyczne doręczenia pisma w trybie art. 73 P.p.s.a. może być obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Jedną z możliwości służących obaleniu tego domniemania jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej. Istotne jest, aby w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej reklamacja została zgłoszona w formie pisemnej, ustnej do protokołu lub innej, która ujawnia wolę reklamującego w sposób dostateczny, w tym również w formie elektronicznej. Co do zasady brak woli przeprowadzenia procedury reklamacyjnej uniemożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma w trybie awizowania (por. postanowienie NSA z dnia 16 maja 2014 r., II FSK 550/14; orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu zażalenia Skarżący wskazał na nieprawidłowości, jakie w jego ocenie powstały w trakcie doręczenia wezwania w sprawie. Jeżeli skarżący jest przekonany, że nieprawidłowości te wystąpiły, to powinien wyjaśnić przyczyny takiego stanu rzeczy u właściwego operatora pocztowego. Natomiast analiza znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru oraz danych przedstawionych przez operatora pocztowego w odpowiedzi na wezwanie o wyjaśnienia, kiedy przesyłka była powtórnie awizowana wskazuje, że w trakcie doręczenia przesyłki zostały zachowane wszystkie wymogi pozwalające na jednoznaczne przyjęcie, że Skarżący został dwukrotnie zawiadomiony o przesyłce. Należy zatem uznać, że okoliczności wskazane przez Skarżącego, a dotyczące nieprawidłowości awizowania wobec braku przeprowadzenia stosownej procedury reklamacyjne i wyjaśnień u operatora pocztowego, są niewiarygodne. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 4