II SA/Gl 697/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2022 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 24 lutego 2022 r. nr IFXIV.7840.2.50.2021 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Po rozpatrzeniu wniosku A. S.A. z siedzibą w R. Prezydent Miasta R. decyzją z dnia 17 sierpnia 2021 r. nr [...] zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno- budowlany i udzielił inwestorowi, pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalno-usługowego z parkingiem podziemnym i zagospodarowaniem terenu na działkach nr 1 oraz 2, przy ul. [...] w R. Odwołanie od tej decyzji złożył M. L., właściciel nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Zarzucił organowi I instancji naruszenie: - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, poprzez nieuwzględnienie przez organ I instancji uzasadnionych interesów osób trzecich, występujących w obszarze oddziaływania obiektów, z uwagi na brak oceny spełnienia warunku zachowania odległości, o których mowa w przepisie § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz.U. 2019 poz. 1065) w stosunku do obiektu, jaki skarżący zamierza zlokalizować w przyszłości na swojej nieruchomości. Zdaniem odwołującego organ powinien ustalić, czy spełnione zostały wymagania, o których mowa w przepisie § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie tylko w stosunku do zabudowy istniejącej w chwili orzekania na nieruchomościach położonych w obszarze oddziaływania danej inwestycji, ale również wobec zabudowy planowanej. Organ I instancji tego nie uczynił, czym jak twierdzi skarżący, dopuścił się także naruszenia przepisu art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. 2020 poz. 1740) oraz art. 32. Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (t. j. Dz.U. 2009 nr 114 poz. 946). Przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego został też, zdaniem skarżącego, naruszony przez organ I instancji ze względu na niedokonanie, w zaskarżonej decyzji, oceny, czy projektowany przez inwestora, w ramach tej samej inwestycji, mur oporowy nie spowoduje niebezpieczeństwa w stosunku do planowanej przez odwołującego inwestycji: - art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez niezbadanie całości zgromadzonego materiału dowodowego, zwłaszcza w zakresie odprowadzania wód deszczowych, wpływu konstrukcji oporowej na istniejące na działce odwołującego ogrodzenie i roślinność oraz szczegółów technicznych i sposobu wykonania tej konstrukcji; - art. 7 i 8 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP, z uwagi na naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa, poprzez pominięcie przez organ I instancji kwestii dotyczącej przebudowy istniejących na działce inwestora ekranów akustycznych; - art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. 2020 poz. 1429), poprzez uznanie, że w okolicznościach sprawy przedłożona mapa jest wystarczająca; - § 15 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego Dz.U. 2020 poz. 1609), ze względu na zatwierdzenie projektu zagospodarowania działki, pomimo że w części rysunkowej owego projektu nie oznaczono układu istniejącej zieleni, z oznaczeniem jej elementów podlegających likwidacji, oraz układu projektowanej zieleni wysokiej i niskiej; - art. 83 i nast. ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. 2021 poz. 1098), z uwagi na wydanie pozwolenia na budowę, które naruszy obowiązek nasadzeń drzew i krzewów. Zaskarżoną obecnie decyzją Wojewoda Śląski utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Uznał, że zarówno ustalenia Prezydenta Miasta R., jak i wywiedzione z nich skutki prawne są prawidłowe. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają obowiązku (a nawet podstaw) badania zachowania minimalnych odległości, w tym tych, o których mowa w przepisie § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w odniesieniu do zabudowy nieistniejącej. W tym zakresie przytoczył bogate orzecznictwo sądowe. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutów naruszenia prawa procesowego. W toku postępowania odwoławczego. Prezydent Miasta R. ustalił stan faktyczny oraz zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w zakresie niezbędnym do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia, uwzględniając zarazem interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Przesłanki jakimi kierował się organ I instancji przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia, zostały w sposób wyczerpujący wyjaśnione w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji. Odnośnie wreszcie zarzutu naruszenia § 31 rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wskazał na stanowisko Głównego Geodety Kraju z dnia 11 września 2020 r. znak: [...], przedstawione w kwestii przepisu. Jak wynika z wyjaśnień GGK – "nie ma w przepisach prawa zdefiniowanego organu uprawnionego do egzekwowania regulacji zawartych w § 31. (...)" Nie może to być także organ architektoniczno-budowlany, ponieważ nie ma kompetencji do badania jakości danych ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy to stanowisko w pełni podzielił. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył M. L. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji, zasądzenia kosztów postępowania oraz wstrzymania wykonania decyzji organu II instancji zarzucił Wojewodzie Śląskiem naruszenie: 1) art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane przez jego niezastosowanie do oceny czy projektowana inwestycja utrudni lub uniemożliwi zagospodarowanie stanowiącej własność skarżącego działki nr 3 położonej w R. przy ul [...] w kontekście nasłonecznia i ograniczenie badania tego problemu wyłącznie do istniejącej zabudowy i parametrów wskazanych w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co w efekcie doprowadziło do naruszenia art. 144 k.c. i art. 32 Konstytucji; 2) art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane przez jego niezastosowanie do oceny czy projektowany mur oporowy będzie wystarczający w przypadku późniejszego zagospodarowanie stanowiącej własność skarżącego działki nr 3 zgodnie z postanowieniami aktualnego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego; 3) art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ administracji, zbadania całości zgromadzonego w sprawie materiału w tym odniesienia się do uwag i zastrzeżeń naprowadzonych przez skarżącego w pismach z 25 maja 2021 r. i 14 lipca 2021 r. i przeprowadzenia w tym zakresie niezbędnego postępowania w zakresie m.in. rozwiązania odprowadzania wód deszczowych, wpływu konstrukcji oporowej na istniejące ogrodzenie i roślinność, szczegółów technicznych tejże konstrukcji i sposobu jej wykonania. 4) art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady ochrony zaufania obywateli do organów publicznych i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu jedynie o przedłożony projekt i wyjaśnienia projektanta bez zbadania czy rzeczywiście przyjęte rozwiązania nie wpłyną na możliwość zabudowy działki skarżącego w tym jakie rozwiązania przyjęto co konstrukcji oporowej; 5) art. 34 ust.3 pkt 1 prawa budowlanego w zw. z § 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z 18 sierpnia 2020r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego poprzez uznanie, że w okolicznościach sprawy przedłożona mapa jest wystarczająca. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 poz. 2351) "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Jednocześnie, zgodnie z ust. 4 tego artykułu, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozstrzyganej sprawie organy administracji przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w zakresie wymaganym art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Uznały, że przedłożona dokumentacja jest prawidłowa i sporządzona przez uprawniony podmiot (projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia). Zamierzenie jest również zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd powyższą ocenę podziela. Odnosząc się do treści skargi Sąd zważył co następuje. Pierwszy z zarzutów skargi dotyczy naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez nieuwzględnienie posadowienia przedmiotowej inwestycji bez uwzględnienia ewentualnych zamiarów skarżącego realizacji zabudowy na jego nieruchomości. Przepis powyższy dotyczy możliwości zacienienia istniejących budynków na nieruchomości sąsiedniej. Nieruchomość skarżącego nie jest zabudowana więc brak było podstaw do dokonywania jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 9 maja 2017 r. (sygn. II OSK 2183/15 – wszystkie orzeczenia za CBOSA) "przepisu § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie można zastosować, skoro na działkach sąsiednich nie znajduje się jakakolwiek zabudowa. Nie sposób odnosić szczegółowych rozwiązań projektowanego przedsięwzięcia do zabudowy jeszcze nieistniejącej. Każdy inwestor planując zabudowę musi uwzględniać zabudowę już istniejącą w sąsiedztwie". W konsekwencji za niezasadny należy uznać zarzut oznaczony punktem 2, gdyż dotyczy on naruszenia art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane przez jego niezastosowanie do oceny czy projektowany mur oporowy będzie wystarczający w przypadku późniejszego zagospodarowanie stanowiącej własność skarżącego działki. Podobnie należy ocenić zarzuty oznaczone numerem 4, gdyż dotyczą one zabudowy hipotetycznej. Nie można podzielić również zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Dokumentacja projektowa została przygotowana przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. W zakresie posiadanej przez nie wiedzy specjalistycznej organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do weryfikacji spełnienia warunków określonych w przedłożonej dokumentacji projektowej. Jednocześnie, w ocenie Sądu zarówno organ I, jak i II instancji przeprowadziły postępowanie w sposób pozwalający wydać rozstrzygnięcie zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Sąd zgadza się wreszcie ze stanowiskiem Wojewody w przedmiocie braku podstaw do przeprowadzenia w postępowaniu budowlanym prawidłowości weryfikacji spełnienia wymagań określonych w § 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z 18 sierpnia 2020r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.