II SA/Wr 415/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz /sprawozdawca/ Sędzia WSA - Alicja Palus Protokolant - Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w dniu 18 października 2011 r. na rozprawie wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie ze skargi Z S na uchwałę Rady Gminy Legnickie Pole z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Legnickie Pole" dla wybranych terenów pod elektrownie wiatrowe postanawia 1. odmówić dopuszczenia A sp. z o.o. w W do udziału w postępowaniu sądowym; 2. odmówić dopuszczenia B Sp. z o.o. w L do udziału w postępowaniu sądowym. UZASADNIENIE Wnioski obu wskazanych w sentencji osób o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestników były bezzasadne. Nieuzasadnione było ich stanowisko, jakoby spełniali przesłanki ustanowione w art. 33 § 2 p.p.s.a., skoro są dzierżawcami nieruchomości położonych na terenie objętym uchwałą o zmianie Studium, która to zmiana jest dla nich korzystna jako przyszłych inwestorów elektrowni wiatrowych, gdyż dopuściła lokalizację tych elektrowni. Zgodnie z art. 33 § 2 p.p.s.a. uczestnikiem postępowania sądowego może zostać osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego. Skarga innej osoby, która zainicjowała to postępowanie sądowe powinna więc dotyczyć aktu wydanego w postępowaniu administracyjnym. Tymczasem uchwalanie zmiany studium następuje w oparciu o procedurę ustanowioną w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Procedura ta nie jest postępowaniem administracyjnym. Ponadto przesłanką legitymacji skargowej w nin. sprawie jest zgodnie z art. 101 u.s.g. naruszenie interesu prawnego. Nie mógł zostać dopuszczony do udziału w sprawie podmiot, który twierdzi o posiadaniu jedynie interesu prawnego. Gdyby interes tego podmiotu został przedmiotową uchwałą naruszony, wówczas mógłby on po wyczerpaniu procedury z art. 101 u.s.g. samodzielnie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Wnioskodawcy nie znajdują się w takiej samej sytuacji prawnej wobec skutków prawnych zaskarżonej uchwały. Skarżący bowiem wnosi o stwierdzenie nieważności tej uchwały z powołaniem się na naruszenie przysługującego mu właśnie, indywidualnego i skonkretyzowanego interesu prawnego. Natomiast wnioskodawcy powołują się na przysługiwanie im interesu, w istocie faktycznego, w oddaleniu skargi. Pragną zatem stać się pomocnikami procesowymi organu, a dopuszczenia takich osób (jak interwenientów w procedurze cywilnej) ustawa nie przewiduje. Przytoczone powyżej stanowisko prawne potwierdza liczne orzecznictwo sądowoadministracyjne, utrwalone i jednolite. Na tezy prawne tego orzecznictwa trafnie powołały się strony, wnosząc o nieuwzględnienie wniosku. Dlatego, na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. PM 16.11.2011 r.