II GZ 433/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 27 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 858/08 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2007 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 29 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 858/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. pozostawił bez rozpoznania wniosek W. K. (dalej skarżący) o przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarżący pismem z 24 stycznia 2011 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Następnie 1 marca 2011 r. doręczono skarżącemu urzędowy formularz PPF do jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie 8 marca 2011 r. skarżący nie usunął braków formalnych wniosku. W związku z powyższym zarządzeniem referendarza sądowego z 9 maja 2011 r. pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpoznania. W. K. wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza, jednakże Sąd I instancji uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem rozstrzygnięcie referendarza jest prawidłowe. Z tego też powodu Sąd pozostawił bez rozpoznania wniosek strony o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W. K., domagając się uchylenia postanowienia i przyznania mu prawa pomocy. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, iż w aktach sprawy znajduje się jego oświadczenie odnoszące się do jego trudnej sytuacji materialnej zawarte na drukach PPF. Wniósł o uwzględnienie zażalenia motywując to tym, iż ponowne wniesienie wniosku PPF nie zmieni jego trudnej sytuacji dodając, iż nie stać go na opłatę pełnomocnika z wyboru. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, bez rozpoznania. W. K. wezwany został do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Pismo zawierające formularz PPF zostało doręczone skarżącemu 1 marca 2011 r. W zakreślonym terminie braki wniosku nie zostały uzupełnione, wobec czego słusznie pozostawiono go bez rozpoznania zarządzeniem referendarza sądowego z 9 maja 2011 r., od którego to zarządzenia skarżący wniósł sprzeciw. NSA analizując akta sprawy stwierdził, iż skarżący faktycznie składał druk PPF 19 marca 2009 r., ale został wezwany do przedłożenia dokumentów odnoszących się do jego sytuacji majątkowej i żadnego z dokumentów nie przedłożył. Skutkiem tego było wydanie postanowienia WSA w G. 29 czerwca 2009 r. odmawiające skarżącemu prawa pomocy Wobec czego W. K. nie może wywodzić, iż nie ma konieczności składania ponownie druku PPF, gdyż owy druk miał braki formalne. Odnosząc się do niniejszej sprawy zauważyć bowiem trzeba, że zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy winien być złożony na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W razie nie złożenia wniosku na formularzu strona wzywana jest do uzupełnienia tego braku, w zakreślonym do dokonania tej czynności terminie. Jest to wymóg bezwzględny, niezależny od racji, które strona przedstawia na okoliczność konieczności odstąpienia w stosunku do niej od tego wymogu W razie nie uzupełnienia braków wniosku w zakreślonym terminie Sąd zobowiązany jest do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, co wynika z art. 257 p.p.s.a. Tym samym, nie było możliwe odstąpienie w stosunku do osoby skarżącego, od wymogu wypełnienia urzędowego formularza prawa pomocy, a w związku z tym nie może to skutkować podważeniem stanowiska zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w zaskarżonym postanowieniu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.