II OSK 1041/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie NSA Wojciech Mazur del. WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 5 października 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 363/10 w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 363/10, po rozpoznaniu skargi M. L. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W uzasadnieniu wyroku podano, że Burmistrz Pyrzyc decyzją z dnia [...] marca 2010 r. wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego M. L. z lokalu przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że we wniosku z dnia 7 września 2009 r. J. L. podała, że M. L. dotychczasowe miejsca pobytu, opuścił w sierpniu 2008 r. M. L. oświadczył, że jedną z przyczyn jego nie zamieszkania w lokalu przy ul. [...] w P. był fakt dokonania przez J. L. wymiany zamków w drzwiach wejściowych, co zostało zgłoszone na Policję. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w tym przesłuchania świadków, zebrania informacji z Sądu Okręgowego w sprawie toczącej się sprawy rozwodowej, informacji z Komendy Powiatowej Policji i przesłuchania M. L. organ orzekł jak w sentencji decyzji. W odwołaniu M. L. stwierdził, że z przedmiotowego lokalu nie wyprowadził się dobrowolnie a urzędnicy prowadzili postępowania w sposób stronniczy. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Wojewoda Zachodniopomorski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych utrzymał w mocy decyzji organu I instancji. Wojewoda podniósł, iż zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i w stosunku do osób, które opuściły miejsce pobytu stałego i nie wymeldowały się organ wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję o wymeldowaniu. W ocenie Wojewody, Burmistrz Pyrzyc prawidłowo ustalił stan faktyczny, a w sprawie zaistniała przesłanka opuszczenia lokalu. W aktach brak jest wyroku sądu przywracającego posiadanie lokalu M. L. jak i wyroku skazującego J. L. za uniemożliwienie M. L. przebywania w lokalu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie M. L. podniósł, że decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego jest niezgodna z prawem i narusza art. 7,8,9 oraz 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto oświadczył, że nigdy nie przejawił woli opuszczenia lokalu przy ul. [...] w P. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, iż skarżący złożył pismo procesowe wraz z wnioskiem dowodowym w postaci płyty CD zawierającej, jak stwierdził, informacje dotyczące znajomości jego małżonki z kierownikiem biura meldunkowego w P. Natomiast podczas rozprawy w dniu 3 listopada 2010 r. skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: - wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim z [...] maja 2010 r. sygn. akt [...], orzekający obwinioną J. L. za winną tego, że: - w dniach od sierpnia 2009 r. do dnia 16 marca 2010 r. w P. ul. [...] w celu dokuczenia, złośliwie niepokoiła M. L. poprzez wymianę zamków w drzwiach uniemożliwiając mu korzystanie ze wspólnego mieszkania, - opinia Komendanta Powiatowego Policji w Pyrzycach z 11 października 2010 r. o M. L. dotycząca wykonywanego przez niego zawodu pracownika ochrony fizycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozpoznając powyższą skargę uznał ją za zasadną, stwierdzając przy tym, że nie podziela wszystkich zawartych w niej argumentów. Sąd zaznaczył, że postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu [...] listopada 2010 r. w poczet materiału dowodowego zaliczył wyżej wymieniony wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim oraz opinię komendanta Powiatowego Policji i przeprowadził z nich dowód uzupełniający. Jednocześnie postanowieniem z [...] listopada 2010 r. oddalił wniosek dowodowy w postaci płyty CD gdyż uznał, że nie jest on niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Sąd Wojewódzki stwierdził, iż trafnie Wojewoda Zachodniopomorski wskazał, że art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenia faktu pobytu osoby w danym lokalu. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i o dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że opuszczenie lokalu musi mieć charakter dobrowolny. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie usuwa wątpliwości dotyczących dobrowolności opuszczenie lokalu przez skarżącego. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż z wyroku nakazowego z [...] maja 2010 r. Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim sygn. akt [...] wynika, że żona M. L. – J. L. w okresie od sierpnia 2009 r. do 16 marca 2010 r. w P. przy ul. [...] w celu dokuczenia złośliwie niepokoiła M. L. przez wymianę zamków w drzwiach uniemożliwiając mu korzystanie ze wspólnego mieszkania i za ten czyn została jej wymierzona kara nagany a wyrok uprawomocnił się 20 maja 2010 r. Wydarzenie miało miejsce pomiędzy sierpniem 2009 r. a 16 marcem 2010 r. a organ I instancji wszczął postępowanie 7 września 2009 r. a decyzję wydał [...] marca 2010 r. Skarżący podnosił okoliczność utrudniania mu dostępu do mieszkania przez wymianę zamków w trakcie całego postępowania administracyjnego. Z postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w Pyrzycach dot. opinii o skarżącym wynika, że nie stwierdzono przypadków złamania zasad współżycia społecznego czy też nadużycia alkoholu. Sąd stwierdził, iż okoliczność dotycząca dobrowolnego opuszczenia lokalu mieszkalnego przy ul. [...] wymaga wnikliwego wyjaśnienia z uwzględnieniem okoliczności, które choć ujawnione zostały na rozprawie to dotyczą okresu objętego prowadzonym postępowaniem administracyjnym. Z tych też przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o wykonalności decyzji na podstawie art. 152 tej ustawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J. L. reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, zaskarżając go w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nie zostały spełnione przesłanki do wymeldowania M. L. z lokalu położonego w P. przy ul. [...]; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy postępowanie organu administracji publicznej zostało przeprowadzone prawidłowo w szczególności prawidłowo zgromadzono i przeprowadzono postępowanie dowodowe w sprawie, zaś decyzja została wydana w oparciu o okoliczności udowodnione i w konsekwencji postępowanie to nie jest dotknięte wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy; 3) przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione przeprowadzenie dowodów uzupełniających niemających znaczenia dla sprawy w postaci wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim z [...].05.2010 r., sygn. akt [...] w sytuacji, gdy obejmuje on zdarzenia mające miejsce niemal rok po opuszczeniu przez M. L. lokalu przy ul. [...] w P. oraz opinii o M. L. Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...].10.2010 r. dotyczącą okoliczności niemających znaczenia dla przesłanek wymeldowania na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, a nadto wydaną ponad dwa lata po opuszczeniu przez M. L. ww. lokalu. W oparciu o powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi M. L., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik wniósł również o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych, jednocześnie oświadczając, że koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części. Pełnomocnik skarżącej podniósł, iż Sąd I instancji pominął istotny fakt, a mianowicie, że M. L. już od sierpnia 2008 r. nie mieszka w lokalu w P. przy ul. [...] i od tego czasu nie podejmował właściwych kroków prawnych w celu umożliwienia mu powrotu do lokalu. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie pozwoliło organowi na postawienie tezy, że M. L. nie zamieszkuje w lokalu tym od sierpnia 2008 r., ale i takiej, że opuścił go dobrowolnie. Wynika to nie tylko zeznań wnioskodawczyni i zgłoszonych świadków, ale i pisma M. L. do Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim z dnia [...].09.2008 r., w którym podał, że z żoną nie mieszka od kilku miesięcy. W piśmie do Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia [...].07.2008 r. w sprawie [...], również podał, że faktycznie z mieszkania wyprowadził się w sierpniu 2008 roku. Bezczynność M. L. trwająca niemal rok czasu świadczy, zdaniem skarżącej, że jego zamiarem było opuszczenie wspólnie zajmowanego mieszkania i, że ośrodkiem jego życia stał się inny lokal. Sytuacja zmieniła się z chwilą wystąpienia skarżącej o separację, która to sprawa przekształciła się w sprawę rozwodową i w takim przypadku nie może mieć znaczenia dla oceny przesłanek o jakich mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. L. wniósł o jej odrzucenie jako bezzasadnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zawiera usprawiedliwione podstawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego usprawiedliwiony jest zarzut naruszenia przez Sąd instancji poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.) i przyjęcie, że nie zostały spełnione przesłanki do wymeldowania M. L. z lokalu położonego w P. przy ul. [...]. Przesłanki wymeldowania z miejsca pobytu stałego lub tymczasowego uregulowane zostały w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji i dowodach osobistych, zgodnie z którym organ gminy, wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Powołany przepis odnośnie do pojęcia "opuszczenia" przez osobę miejsca pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące jako przesłanki ustawowej nie określa dodatkowych uwarunkowań dotyczących sposobu opuszczenia lokalu, w szczególności nie określa też przyczyn opuszczenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że opuszczenie miejsca stałego pobytu musi mieć charakter dobrowolny w tym znaczeniu, że nie może być wynikiem bezprawnego działania osób trzecich (vide: wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2006/09; wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2010 r., II OSK 1455/09; wyrok NSA z dnia 27 marca 2007 r., II OSK 521/06; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05). Różnorodność okoliczności faktycznych wielu spraw meldunkowych powodowała przyjęcie przez sądy wykładni art. 15 ust. 2 ustawy mającej na celu ochronę osób, które zostały zmuszone do opuszczenia miejsca pobytu stałego na skutek niezgodnych z prawem działań współlokatorów lub innych osób (wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 46/10). Podkreślenia wymaga jednak, iż dobrowolność opuszczenia miejsca stałego pobytu nie jest przesłanką ustawową wymeldowania. Z brzmienia omawianego przepisu nie wynika, by w każdym przypadku koniecznym było ustalenie dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowało się bowiem także stanowisko, że nawet jeżeli przyczyna opuszczenia lokalu nie była dobrowolna, a owe opuszczenie trwa odpowiednio długo i gdy osoba usunięta z lokalu nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, to organ administracji zobowiązany jest do wymeldowania takiej osoby z poprzednio zajmowanego lokalu, skoro osoba ta tej czynności sama nie dopełniła (vide: wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 1973/10; wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 716/09; wyrok NSA z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 281/09; wyrok NSA z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1908/08). Podkreślenia wymaga, że obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Organ meldunkowy nie rejestruje uprawnień do lokalu, lecz gromadzi informacje w zakresie danych o miejscu pobytu osoby. Ewidencja ludności służy rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego ( tak: Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2002 r., K 20/01). Oznacza to, że na decyzję o wymeldowaniu nie żadnego wpływu tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, bowiem ta decyzja nie pozbawia wymeldowanego prawa lokalu, służy jedynie celom ewidencyjnym. Z ustaleń poczynionych przez organy administracji wynika, że M. L. nie zamieszkuje pod stałym adresem zameldowania co najmniej od sierpnia 2008 r. Fakt ten , jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przyznał on swoim piśmie z dnia 30 września 2008 r. do Sądu Rejonowego III Wydział Rodzinny i Nieletnich w Stargardzie Szczecińskim do sprawy sygn. akt [...] a następnie w piśmie z dnia 21 lipca 2009 r. do Sądu Okręgowego X Wydział Rodzinny w Szczecinie do sprawy sygn. akt [...] w związku z toczącą się sprawą rozwodową. Okoliczność niezamieszkiwania M. L. w przedmiotowym lokalu od tego czasu jego opuszczenia w sierpniu 2008 roku znajduje odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy, w tym w protokołach z odebranych zeznań świadków, w piśmie z dnia 22. 12. 2009 r. Kierownika Referatu Dzielnicowego KKP w Pyrzycach. Z akt sprawy nie wynika również aby M. L. do dnia wydania decyzji przez Wojewodę wystąpił ze skutecznym pozwem do sądu o przywrócenie mu utraconego posiadania. W takim przypadku nie było podstaw w niniejszej sprawie do przyjęcia, że został on zmuszony do opuszczenia przedmiotowego lokalu. Za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy bowiem uznać sytuację, gdy osoba opuściła miejsce pobytu wbrew swej woli i nie skorzystała skutecznie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd I instancji przeprowadził uzupełniające dowody z zawnioskowanych przez M. L. na rozprawie dokumentów, tj. z wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...] wymierzającego skarżącej karę nagany za to, że w okresie od sierpnia 2009 r. do 16 marca 2010 r. w celu dokuczenia złośliwie niepokoiła M. L. przez wymianę zamków w drzwiach uniemożliwiając mu korzystanie ze wspólnego mieszkania oraz z opinii Komendanta Powiatowego Policji w Pyrzycach z dnia 11 października 2010 r. dotyczącej wykonywanej przez M. L. pracy w charakterze pracownika ochrony fizycznej. Sąd uznał, że skoro powyższe okoliczności dotyczyły okresu objętego postępowaniem administracyjnym, to okoliczność dobrowolnego opuszczenia lokalu wymaga wnikliwego wyjaśnienia z ich uwzględnieniem. Takie stanowisko Sądu nie zasługuje na aprobatę. Jak wynika z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Żadna z przesłanek umożliwiających zastosowanie tego przepisu nie została spełniona w okolicznościach niniejszej sprawy. tym samym za zasadny należało uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. Zauważyć należy, iż z powołanego wyroku nakazanego z dnia [...] maja 2010 r. wynika, że obejmował on zdarzenia zaistniałe w okresie od sierpnia 2009 r. do 16 marca 2010 r. , a więc mających miejsce po upływie roku po opuszczeniu przez M.L. przedmiotowego lokalu w sierpniu 2008 r., który to fakt, zainteresowany sam potwierdził. Wobec tego wyrok ten nie mógł wpłynąć na wyjaśnienie okoliczności niezbędnych do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w szczególności gdy chodziło o przesłankę dobrowolności opuszczenia miejsca stałego zameldowania. Całkowicie niezrozumiałe jest przeprowadzenie przez Sąd dowodu uzupełniającego z postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w Pyrzycach z dnia [...] października 2010 r. wydanego w sprawie opinii odnośnie wykonywanej przez M. L. pracy w charakterze pracownika ochrony. Zgodzić się należy z autorem skargi kasacyjnej, że opinia ta pozostawała bez znaczenia dla rozstrzygnięcia zaistnienia przesłanek wymeldowania z art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W orzecznictwie przyjmuje się, że gdyby strona została usunięta z lokalu w drodze przymusu fizycznego czy psychicznego, bądź uniemożliwiono jej dostęp do lokalu np. wobec wymiany zamków w drzwiach, wtedy nie można takiej okoliczności uznać za opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu ( vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2003 r., sygn. akt V SA 2323/02, LEX nr 159183, z dnia 17 września 2003 r., sygn. akt V SA 402/03. LEX nr 159179. z dnia 3 kwietnia 2000 r., sygn. akt V SA 1784/99, LEX nr 49415, z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 221/12, CBOSA). Późniejsza natomiast wymiana zamków, po dobrowolnym opuszczeniu lokalu nie kwalifikuje się do przyjęcia jako podstawa zmiany oceny pierwotnego zamiaru M. L. dobrowolnego od sierpnia 2008 roku nieprzebywania w miejscu swojego stałego zameldowania. Nie podejmował on też żadnych działań prawnych mających na celu powrót do tego miejsca. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż przeprowadzenie zawnioskowanych uzupełniających dowodów nie było prawidłowe, gdyż nie pozostawały one w związku z oceną legalności zaskarżonej decyzji, to zaś doprowadziło do naruszenia art. 106 § 3 p.ps.a. Z naruszeniem wskazanej wyżej normy prawa procesowego, prawidłowo wiąże skarga kasacyjna niewłaściwego zastosowania przepisu art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jak również z naruszeniem wskazanych w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej przepisów art. 3 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 i 80 kpa. Zgodzić się należy z autorem kasacji, iż ze stanu faktycznego sprawy prawidłowo ustalonego przez organy administracyjne obu instancji wynika, iż M. L., co sam też przyznał, z przedmiotowego lokalu wyprowadził się dobrowolnie w sierpniu 2008 r. Okoliczność ta, jak również brak orzeczenia sądu powszechnego o przywróceniu naruszonego posiadania pozwalał na przyjęcie zaistnienia wobec M. L. przesłanki uzasadniającego jego wymeldowanie ze spornego lokalu na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi strony skarżącej wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej, ponieważ należne od Skarbu Państwa wynagrodzenie za wykonaną pomoc prawną pełnomocnika ustanowionego z urzędu (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, do którego pełnomocnik winien w tym zakresie zwrócić się, składając oświadczenie, o którym mowa w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy nieopłaconej pomocy prawne udzielonej z urzędu.(Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).