II OSK 1374/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Dałkowska – Szary sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 873/10 w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 873/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalił skargę T. B. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Jak wynika z akt sprawy, Urząd Miasta w Gdańsku wystąpił pismem z dnia 27 października 2006 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku o sprawdzenie legalności obiektów budowlanych o funkcji gastronomicznej w G. przy ul. [...]. Podczas wizji ustalono, że na przedmiotowej nieruchomości wybudowano pawilon gastronomiczny o wymiarach 3,70 x 3,20 m z przybudówką murowaną o wymiarach 3,20 x 2,00 m przyległą do budynku kina "[...]". Pawilon ten został wybudowany w 2003 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia: zaświadczenia właściwego organu o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), nakazał inwestorowi rozbiórkę ww. pawilonu. Od powyższej decyzji odwołał się T. B. Po rozpatrzeniu odwołania Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2007 r., uzasadniając to niezgodnością przepisów art. 48 ust. 2 pkt 1b i art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego z Konstytucją co orzekł wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 r. Trybunał Konstytucyjny. Organ II instancji, kierując sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazał na konieczność ustalenia, czy dla danej działki obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i w zależności od dokonanego ustalenia, zobowiązanie inwestora do przedłożenia zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności budowy z ustaleniami planu, albo do przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w określonym terminie, a także – w przypadku wykonania powyższego obowiązku – do złożenia pozostałej dokumentacji wskazanej w przepisie art. 48 ust. 3. Z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nałożono na stronę obowiązek przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto na etapie postępowania odwoławczego pełnomocnik spółki "[...]" podał informację, że budowa przedmiotowego obiektu mogła być zgłoszona do organu administracji architektoniczno-budowlanej przez poprzedniego właściciela pawilonu. W dniu 11 czerwca 2008 r. do organu I instancji wpłynęło wyjaśnienie z Urzędu Miejskiego w Gdańsku, w którym stwierdza się, że dnia 20 stycznia 2006 r. inwestor złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przedmiotowego pawilonu gastronomicznego, który to wniosek następnie wycofał w dniu 15 lutego 2006 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] organ administracji architektoniczno-budowlanej umorzył postępowanie administracyjne w powyższej sprawie. Jednocześnie poinformowano, że w aktach tamtejszego organu brak jest innych wniosków inwestora, dotyczących warunków zabudowy, pozwolenia na budowę lub zgłoszenia ustawienia pawilonu na przedmiotowym terenie. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego zobowiązano stronę do przedłożenia w terminie do dnia 31 sierpnia 2008 r. następujących dokumentów: ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; dwóch egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W dniu 21 sierpnia 2008 r. strona przedłożyła wniosek o przedłużenie terminu dostarczenia wymaganych postanowieniem dokumentów o 14 dni. Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. organ ustalił nowy termin wykonania obowiązku, wynikającego z postanowienia nr [...], na dzień 31 października 2008 r. W związku z zobowiązaniem wynikającym z ww. postanowienia, inwestor wystąpił do Prezydenta Miasta z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W dniu [...] listopada 2008 r. Prezydent Miasta Gdańska wydał decyzję nr [...], na mocy której odmówiono stronie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu małej gastronomii "[...]" przy ul. [...]. W konsekwencji, inwestor nie dostarczył w wyznaczonym terminie wymaganych prawem dokumentów. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], na podstawie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 1 i 4 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał T. B. – właścicielowi samowolnie wybudowanego pawilonu gastronomicznego na nieruchomości przy ul. [...] w G., działka [...] obr. [...] – rozbiórkę tegoż pawilonu gastronomicznego o wymiarach 3,70 x 3,20 m z przybudówką murowaną o wymiarach 3,20 x 2,0 m przyległą do budynku kina "[...]". T. B. wniósł do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku odwołanie od powyższej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 1 i ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż przedmiotowy obiekt został wybudowany w 2002-2003 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W odniesieniu do przedmiotowego obiektu znalazła zastosowanie procedura legalizacyjna, przewidziana w znowelizowanej w 2003 r. ustawie – Prawo budowlane. W konsekwencji zastosowanej procedury, organ I instancji na mocy postanowienia z dnia [...] czerwca 2008 r. (zmienionego w zakresie terminu realizacji obowiązku postanowieniem z [...] października 2008 r.) zobowiązał właściciela obiektu do przedłożenia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów, w tym ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Z uwagi na fakt, że zobowiązany nie przedłożył w terminie wymaganych dokumentów, a w dniu 25 listopada 2008 r. wpłynęła do organu I instancji decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2008 r. odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla niniejszej inwestycji, organ I instancji wydał decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. Zdaniem PWINB w Gdańsku budowę przedmiotowego pawilonu gastronomicznego można było rozpocząć, zgodnie z art. 28 ust.1 Prawa budowlanego, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W braku takiej decyzji, organ obowiązany jest przeprowadzić procedurę legalizacji obiektu budowlanego, uregulowaną w treści art. 48 ustawy. Zatem wydanie postanowienia z dnia [...] czerwca 2008 r. nakazującego przedłożyć określone dokumenty, było zasadne i zgodne z prawem. Stosownie natomiast do art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku nie spełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków w zakresie przedłożenia wymaganej dokumentacji stosuje się przepis ust. 1 art. 48, tj. właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podkreślił, że zaskarżona decyzja rozbiórkowa organu I instancji została między innymi oparta na nieostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2008 r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego pawilonu gastronomicznego. Z uwagi na fakt, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku uchyliło ww. decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że wydanie decyzji rozbiórkowej w takiej sytuacji mogłoby być przedwczesne. Pismem z dnia 23 września 2009 r. zawiadomiono strony postępowania, iż postępowanie odwoławcze od decyzji organu I instancji zostanie zakończone po ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla spornego pawilonu gastronomicznego. W wyniku toczącego się postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] października 2009 r. ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2010 r. utrzymało w mocy niniejszą decyzję. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, wydanie ostatecznej decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i brak przedłożenia przez zobowiązanego wymaganych dokumentów, wynikających z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r., uzasadnia zastosowanie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Odnosząc się do argumentu podniesionego w odwołaniu o braku ustosunkowania się przez organ I instancji do wniosku strony o zawieszenie postępowania wyjaśniono, że kwestia ta została rozstrzygnięta decyzją organu I instancji z dnia [...] stycznia 2009 r., odmawiającą zawieszenia postępowania w sprawie spornego pawilonu gastronomicznego i w następstwie decyzją organu II instancji z dnia [...] września 2009 r., uchylającą decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. i umarzającą postępowanie organu I instancji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zawieszenie przedmiotowego postępowania. Nadmienić należy, iż niniejsza decyzja, oceniająca zasadność decyzji rozbiórkowej organu I instancji, zapadła po ostatecznym zakończeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Tak więc z uwzględnieniem argumentu strony o konieczności wcześniejszego zakończenia sprawy przed organem do spraw planowania i zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo, odnosząc się do argumentów strony, że budowa przedmiotowego obiektu mogła być zgłoszona do organu administracji architektoniczno-budowlanej przez poprzedniego właściciela pawilonu organ wyjaśnił, iż w aktach sprawy znajduje się notatka służbowa Urzędu Miasta w Gdańsku, w której stwierdzono – w archiwum tego organu brak jakichkolwiek dokumentów świadczących o uregulowanym stanie prawnym przedmiotowego obiektu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2010 r. wniósł T. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 873/10, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że jak wynika z prawidłowo ustalonego przez organy nadzoru budowlanego stanu faktycznego sprawy T. B. jest właścicielem przedmiotowego pawilonu, wybudowanego w 2002-2003 r. Skarżący nie posiada decyzji o pozwoleniu na budowę powyższego obiektu, a zatem słuszne jest stanowisko organów administracji, iż obiekt ten powstał w warunkach samowoli budowlanej. Kontrolując w świetle powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję PWINB w Gdańsku Sąd stwierdza, iż nie narusza ona prawa, w szczególności zaś przepisów postępowania w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, ustalenia organu odwoławczego zostały dokonane zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 k.p.a., a ocena zebranych dowodów nie narusza normy wynikającej z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Samowolą budowlaną, w rozumieniu obowiązujących w dacie rozstrzygnięcia przepisów ustawy – Prawo budowlane z 1994 r., jest zarówno wybudowanie lub budowa obiektu lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę jak i bez wymaganego zgłoszenia lub pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Skutki prawne samowoli w obu przypadkach są takie same, pewne różnice występują tylko w trybie postępowania. W ocenie Sądu osoba dopuszczająca się samowoli budowlanej musi liczyć się z tym, że powołane organ administracji nie będą tolerować bezprawnie dokonanych robót budowlanych. Naruszającego prawo obciąża ryzyko skutków w postaci przywrócenia do stanu poprzedniego, czyli stanu poprzedzającego naruszenie prawa. W wyroku z dnia 26 marca 2002 r. sygn. akt SK 2/01, OTK ZU-A 2002, nr 2, poz. 15 Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż nakaz rozbiórki jest środkiem nadzoru rozumianym jako instytucja materialnego prawa administracyjnego, gwarantująca poszanowanie porządku prawnego i przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Nakaz rozbiórki jest sankcją prawną najdalej idącą w ramach przepisów Prawa budowlanego, rodzącą nieodwracalne bądź trudne do odwrócenia skutki. Z tego względu nie można nadużywać tego przepisu bądź stosować go w sytuacjach, w których istnieje możliwość doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem. Wprowadzoną w aktualnym stanie prawnym zasadą, jest poprzedzenie obowiązku rozbiórki w przypadku wybudowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, procedurą legalizacyjną. Nakaz rozbiórki może być bowiem orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji. Legalizacja nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. Takie postępowanie legalizacyjne zostało zainicjowane przez organ I instancji w niniejszym stanie faktycznym. Zdaniem Sądu prawidłowo także organ wskazał jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia (nakazu rozbiórki) w niniejszej sprawie przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Ponieważ strona nie wypełniła obowiązków nałożonych postanowieniem PINB z dnia [...] czerwca 2008 r., okoliczności sprawy nakładały na organ nadzoru budowlanego obowiązek wydania decyzji – nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu – pawilonu gastronomicznego. W tych okolicznościach Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Prawidłowe były bowiem ustalenia organu odwoławczego co do charakteru obiektu podlegającego rozbiórce jak i to, że zasadnicze warunki legalizacji określone w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2008 r. nie zostały spełnione, co uzasadniało w świetle przepisu art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy – Prawo budowlane nakaz rozbiórki. Sąd uznał za niezasadne zarzuty skarżącego wskazujące, iż składał już wcześniej wniosek do właściwego organu o wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Skarżący, poza gołosłownym stwierdzeniem, nie poparł tej okoliczności żadnym dokumentem, który dowodziłby, że faktycznie taki wniosek złożył. W świetle zaś przedłożonych przez organ dokumentów – pism Urzędu Miasta w Gdańsku potwierdzających, że żadne wnioski zarówno od skarżącego jak i poprzedniego właściciela pawilonu gastronomicznego nie wpłynęły do organu, trudno dać wiarę wskazywanym przez skarżącego w tej mierze okolicznościom. Jednocześnie Sąd podkreślił, że zarzut wydania decyzji pomimo braku rozpatrzenia przez organy administracji wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania w przedmiocie nakazu rozbiórki należy uznać jako nie mający wpływu na wynik niniejszej sprawy. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, organ odwoławczy wstrzymał się z wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie nakazu rozbiórki do czasu ostatecznego przesądzenia kwestii warunków zabudowy w odniesieniu do inwestycji skarżącego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej, organ odwoławczy orzekł o nakazie rozbiórki w niniejszej sprawie. Zatem, mimo braku zawieszenia postępowania zgodnie z wnioskiem strony z dnia 21 listopada 2008 r., rozstrzygnięcie w przedmiocie nakazu rozbiórki zapadło po uprzednim ostatecznym rozpatrzeniu kwestii warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, co sprawia, że argument skarżącego dotyczący odmowy zawieszenia postępowania nie mógł mieć znaczenia w niniejszej sprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 marca 2011 r. wniósł T. B., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy decyzja PWINB w Gdańsku z dnia [...] września 2010 r. została wydana z naruszeniem art. 77 k.p.a. uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że ustalenia organu odwoławczego nie zostały dokonane zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 k.p.a., a ocena zebranych dowodów narusza normy wynikające z art. 80 k.p.a. Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) sprowadza się do wskazania naruszenia art. 77 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz błędne ustalenie stanu faktycznego. Jednak w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono, na czym naruszenia te miałyby polegać, czego niewyjaśniono w tej sprawie lub co ustalono błędnie. Bezspornym w sprawie jest, że przedmiotowy obiekt, którego nakazano rozbiórkę został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jak ustalono we właściwym organie, nie było też wcześniej dokonane żadne zgłoszenie, ani nie była wydana decyzja o warunkach zabudowy dotycząca tego obiektu. Nie odnaleziono również żadnych dokumentów wydanych na nazwisko P. M., mogących świadczyć o tym, że przedmiotowy pawilon gastronomiczny został wybudowany legalnie. Zresztą do obowiązków aktualnego właściciela obiektu budowlanego należy okazanie stosownych dokumentów, gdyż leży to w jego interesie prawnym aby wykazać legalność obiektu. Nie można obwiniać organów za to, że nie odnalazły dokumentów, na istnienie których nie ma żadnych dowodów. Do obowiązków właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego należy przechowywać przez okres istnienia obiektu, wszystkie dokumenty związane z tym obiektem (art. 63 ust. 1 w zw. z art. 60 Prawa budowanego). Gołosłowne są też twierdzenia pełnomocnika T. B., zawarte w skardze kasacyjnej, jakoby ten nie był właścicielem przedmiotowego pawilonu, a tylko jego najemcą. W postępowaniu trwającym od 2007 r. nigdy ta okoliczność nie była podnoszona. T. B. był od początku traktowany w tym postępowaniu jako właściciel pawilonu, czemu nie zaprzeczał; o czym świadczą liczne pisma znajdujące się w aktach sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (pismo z 21 października 2010 r.) podpisanej przez T. B., autor tego pisma wręcz oświadcza, że obiekt został wybudowany w 2002 r. przez Pana P. M. od którego odkupił pawilon gastronomiczny "za niebagatelną kwotę" w 2006 r. Z powyższego wynika, że pomiędzy T. B. a jego pełnomocnikiem – autorem skargi kasacyjnej, istnieje istotna rozbieżność poglądów w tym zakresie. Zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego, obowiązek nałożony w decyzji wydanej na podstawie art. 48, może być skierowany w stosunku do inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Jak z powyższego wynika, kwestie podnoszone w skardze kasacyjnej nie znajdują żadnego uzasadnienia w aktach sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.