II SA/Go 346/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Referendarz sądowy Jarosław Piątek (spr.), , Protokolant Referendarz sądowy Jarosław Piątek, po rozpoznaniu w dniu 12 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie : Dodatek mieszkaniowy p o s t a n a w i o no odmówiono przyznania prawa pomocy UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 18 lipca 2007 r. oddalił skargę K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. W ustawowym terminie skarżący złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem. Pismem z dnia [...] r. K.S. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. W uzasadnieniu wniosku K.S. między innymi podał, że pobiera zasiłek przedemerytalny w wysokości 642,62 zł (brutto.), posada oszczędności w kwocie 5.000 zł. W uzupełnieniu złożonego wniosku skarżący przedstawił rachunki związane z eksploatacją mieszkania oraz koszty związane z zaspokajaniem innych podstawowych potrzeb życiowych. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, iż z pkt. 4 formularza PPF wynika, że K.S. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika. Jednakże uzasadnienie tego wniosku jednoznacznie wskazuje, że skarżący domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika i dlatego rozpoznano wniosek w tym zakresie. Nadto należy zauważyć, iż w przedmiotowej sprawie K.S. z mocy ustawy jest zwolniony od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 262 p.p.s.a., przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. W niniejszej sprawie nie można przyjąć, iż wniosek K.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika jest uzasadniony. Jest prawdą, iż skarżący uzyskuje niewielki dochód z tytułu zasiłku przedemerytalnego, tj. 642 zł. Należy jednak pamiętać, że w postępowaniu w sprawie przyznania prawa pomocy badaniu podlega nie tylko dochód wnioskodawcy, ale także posiadany majątek. W tym kontekście należy zauważyć, iż z formularza PPF wynika, że K.S. posiada oszczędności w wysokości 5.000 zł, a zatem posiada on środki które może przeznaczyć na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Nie bez znaczenia jest także fakt, iż skarżący nie ponosi znacznych wydatków na eksploatacją mieszkania, jest osobą zdrową. Należy podzielić pogląd wyrażony w literaturze, iż prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36,39). W konkluzji należy zatem stwierdzić, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienie zawodowego pełnomocnika nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.