II GSK 2312/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1766/13 w sprawie ze skargi [...] na informację [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. o sygn. akt V SA/Wa 1766/13, oddalił skargę [...] na informację Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. I W dniu 21 maja 2012 r. [...] (dalej: skarżąca, spółka) złożyła do Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej: NCBiR) wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pod tytułem "Międzynarodowy model referencyjny miasta – nowy standard zarządzania dedykowany miastom" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 1. Oś priorytetowa: Badania i rozwój nowoczesnej technologii, Działanie 1.4: Wsparcie projektów celowych. Powyższy wniosek został następnie poprawiony przez skarżącą pod względem formalnym, zgodnie z wezwaniem z dnia 21 czerwca 2012 r. oraz skierowany do oceny merytorycznej, jako spełniający kryteria formalne. Po przeprowadzeniu oceny merytorycznej przez NCBiR, pismem z dnia [...] października 2012 r., poinformowało skarżącą, że jej wniosek został umieszczony na liście projektów nierekomendowanych do wsparcia ze względu niespełnienie wymaganych kryteriów. Wyjaśniono przy tym, iż projekt nie spełnił kryterium merytorycznego dostępu nr 10 "Wydatki są uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu" oraz uzyskał 78,66 pkt. Wskazano jednocześnie, iż uzasadnienie przedmiotowej oceny znajduje się w załączonych do pisma kartach oceny merytorycznej. W odniesieniu do spełnienia ww. kryterium ekspert nr 1 wskazał, że projekt jest ściśle powiązany tematycznie z projektem realizowanym wcześniej z tym samym podwykonawcą, który został wskazany we wniosku, tj. [...]. Zaznaczył też, że wskazane przez spółkę wydatki co do natury są bezpośrednio związane z realizacją planowanych działań, jednakże ich wysokość nie wydaje się być dostosowana do zakresu tych działań, ani współmierna do planowanych rezultatów. Zawyżone wydają się być m. in. pozycje dotyczące części badawczej, w szczególności zatrudnienia i kosztów wynagrodzeń wraz z pochodnymi osób zatrudnionych przy prowadzeniu badań przemysłowych, a także przewidywane koszty usług badawczych, wiedzy technicznej oraz usług doradczych. Zdaniem eksperta dokładniejszego uzasadnienia wymagałoby, np. zatrudnienie w projekcie 20 konsultantów przez cały okres realizacji ze stałym wynagrodzeniem 10 000 zł/os./m-c, niezależnie od intensywności prac w poszczególnych zadaniach, aktualnych realiów rynkowych, a także faktu, że część działań w projekcie realizowanych będzie w ramach ekspertyz. Ekspert nr 2 także uznał, że kryterium nr 10 nie zostało spełnione. W jego ocenie nie wszystkie wydatki można uznać za należycie uzasadnione oraz wielkościowo racjonalne. Wnioskodawca planuje, zgodnie z punktem C.1.4 podpunkt b zakupić aparaturę naukowo-badawczą, jednakże nie wykazuje dla części wydatków zasadności zakupu określonej ilości sprzętu, bądź wskazanej ceny. Ekspert wymienił tu wydatki na zakup: serwerów, zestawów komputerowych, centrum druku sieciowego, urządzeń sieciowych, rzutników, modułów – zewnętrzny mechanizm partycjonowania i oprogramowania. Podsumowując ekspert nr 2 wskazał, iż za niemożliwe do oceny bądź zbędne z punktu widzenia wymagań projektowych należało uznać wydatki na łączną kwotę 2.805.680,00 zł. Natomiast ekspert nr 3 uznał, iż kryterium nr 10 zostało przez wnioskodawcę spełnione. W uzasadnieniu tej oceny wskazał natomiast, że projekt jest logiczną konsekwencją poprzednich projektów realizowanych wspólnie z [...], chociaż zawarto w nim nowe elementy. Na powyższą informację skarżąca złożyła protest, który nie został uwzględniony, o czym pismem z dnia [...] lutego 2013 r. poinformowano skarżącą. Wskazano przy tym, iż w celu dokonania rzetelnego i bezstronnego rozstrzygnięcia podniesionych zarzutów, powołany został Zespół do spraw rozpatrywania protestów, którego opinia stanowiła podstawę rozstrzygnięcia protestu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. spółka wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez instytucję pośredniczącą. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 875/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia NCBiR. Zdaniem WSA pisemna informacja o negatywnej ocenie projektu winna zawierać uzasadnienie wyników oceny projektu. Natomiast analizując treść pisma NCBiR z dnia [...] października 2012 r. nie sposób dopatrzyć się w nim ww. elementu. Na skutek skargi kasacyjnej NCBiR Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 1051/13 uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. NSA nie zgodził się z poglądem Sądu I instancji, że pierwsza informacja NCBiR o negatywnej ocenie projektu nie zawiera uzasadnienia. W ocenie NSA skoro informacja o negatywnej ocenie projektu nie jest decyzją administracyjną, nieuprawniony jest wniosek, iż uzasadnienie tej informacji powinno odpowiadać wymogom przewidzianym dla decyzji administracyjnej. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 26 września 2013 r., o sygn. akt V SA/Wa 1766/13, oddalił skargę spółki. Według Sądu I instancji, organ prawidłowo uznał, że koszty związane z zatrudnieniem 20 konsultantów ze stałym wynagrodzeniem 10.000 zł miesięcznie, nie zostały uzasadnione. Nie umieszczono bowiem informacji, na jakiej podstawie przyjęto stawkę akurat w takiej wysokości, a także nie wskazano wymagań wobec osób, które taką stawkę mają otrzymać. W ofertach prac, zawartych na stronie spółki, (np. na stanowisko konsultanta) także nie można znaleźć odpowiedzi na pytanie, jak konkretnie należy powiązać wysokość stawek wynagrodzenia z kwalifikacjami poszczególnych konsultantów. Wobec takiego stopnia ogólnikowości i lakoniczności, uprawnione było stanowisko organu uznającego wskazane stawki za zawyżone. Sąd I instancji podzielił również stanowisko NCBiR, iż niewymieniono i nieuzasadniono zadań związanych z pracą konsultantów. Odnośnie zakupu sprzętu Sąd I instancji wskazał, że formularz odpowiedzi na zapytanie ofertowe skarżąca przedstawiła dopiero w załączniku do protestu, a to powinno się znaleźć w dokumentacji projektowej i wówczas byłoby przedmiotem oceny merytorycznej. Ponadto jak stwierdził WSA brak jest specyfikacji technicznej i pełnego, wyczerpującego uzasadnienia dla zakupu 2 serwerów (aplikacyjnego i bazodanowego). Podobnie w odniesieniu do rzutników multimedialnych (6 sztuk), nieuzasadniono precyzyjnie konieczności zakupu takiej akurat ilości, wskazując tylko ogólnie, iż projekt ma odpowiednio dużą skalę. Nie wykazano konieczności zakupu modułu do partycjonowania bazy danych do opisu procesów i modeli zarządzania na 4 CPU – wraz z supportem 24 miesiące oraz zakupu modułu advance security na 4 CPU – wraz z supportem 24 miesiące. Skarżąca niesprecyzowała również w jakiej części koszt wynajęcia biura obejmuje potrzeby bezpośrednio związane z projektem i brak jest sposobu wyliczenia wskazanej przez niego kwoty. Sąd I instancji wskazał, że dokonując badania złożonego wniosku, organ zastosował procedury znajdujące się w § 7 Regulaminu konkursu co do sposobu przeprowadzania oceny merytorycznej. Oceny wniosku dokonało 3 niezależnych, zewnętrznych ekspertów, z których wyliczono średnią arytmetyczną, według kryteriów zawartych w Przewodniku po kryteriach wyboru. Merytoryczne kryteria dostępu oceniono w systemie 0-1, pozostałe kryteria merytoryczne w systemie punktowym, przy określeniu minimalnej ilości punktów na 60 i maksymalnej na 100 punktów. Według Sądu I instancji także protest został rozpoznany prawidłowo, zgodnie z procedurą odwoławczą przez specjalnie powołany Zespół do spraw rozpatrywania protestów od wyników oceny merytorycznej. Rozstrzygnięcie protestu w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. zawiera odniesienie się do wszystkich zarzutów zawartych w proteście i wyczerpujące stanowisko odnośnie nieuznania spełnienia kryterium merytorycznego dostępu nr 10. WSA nie stwierdził również, aby została naruszona zasada równego dostępu do pomocy w ramach programu operacyjnego art. 26 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z póżn. zm.), dalej; u.z.p.p.r., a także nie można uznać, iż niezapewniono przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie kryterium merytorycznego dostępu nr 10. Organ, w świetle tego, co zostało opisane we wcześniejszej części uzasadnienia dokonał rzetelnej oceny projektu i wyciągnął właściwy wniosek, iż projekt nie spełnił kryterium merytorycznego dostępu nr 10 "Wydatki są uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu". II Skarżąca wystąpiła ze skargą kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), tj.: 1) § 7 dokumentacji Konkursu Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 Priorytet 1 Badania i rozwój nowoczesnych technologii, Działanie 1.4. (dalej jako "Konkurs") Wsparcie projektów celowych poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie, co skutkowało uznaniem, iż Instytucja Pośrednicząca zapewniła przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie kryterium merytorycznego dostępu nr 10 podczas, gdy pomimo iż ocena została dokonana przez 3 ekspertów to nie zostały z tejże oceny wyciągnięte właściwe, spójne i logiczne wnioski, 2) art. 26 ust. 2 i 4 u.z.p.p.r. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż ocena dokonana przez Instytucję Pośredniczącą jest prawidłowa i niezawiera uchybień naruszających zasadę równego dostępu do pomocy publicznej, podczas gdy ocena projektu została wykonana w sposób nierzetelny, subiektywny i selektywny, a także art. 3 § 1 w zw. z art. 26 ust. 2 oraz 31 ust. 1 u.z.p.p.r., przez oddalenie skargi mimo niewyjaśnienia zarzutu skarżącej co do naruszenia przez organ administracyjny zasad równości w dostępie do środków pomocowych oraz zasad rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w konkursie, w szczególności przez pominięcie argumentacji skarżącej co do braku powiązań pomiędzy projektem, a wcześniejszymi projektami. II. Naruszenie prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: 3) art. 141 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia przez Sąd I instancji motywów i przesłanek wydania orzeczenia w sprawie i jedynie lakoniczne wskazanie w uzasadnieniu, iż Sąd za podstawę wydanego orzeczenia przyjął twierdzenia organu administracji z którymi się zgadza. Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną NCBiR wniosło o jej oddalenie w całości. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione. Na wstępie stwierdzić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku wyłącznie w obszarze zakreślonym przez kasację, co znajduje oparcie w art. 183 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r., biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, która w sprawie nie występuje. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie sformułowany w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej i doprecyzowany w jej uzasadnieniu zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest niezasadny. W świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w rozpoznawanej sprawie, powołany przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie występuje w rozpoznawanej sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, także w odniesieniu do wskazanych w skardze kasacyjnej kryteriów oceny projektu skarżącej, zawiera w dostatecznym stopniu wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; LEX nr 590810). Wbrew twierdzeniom kasatora Sąd I instancji uzasadnił swoje stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że kasator zarzucając naruszenie 141 § 4 p.p.s.a. w istocie kwestionuje merytoryczne rozstrzygnięcie Sądu l instancji, a istotę naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. upatruje w tym, że Sąd I instancji nie podzielił zarzutów podniesionych w skardze. Kasator wskazuje bowiem, że Sąd I instancji bezkrytycznie przyjął tezę organu, iż skarżąca nieuzasadniła we wniosku, dlaczego przyjęła koszty związane z zatrudnieniem 20 konsultantów na wskazywaną we wniosku kwotę. Podkreślenia wymaga, że niepodzielenie argumentacji Sądu I instancji przez stronę nie może być utożsamiane z niespełnieniem przez uzasadnienie zaskarżonego wyroku wymogów, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Poza tym za pomocą tego przepisu nie można zwalczać zaakceptowanego przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego przez organy, a taką próbę podejmuje skarżąca, polemizując ze stanowiskiem Sądu przyjętym w zaskarżonym wyroku. Ustalenia stanu faktycznego mogą być podważane przez kasatora poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, czego jednak kasator nie uczynił. Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie nie podziela wskazanego zarzutu, stwierdzając, że nie doszło w omawianym zakresie do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanych w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, należy uznać je za całkowicie nieuzasadnione. Według kasatora Sąd I instancji naruszył § 7 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 Priorytet 1: Badania i rozwój nowoczesnych technologii, Działanie 1.4: Wsparcie projektów celowych poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie, co skutkowało uznaniem, iż Instytucja Pośrednicząca zapewniła przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie kryterium merytorycznego dostępu nr 10 podczas, gdy pomimo iż ocena została dokonana przez 3 ekspertów to nie zostały z tejże oceny wyciągnięte właściwe, spójne i logiczne wnioski. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej kastorowi chodziło w istocie o naruszenie § 7 punkt II ppkt 5 Regulaminu konkursu. Treść § 7 punkt II ppkt 5 Regulaminu konkursu jest następująca: "Poprawne formalnie wnioski są poddawane ocenie merytorycznej zgodnie z kryteriami wyboru projektów zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący PO IG. Lista kryteriów merytorycznych zawarta jest w Załączniku nr 2 do Regulaminu". Odnosząc się do tak postawionego zarzutu należy wskazać, że z jego uzasadnienia wynika, iż w istocie kasator zmierza do podważenia dokonanych w rozpoznawanej sprawie ustaleń faktycznych. Przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektu należy odróżnić od dowolnej oceny kryterium, co jest faktycznym przedmiotem zarzutu. Dowolna ocena danych okoliczności faktycznych nie może znaleźć uzasadnienia w ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, jak to błędnie uczynił autor skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II GSK 1622/13). Natomiast skarga kasacyjna nie zawiera w tym zakresie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. z odpowiednio powiązanymi przepisami proceduralnymi, które w ocenie skarżącej zostały naruszone. Fakt, że skarżąca nie zgadza się z oceną wniosków zaprezentowanych przez ekspertów, co do kryterium merytorycznego dostępu nr 10 "Wydatki są uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu", nie może świadczyć o naruszeniu § 7 punkt II ppkt 5 Regulaminu konkursu. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 26 ust. 2 i 4 u.z.p.p.r. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że u.z.p.p.r. nie zawiera art. 26 ust. 4 u.z.p.p.r., gdyż przepis ten składa się z trzech ustępów. Natomiast art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. stanowi, że instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Oceniając powyższy zarzut podkreślić należy, że naruszenie wskazanej w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. zasady mogłoby znaleźć uzasadnienie, gdyby nazwa ustalonego kryterium, budziła trudności językowe, czy to przez posłużenie się niejednoznacznymi, skrótowymi lub obcojęzycznymi, czy sprzecznymi znaczeniowo terminami, a w konsekwencji utrudniałaby odczytanie istoty tego kryterium, co skutkowałoby niebezpieczeństwem, że oceniane byłyby dane przedmiotowo różne (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2010 r. sygn. akt II GSK 309/10, zbiór Lex nr 596741). Jednakże taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Kryterium nr 10 – "Wydatki są uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu" zawarte w Przewodniku po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2012 zostało dokładnie i czytelnie sprecyzowane. Z opisu tego kryterium zawartego w ww. Przewodniku wynika, że wydatki planowane do poniesienia w ramach Projektu i przewidziane do objęcia wsparciem muszą być uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zaplanowanych przez wnioskodawcę i partnera działań i celów projektu oraz celów określonych dla działania. Przez "uzasadnione" należy rozumieć, iż muszą być potrzebne i bezpośrednio związane z realizacją działań uznanych za kwalifikowane zaplanowanych w Projekcie. Każda pozycja zawarta w Harmonogramie rzeczowo-finansowym musi być odpowiednio opisana i uzasadniona we właściwym punkcie Biznes planu. Przez "racjonalne" należy rozumieć, iż ich wysokość musi być dostosowana do zakresu zaplanowanych czynności / potrzeb inwestycyjnych. Nie mogą być zawyżone ani zaniżone. Przez "adekwatne" należy rozumieć, iż muszą być także odpowiednie (i rodzajowo, i pod względem wysokości) do zakresu poszczególnych działań w Projekcie oraz do rezultatów tych działań (str. 16-17 cyt. Przewodnika). Z uwagi na powyższe należy uznać za niezasadny zarzut naruszenia art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r., tym bardziej, że dla wszystkich wnioskodawców ubiegających się o uzyskanie punktów w ramach kryterium nr 10 zostały określone jednakowe zasady. Za zupełnie niezrozumiały i nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r., zgodnie z którym w celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru projektów do dofinansowania mogą uczestniczyć eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym. Kasator nie uzasadnił, na czym miałoby polegać naruszenie ww. przepisu Ponadto, treść tego zarzutu i jego uzasadnienie całkowicie nie koresponduje z treścią powołanego przepisu, co uniemożliwia Sądowi merytoryczne ustosunkowanie się do tego zarzutu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.