IV SA/Wa 1877/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - UZASADNIENIE Decyzją z dnia [..] lipca 2014r. (nr [...]) - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez G.G. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania G.G. od decyzji Zarządu [...] W. z dnia [...] marca 2013r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przeniesieniu istniejącego pylonu cenowego na terenie stacji paliw [...] S.A. na działce nr ew. [...] i fragmencie działki nr [...] w obrębie [...]-[...]-[...]położonych przy ul. [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych: Przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy ostatecznie organy uczyniły inwestycję polegającą na przeniesieniu istniejącego pylonu cenowego na terenie stacji paliw [...] S.A. na działce nr ew. [...] i fragmencie działki nr [...] w obrębie [...]-[...]-[...]. Mianowicie wspomnianą decyzją Zarządu [...] W. z dnia [...] marca 2013r. nr [...] ustalono warunki zabudowy. Odwołanie od tej decyzji wniosła G.G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając je zaskarżoną obecnie do WSA w Warszawie decyzją, stwierdziło po przeanalizowaniu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), dalej jako u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), że sporządzając analizę funkcji oraz cech zabudowy organ I instancji wyznaczył obszar analizowany mniejszy niż ten, o którym mowa we wskazanym rozporządzeniu. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Kolegium wniosła G.G. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarga wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarzuca natomiast naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia poprzez niezastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i w konsekwencji nie stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji ustalającej warunki zabudowy. Zdaniem skarżącej Kolegium nieprawidłowo uznało, że stwierdzone przy wydaniu przez Zarząd [...] W. naruszenie prawa nie miało charakteru rażącego. Tym samym nieprawidłowo uchyliło decyzję o warunkach zabudowy, podczas gdy powinno stwierdzić jej nieważność. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Sąd stwierdził bowiem, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kolegium uznało, że konieczne jest wydanie decyzji o charakterze kasatoryjnym, zatem zastosowało normę art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; przy czym przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W niniejszej sprawie Kolegium uznało, że doszło do naruszenia przepisów postępowania i w konsekwencji uwzględniło odwołanie G.G. Strona jednak złożyła skargę do sądu administracyjnego na korzystne dla siebie rozstrzygnięcie (tj. uwzględniające jej odwołanie), domagając się nie uchylenia decyzji ustalającej warunki zabudowy, lecz stwierdzenia jej nieważności w ramach kontroli instancyjnej. W świetle przepisów k.p.a. rozstrzygnięcie, którego domaga się skarżąca jest niedopuszczalne. Uprawnienia procesowe organu odwoławczego zostały wyczerpująco wymienione w art. 138 k.p.a. Przepis ten wskazuje rodzaje rozstrzygnięć, które wydaje organ odwoławczy rozpatrujący odwołanie wniesione od decyzji organu I instancji. W katalogu tym nie mieści się decyzja stwierdzająca nieważność orzeczenia pierwszej instancji. Aby stwierdzić nieważność decyzji administracyjnej niezbędne jest wszczęcie odrębnego postępowania o charakterze nadzwyczajnym, którego podstawy prawne przewidziano w art. 156 k.p.a. i nast. W rozpoznawanej sprawie takie postępowanie nie toczy się. Przedmiotem oceny jest decyzja wydana w postępowaniu zwykłym, kiedy to w ramach kontroli instancyjnej nie jest dopuszczalne wydanie innego rodzaju rozstrzygnięć, poza przewidzianymi w art. 138 k.p.a. Z tych względów skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.