II SA/Wa 1578/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung (spr.), Danuta Kania, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego A.S. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) utrzymuje w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] odmawiającą A. S. udostępnienia informacji publicznej zawartej we wniosku z dnia [...] kwietnia 2014 r. w postaci kopii wyciągu pływania i potwierdzających go odpowiednich zapisów w żeglarskiej książeczce pracy S. W., Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w [...]. Z akt administracyjnych wynika następujący stan sprawy. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. A. S. zwrócił się do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o udostępnienie w tym ustawy o dostępie do informacji publicznej kopii dokumentów złożonych przez S. W., Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w [...]. w związku z uzyskaniem patentu kapitana żeglugi śródlądowej, a stwierdzających spełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych i składu załóg statków żeglugi śródlądowej – w tym zwłaszcza wyciągów pływania potwierdzających wymaganą praktykę i kopii odpowiednich zapisów w żeglarskiej książeczce pracy. Wnioskodawca wskazał również na to, że wniosek ten jest konsekwencją jego wystąpienia z dnia [...] listopada 2013 r. do Ministra Infrastruktury i Rozwoju, w którym zasugerowana została konieczność weryfikacji przedłożonej przez S. W. dokumentacji, uzasadniającej dopuszczenie go do egzaminu na patent kapitana, a także przedstawienia opinii publicznej jej wyników, w postaci kopii oryginalnych dokumentów i ich omówienia. Wnioskodawca motywował ten wniosek względami zdyskredytowania nieprzychylnych, ale przybierających coraz szerszy zasięg, pogłosek krążących wokół osoby p. W. Po rozpatrzeniu wniosku, Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., sygn. [...], odmówił udostępnienia informacji, o której mowa we wniosku z dnia [...] kwietnia 2014 r. W uzasadnieniu, Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał na okoliczność, że wnioskodawca podnosi zastrzeżenia i sygnalizuje wątpliwości w odniesieniu do prawidłowości uzyskania przez S. W. patenty kapitana żeglugi śródlądowej, co zdaniem wnioskodawcy podważałoby kwalifikacje i kompetencje do pełnienia przez niego stanowiska dyrektora urzędu żeglugi. Minister Infrastruktury i Rozwoju podkreślił, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw transportu spośród kandydatów posiadających wiedzę, kwalifikację zawodowe i doświadczenie w zakresie żeglugi śródlądowej. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do formacji publicznej udostępnienie dokumentów potwierdzających przebieg ścieżki zawodowej, o którą wnosi A. S. podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. W tym zakresie wystąpienie wnioskodawcy o ujawnienie dokumentów związanych z uzyskaniem patentu kapitana żeglugi śródlądowej, którego posiadanie nie jest wymogiem obowiązkowym do spełnienia przez kandydata na stanowisko dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej nie mogło zostać uwzględnione. Powyższą decyzję z upoważnienia Ministra Infrastruktury i Rozwoju podpisała D. P. Podsekretarz Stanu. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. A. S. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. ponownie wydaną z upoważnienia Ministra Infrastruktury i Rozwoju przez D. P. Podsekretarza Stanu organ utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2014 r. stała się przedmiotem A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o: - uchylenie w całości decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2014 r., sygn. [...], odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, z uwagi na naruszenie prawa materialnego w postaci art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 2 i 3 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, co miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, - przekazanie Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju sprawy wniosku o udostępnienie informacji publicznej do ponownego rozpatrzenia. Skarżący podniósł również, że decyzja została wydana bez uwzględnienia wyrażonej w art. 10 k.p.a., zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, co stanowi inne naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ust. 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności i prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż u niej wskazane. Bezspornym jest, iż Minister Infrastruktury i Rozwoju jest organem administracji publicznej w świetle art. 5 § 2 pkt 3 i 4 k.p.a., a zatem z mocy art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. przysługiwał skarżącemu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Ministra Infrastruktury i Rozwoju, do którego stosuje się odpowiednie przepisy dotyczące odwołań. W świetle art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzji ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a. Przepisy art. 24 oraz art. 25 k.p.a. regulujące instytucje wyłączenia pracownika organu administracji publicznej oraz wyłączenia organu, mają stwarzać warunki do bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji, a także sam organ oraz eliminowania jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie wśród uczestników postępowania. Przepisy prawa procesowego o wyłączeniu pełnią zatem funkcję gwarancyjną. Z założenia mają chronić bezstronność i obiektywizm orzekania, zapewniając warunki "uczciwego procesowania" (W. Chróścielewski: "Organ administracji publicznej w postępowania administracyjny" Dom Wydawniczy ABC str. 12 oraz glosa do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II GPS 2/06, Zeszyły Naukowe Sądownictwa Administracyjnego nr 3(12) z 2007 r. str. 137). Nie mogą być zatem pomijane w procesie stosowana prawa. Nie do przyjęcia jest także ich zawężająca wykładnia. Przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. zaś wskazuje że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie obie decyzje Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2014 r. i z dnia [...] lipca 2014 r. z jego upoważnienia podpisała D. P. – Podsekretarz Stanu zatem decyzja z dnia [...] lipca 2014 r. została wydana przez D. P. – Podsekretarza Stanu, mino że brała udział w wydaniu wcześniejszej zaskarżonej w toku instancyjnym decyzji. Przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania jedynie do sytuacji, gdy decyzje czy postanowienia, takie jak rozpatrywane w mniejszej sprawie, podpisuje minister - piastun urzędu (por. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego. Lex/el. 2013, A. Plucińska – Filipowicz, Komentarz do zmiany art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzonej przez Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18, Lex/el. 2011: patrz także wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 36/10 i z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1164/10). Ponadto, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt SK 3/11, Lex nr 1085775 stwierdził, że zakaz z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie dotyczy tylko piastuna funkcji monokratycznego organu centralnej administracji rządowej. Wyjątek, nieobjęty art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., nie wystąpił więc wobec Podsekretarz Stanu – D. P. Wobec tego, skoro na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję ma obowiązek uchylić decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, należało orzec jak w sentencji. Sąd, z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów dające podstawę do wznowienia postępowania, nie odnosił się do merytorycznych zarzutów skargi. Organ będzie obowiązany ponownie rozpatrzyć wniesiony przez A. S. środek zaskarżenia od decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. mając na względzie treść art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 ww. ustawy.