II OZ 1194/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2728/17 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji i ustanowieniu tłumacza przysięgłego w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 13 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2728/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku A. S. (dalej jako Skarżący) o wstrzymanie zaskarżonej decyzji oraz wniosku o ustanowienie tłumacza przysięgłego języka rosyjskiego w sprawie z jego skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen, w pkt 1 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, w pkt 2 ustanowił dla Skarżącego tłumacza przysięgłego jeżyka rosyjskiego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że realność spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków wynikających z zaskarżonej decyzji oraz okoliczności wskazanych przez stronę przemawiały za uwzględnieniem wniosku. Udzielenie ochrony tymczasowej do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego decyzji, która skutkuje wydaleniem cudzoziemca, stanowi o zachowaniu standardów rzetelnej procedury i ma na celu urzeczywistnienie prawa strony do sądu. Przywołano orzeczenia, z których miało wynikać, iż wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji zgodne dowodzi zagwarantowania rzetelnej procedury i zapewnia realizacje prawa do sądu. Sąd podzielił argumentację przedstawioną przez pełnomocnika skarżącego, zawartą w piśmie procesowym z dnia 11 lipca 2018 r., iż rozłąka z pozostającą w Polsce rodziną mogłaby spowodować znaczną szkodę w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie stosownych przepisów prawa Sąd w pkt. 2 orzekł o ustanowieniu dla skarżącego tłumacza przysięgłego języka rosyjskiego. Zażalenie na powyższe postanowienie w zakresie dotyczącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wniósł Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W tym zakresie zaskarżył je w całości. Organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego tj. art. 61 § 3 w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.; dalej P.p.s.a.) poprzez: 1. orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji, pomimo braku wskazania przez WSA w Warszawie w uzasadnieniu postanowienia konkretnych okoliczności faktycznych przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji w świetle przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz braku wykazania przez skarżącego realizacji przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; 2. oparcie zaskarżonego orzeczenia o argumentację odwołującą się do przepisów Konwencji Genewskiej dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. nr 119, poz. 515 ze zm.) oraz Protokołem Nowojorskim dotyczącym statusu uchodźców, sporządzonym w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r. nr 119 poz. 517), które w sprawie stanowiącej przedmiot kontroli sądu nie miały w ogóle zastosowania. W oparciu o tak postawione zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. W uzasadnieniu organ przytoczył podawane przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powody dla których wystąpił on o wstrzymanie. Znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków upatrywał w konieczności opuszczenia terytorium Polski, rozłąki z rodziną (matką, siostrą, ojczymem), trudnością z późniejszym powrotem z uwagi na niechęć władz ukraińskich do wyjazdów jej obywateli poza granice kraju oraz w braku uzyskiwania dochodów na Ukrainie, przed rozpoznaniem jego skargi przez WSA w Warszawie. Organ wskazał, na potwierdzoną w poglądach orzecznictwa, konieczność właściwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez podanie okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zdaniem organu przywołana w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia argumentacja budzi uzasadnione wątpliwości. Wskazuje ona, że okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji istnieją niejako automatycznie z uwagi na fakt, że wyjazd Cudzoziemca z Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd pozbawiłby go możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym a tym samym skorzystania w pełnym zakresie z prawa do sądu. Nie można zaakceptować takiej argumentacji albowiem prowadziłoby to do wniosku, że w każdej sprawie w przedmiocie zobowiązania do powrotu zasadne byłoby wstrzymanie wykonania decyzji, co stoi w sprzeczności z treścią ww. regulacji. Takiej interpretacji sprzeciwia się orzecznictwo NSA. Organ zwrócił uwagę na nieadekwatność przywołanego w uzasadnieniu postanowienia Sądu orzecznictwa sądów administracyjnych do przedmiotu rozpoznawanej sprawy, która dotyczyła zobowiązania do powrotu a nie nadania statusu uchodźcy. Konwencja Genewska ani Protokół Nowojorskie nie miały w ogóle zastosowania w sprawie objętej zaskarżeniem. Organy w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy uznały, że nie występują okoliczności uzasadniające obawę skarżącego przed prześladowaniem czy też rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy. Argumentu dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowił także art. 331 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, na który powołał się Sąd I instancji w uzasadnieniu. Chroni ona, z mocy prawa, bez konieczności przedkładania odrębnej argumentacji, wnoszącego skargę na decyzję o zobowiązaniu do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania przed koniecznością opuszczenia kraju do momentu wydania postanowienia w zakresie wniosku o wstrzymanie. Pełni on odmienną funkcję i odnosi się do innego przedziału czasowego niż przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. Przepis ten chroni cudzoziemca w okresie od złożenia skargi zawierającej wniosek wstrzymanie do dnia wydania ostatecznego postanowienia przez Sąd w kwestii wstrzymania. Ochrona tymczasowa z art. 61 § 3 P.p.s.a. chroni cudzoziemca, który oczekuje na rozpatrzenie jego sprawy przez sąd administracyjny przed niekorzystnymi skutkami wykonania zaskarżonej decyzji i zapewnia ochronę do dnia wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę ( art. 61 § 6 P.p.s.a.). Brak wymogu przedstawienia jakiejkolwiek argumentacji dla możliwości zastosowania art. 331 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nie oznacza, że przedstawienia takich argumentów nie wymaga wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym przepisie wyraźnie wskazano konkretne przesłanki, które w sprawie muszą zachodzić, by przyznanie ochrony tymczasowej można było uznać za uzasadnione. Organ zauważył, że skarżący w niniejszym postępowaniu jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Okoliczność ta powiązana ze specyfika postępowania sądowoadministracyjnego, które nie wymaga osobistego udziału strony na rozprawie i zasadą orzekania na podstawie akt sprawy (art. 107 i art. 133 § 1 P.p.s.a.) wyklucza przyjęcie, ze do zapewnienia stronie prawa do sądu konieczne było orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji wydając zaskarżone postanowienie zastosował pewien automatyzm działania wychodząc z założenia, iż konieczność wstrzymania wykonania decyzji wynika już bezpośrednio z samego jej charakteru niezależnie od okoliczności, na które powołuje się skarżący oraz ich istotności dla przyjęcia, iż wykonanie decyzji spowoduje, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie przewidział możliwości automatycznego stosowania ochrony tymczasowej w przypadku każdej skargi na rozstrzygniecie, które wiąże się z opuszczeniem kraju przez cudzoziemca, stawiając wymóg by strona uprawdopodobniła przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. W odpowiedzi na zażalenie pełnomocnik skarżącego wniósł o oddalenie zażalenia organu oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym, które nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a.a w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. wniesiono o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci: uzasadnienia decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2017 r. o udzieleniu ochrony uzupełniającej dla O. M., O. M. oraz L. M. na okoliczność istnienia przesłanek z art. 63 § 3 P.p.s.a. (powinno być art. 61 § 3 dop. Sądu) tj. wyrządzenia szkody w przypadku wyjazdu skarżącego, naruszenia prawa do poszanowania życia rodzinnego, złego stanu psychicznego małoletniej siostry skarżącego. Dopuszczenie dowodu pozwoli wyjaśnić istotne wątpliwości w sprawie, a nadto nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja nakłada na stronę obowiązek opuszczenia terytorium RP w określonym terminie i podlega przymusowemu wykonaniu w myśl art. 329 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Podlega więc wykonaniu i nadaje się do wykonania. Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie z uwagi na fakt, iż zobowiązanie cudzoziemca do powrotu do kraju pochodzenia z zasady może spowodować znaczną szkodę a nawet i trudne do odwrócenia skutki. Niewstrzymanie wykonania decyzji zobowiązującej do powrotu może skutkować wydaleniem skarżącego z terytorium RP. Z uwagi na złożenie kolejnych już wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej postępowanie o zobowiązanie do powrotu może być wszczęte. Przymusowe wykonanie decyzji przed rozpatrzeniem skargi kasacyjnej przez sąd pozbawi skarżącego możliwości udziału w postępowaniu sądowym, w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej udzielona ochrona mogła by okazać się iluzoryczna. Cudzoziemcowi powinno się zagwarantować prawo do pobytu na terytorium Polski na czas trwania sądowej kontroli decyzji administracyjnych. Udzielenie ochrony tymczasowej w przypadku decyzji skutkującej wydaleniem cudzoziemca, stanowi o zachowaniu standardów rzetelnej procedury i urzeczywistnienia prawa do sądu, które polega nie tylko na samym prawie rozpoznania sprawy. Mimo charakteru postępowania sądowoadministracyjnego, które nie wymaga osobistego udziału strony na rozprawie, nie można odmówić skarżącemu pełnego prawa do sądu. Uznanie, ze Skarżący może wyjechać bez uszczerbku dla siebie i dla jego prawa do sądu jest niewłaściwe, skoro wyjazd na Ukrainę z powodów materialnych (problem z zatrudnieniem na Ukrainie, nie posiadanie oszczędności i finansów, brak pomocy finansowej ze strony najbliższej rodziny) spowodowałby, że nie mógłby uczestniczyć w rozprawie, do czego mimo charakteru postępowania sądowoadministracyjnego jest uprawniony i czego nie powinno mu się w żaden sposób ograniczać. Nie można mu zabronić, pomimo posiadania pełnomocnika, prawa do osobistego stawiania się przed sądem i samodzielnego składania wyjaśnień. Ewentualny wyjazd może spowodować trudności w kontakcie Skarżącego z pełnomocnikiem co ma wpływ na prawidłową ochronę jego praw. Pełnomocnik skarżącego wskazuje, że wykonanie decyzji z oczywistych względów wyrządzi mu znaczna szkodę w postaci m.in. rozłąki z rodziną, pogłębienie poczucia strachu, braku możliwości powrotu do Polski, co łączy się z trudno odwracalnymi skutkami. Wskazuje, że szybki powrót nie będzie możliwy z uwagi na brak dochodów na Ukrainie, niechęć wypuszczania własnych obywateli z Ukrainy, biurokrację, a w Polsce przebywa jego najbliższa rodzina (matka i siostra). W przypadku wyjazdu i uchylenia decyzji powrót może okazać się niemożliwy z uwagi na ryzyko nieuzyskania wizy oraz niewystarczające środki finansowe. Zła sytuacja finansowa była podstawą zwolnienia skarżącego z kosztów sądowych. Zerwanie powiązań ze społeczeństwem i rodziną mieszkającą w Polsce, konieczność przeprowadzki z dotychczasowego miejsca zamieszkania zasadniczo może rodzić dla Skarżącego szkody jak i trudne do odwrócenia skutki. Wykonanie decyzji spowoduje rozdzielenie rodziny i tym samym naruszenie prawa do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Ochronie tej podlegają nie tylko więzi rodzinne w rodzinach funkcjonujących prawidłowo, opartych na związkach małżeńskich, ale również więzi istniejące pomiędzy rodzicem a dzieckiem, nawet dorosłym, jeśli w rzeczywistości więzi te są podtrzymywane. Życie rodzinne jest stanem, który wyznacza intensywność więzi o charakterze emocjonalnym, społecznym, ekonomicznym i biologicznym. Fakt, że skarżący jest kawalerem wzmacnia jego potrzebę posiadania blisko i w bezpiecznym miejscu rodziny jaką jest z pewnością jego matka i siostra. Skarżący mieszkając we W. w ramach możliwości starał się pomagać finansowo rodzinie mieszkającej w B.. Po przeprowadzce pomagał matce w opiece nad 11 letnią siostrą. Obecnie odwiedza rodzinę i sprawuje osobistą pieczę nad siostrą. Niewątpliwie z matką i siostrą łączy go bliska więź emocjonalna. Wykonanie decyzji doprowadzi do rozdzielenia rodziny, gdyż matka i siostra zostaną w Polsce (udzielono im ochrony uzupełniającej), gdzie w tej chwili jest ich centrum życiowe. Ojczym opuścił miejsce zamieszkania z matką i siostrą, nie pomaga finansowo, co wymaga większego zaangażowania skarżącego w pomoc najbliższym. Jak wynika z załączonej decyzji z [...] grudnia 2017 r. u małoletniej L. M. (siostry skarżącego) stwierdzono zaburzenia emocjonalne oraz reakcje lękowe, została objęta pomocą psychiatryczną i neurologiczną. W razie wykonania decyzji matka i siostra zostaną bez opieki, przy czym nie chodzi jedynie o pomoc materialną, ale opiekę związaną z pomocą emocjonalną dla siostry czy osobiste zaangażowanie w funkcjonowaniu rodziny, zaś Skarżący zostanie bez wsparcia rodzinnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma chronić stronę, tak by w okresie do rozpatrzenia skargi strona, z uwagi na skutki jakie może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji, nie poniosła znacznej szkody lub nie wystąpiły trudne do odwrócenia skutki. Wnioskodawca jest zobligowany do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przesłanki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi – wzruszony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dość lakonicznie uzasadnił swoje stanowisko w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na co zwrócono uwagę w zażaleniu. Zasadniczo Sąd ograniczył się do podkreślenia, że wykonanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu przed rozstrzygnięciem skargi, co wiąże się z wyjazdem Skarżącego z Polski, doprowadzi do pozbawienia go prawa do sądu. Wobec czego udzielona mu w razie uwzględnienia skargi ochrona sądowa stanie się iluzoryczna. Jak słusznie wskazano w zażaleniu argumentacja ta nie uzasadnia udzielenia ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. bowiem skarżący ma zapewnioną pomoc profesjonalnego pełnomocnika, który reprezentuje jego interesy w postępowaniu i powinien dopełnić wszelkich czynności i dołożyć starań aby skarżący przebywając za granicą nie poniósł z tego tytułu negatywnych skutków. Nie można zatem twierdzić, że wyjazd za granicę, z uwagi na charakter postępowania sądowoadministracyjnego, które nie wymaga udziału stron na rozprawie i składania przez nie osobiście wyjaśnień narazi prawo do sądu skarżącego. Reprezentacja przez profesjonalnego pełnomocnika pozwala zakładać, że fakt przebywania skarżącego poza granicami Polski, nie będzie miało wpływu na przestrzeganie procedur sądowych i obronę jego interesów. Zatem potrzeba zapewnienia prawa do sądu, tak w zakresie udziału w sprawie jak i reprezentowania jego stanowiska, nie zostanie narażona poprzez wykonanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Oczywiście nie można wykluczyć ewentualnych trudności w kontakcie ze skarżącym ale biorąc pod uwagę, że stan faktyczny sprawy został już przez organy ustalony i Sąd co do zasady nie prowadzi postępowania dowodowego, to ryzyko, że powstanie konieczność uzupełnienia sprawy o dodatkowe, znane tylko skarżącemu okoliczności, które miałby istotny wpływ na wynik sprawy, nie występuje. Pełnomocnik w razie potrzeby kontaktu powinien dołożyć wszelkich starań aby doprowadzić do zajęcia przez Skarżącego stanowiska w sprawie. Przy dzisiejszym rozwoju technologii pozyskanie stanowiska mocodawcy nie powinno stanowić problemu nawet jeśli chodzi o kontakt z zagranicą. Mając powyższe na uwadze sama konieczność zapewnienia gwarancji proceduralnych Skarżącemu w dotyczącym go procesie, gdy ma ustanowionego pełnomocnika nie uzasadnia twierdzenia, że wyjazd za granicę spowoduje ograniczenie prawa do sądu. Wyjazdu cudzoziemca przed rozpoznaniem skargi w tym konkretnym przypadku nie można kwalifikować jako niebezpieczeństwa znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Należy jednak zwrócić uwagę, że Sąd I instancji poza argumentacją o potrzebie zapewnienia prawa do sądu wskazał w uzasadnieniu także na inne okoliczności, które jego zdaniem, uzasadniały wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. W piśmie z dnia 11 lipca 2017 r. pełnomocnik Skarżącego ponowił wniosek o wstrzymanie wykonania i przedstawił tam okoliczności, które jego zdaniem uzasadniają ów wniosek. Mówi się tam, że z wywiadu lekarskiego wynika, że skarżący był narażony na ekstremalny stres związany z działaniami wojennymi w M. Powrót na Ukrainę spowoduje znaczne pogorszenie jego stanu zdrowia. Wyrządzi mu ponadto znaczną szkodę w postaci rozłąki z rodziną, powodując trudne do odwrócenia skutki. Centrum rodzinne skarżącego i jego rodziny jest obecnie w Polsce, a między nim a rodziną występują dodatkowe zależności, albowiem stara się on w miarę możliwości pomagać matce i siostrze mieszkającej w B. Pomaga w opiece nad 11 letnią siostrą. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji przychylił się do argumentacji przedstawionej przez pełnomocnika w powyższym piśmie i uznał, że rozłąka z pozostającą w Polsce rodziną mogłaby spowodować znaczną szkodę w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem NSA, powyższe stanowisko Sądu należy uznać za wystarczające i przesądzające dla uznania, że w istocie wykonanie zaskarżonej decyzji i wyjazd Skarżącego z Polski, gdzie posiada jedynych członków rodziny, z którymi utrzymuje kontakt i pomaga im (finansowo i społecznie - opieka nad siostrą) doprowadzi do znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w postaci usankcjonowania rozłąki najbliższych sobie członków rodziny. Twierdzenia te nie są gołosłowne bowiem przy piśmie z dnia 11 lipca 2018 r. przedłożona została kopia sentencji decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2017 r., która wskazuje, że O. M. (ojczym), O. M. (matka) i L. M. (siostra) udzielona została ochrona uzupełniająca. W związku z powyższym Sąd prawidłowo uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić Skarżącego na niebezpieczeństwo znacznej szkody (niematerialnej) lub trudnych do odwrócenia skutków z art. 61 § 3 P.p.s.a. Rozdzielenie rodziny oraz fakt, że skarżący bez środków do życia (brak pracy na Ukrainie, brak oszczędności, trudna sytuacja materialna w Polsce, brak miejsca zamieszkania) ma samodzielnie z dala od rodziny, przez okres 1 roku przebywać na Ukrainie należało uznać za okoliczność, która uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W aktach sprawy znajduje się także dokumentacja medyczna Skarżącego (k. 78-79), z której wynika, że cierpi on na zaburzenia stresowe pourazowe i inne zaburzenia lękowe, w 2017 r. podjął próbę samobójczą, przyjmuje leki związane ze swoim stanem psychicznym. Ogół tych okoliczności pozwala przyjąć, że rozdzielenie rodziny może nieść za sobą znaczna szkodę (pogłębienie stanów lękowych) czy trudne do odwrócenia skutki (rozdzielenie najbliższych członków rodziny, która dzięki wzajemnej pomocy w Polsce prowadzi życie rodzinne). Wobec powyższego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut zażalenia, że Sąd I instancji wstrzymał wykonanie decyzji bez przedstawienia okoliczności faktycznych, które za tym przemawiały i uzasadniałyby podjęte rozstrzygnięcie. Zarzut oparcia uzasadnienia o argumentację dotyczącą przepisów Konwencji Genewskiej czy Protokołu Nowojorskiego jest co prawda słuszny ale nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w zakresie przesłanek wstrzymania. Uznanie, że przepisy tych aktów nie miały w sprawie zastosowania nie prowadzi do wadliwości orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Jak już wyżej wskazano Sąd I przedstawił okoliczności, które mogły stanowić i stanowiły podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. NSA nie brał pod uwagę przy ocenie zaskarżonego postanowienia okoliczności wskazanych w odpowiedzi na zażalenie bowiem Sąd I instancji wydając postanowienie nie dysponował wskazanymi tam informacjami. Z drugiej strony dane tam wskazane potwierdzają prawidłowość twierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogło doprowadzić do rozłąki najbliższych sobie członków rodziny. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. i art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem przepisy art. 203 i 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu I instancji.