II SA/Wr 572/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "A" na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących ocieplenie ścian zewnętrznych budynku oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję odmawiającą udzielenia pozwolenia na ocieplenie ścian zewnętrznych budynku wielorodzinnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że przyczyną odmowy było postanowienie organu ochrony zabytków odmawiające uzgodnienia tego zamierzenia budowlanego. Budynek bowiem jest zabytkiem ujętym w wykazie zabytków przekazanym prezydentowi miasta i wyznaczonym do ujęcia w wojewódzkiej ewidencji zabytków stosownie do art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 75, poz. 474). Projekt budowlany zakłada zaś całkowitą zmianę elewacji i usunięcie tych jego elementów, które stanowią o modernistycznych wartościach budynku. Zgodnie z art. 8 ust. 3 powołanej ustawy decyzję, o której mowa w art. 39 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie, o którym mowa w art. 7. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie może naruszać przepisów szczególnych, przykładowo z zakresu ochrony zabytków (art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego). W skardze do sądu administracyjnego inwestor zarzucił naruszenie art. 39 ust. 3 prawa budowlanego i art. 22 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zbytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568), gdyż decyzja nie wymagała uzgodnienia oraz naruszenie art. 7 i 107 § 1 i 3 k.p.a. Skarżący przyznał, że postanowienie WKZ odmawiające uzgodnienia jest ostateczne. Tymczasem w dacie składania wniosku o pozwolenie na budowę budynek nie był ujęty w gminnej ewidencji zabytków. Późniejsza zmiana tego stanu rzeczy nie powinna mieć znaczenia. Przepisy prawa, do których strona powinna mieć zaufanie nie mogą być dowolnie zmieniane przez urzędy. Organ nie odniósł się do zagadnienia intertemporalnego, czym naruszył procedurę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący złożył wniosek o pozwolenie na budowę w dniu 7 stycznia 2011 r. Nie złożył zażalenia na postanowienie WKZ odmawiające uzgodnienia zamierzenia budowlanego, zaś w piśmie do organu pierwszej instancji z dnia 31 marca 2011 r. domagał się, aby w związku z otrzymanymi postanowieniami organ ten wykonał dalsze czynności administracyjne. W piśmie z dnia 5 kwietnia 2011 r. WKZ poinformował ten organ, ze odmowa uzgodnienia stała się ostateczna. Nie ulegało zatem wątpliwości, że inwestor otrzymał postanowienie o odmowie uzgodnienia i nie wniósł zażalenia, a kolejno skargi do sądu administracyjnego na to postanowienie. Należało o tym napisać, z uwagi na niedołączenie do akt sprawy dowodu doręczenia postanowienia. Wymaga wyjaśnienia inwestorowi, że organ był związany ostatecznym postanowieniem o odmowie uzgodnienia i nie mógł wydać decyzji pozytywnej z tego właśnie powodu. Obrona przed odmową uzgodnienia powinna być prowadzona w postępowaniu uzgodnieniowym. Kwestia uzgodnienia pozostaje poza granicami rozpatrywanej sprawy. W sprawie nie występuje zagadnienie międzyczasowe, skoro powołana ustawa nowelizująca weszła w życie w dniu 5 czerwca 2010 r. (art. 11 tej ustawy). Nie miało znaczenia, czy w dacie złożenia wniosku WKZ przekazał prezydentowi wykaz zabytków. Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. PM 2.12.2011 r.