IV SAB/Wa 1352/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy 1) zobowiązuje Wojewody [...] do rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy w terminie 1 (jednego) miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności; 3) stwierdza, że bezczynność, o której mowa powyżej, miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 4) zasądza od Wojewody [...] na rzecz S. K. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Pismem z 6 listopada 2019 r. S. K. (dalej "Skarżący", "Cudzoziemiec" ) wniósł skargę na bezczynność Wojewody [...] w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wszczętej wnioskiem z 9 stycznia 2017 r. Skarżący zarzucił organowi administracji: naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 125 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1990 z późn. zm.; dalej: u.o.c.), poprzez pozostawienie bez rozpoznania wniosku o udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na niezałączenie informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o lokalny rynek pracy, mimo że dokument ten nie stanowi braku formalnego podania albowiem: – z powołanych regulacji prawnych nie wynika obowiązek dołączenia informacji starosty na etapie inicjowania postępowania administracyjnego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, gdyż dokumenty wymagane w chwili składania wniosku, a zatem dokumenty stanowiące braki formalne wniosku wymienione zostały w art. 106 u.o.c.; – okoliczność, że podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy stanowi materialnoprawną przesłankę udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, a zatem złożenie informacji starosty nie jest konieczne do wszczęcia postępowania, lecz do załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem strony, a przez to nie może być badane na etapie oceny wymogów formalnych; – informacja starosty nie jest dokumentem wymaganym w każdej sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (art. 114 ust. 3 u.o.c.), a zatem organ administracji obowiązany jest dokonać ustaleń faktycznych w tym przedmiocie, co oznacza, że okoliczność ta nie może być badana na etapie oceny wymogów formalnych; a w konsekwencji naruszenie art. 35 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 36 § 1 k.p.a., poprzez niedochowanie terminów załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym i niepodjęcie decyzji merytorycznej w przedłożonej organowi do rozpoznania sprawie. W konsekwencji podniesionych zarzutów, skarżący wniósł o: 1. na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 45 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. na podstawie art. 200 p.p.s.a. - zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych; W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 9 stycznia 2017 r. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z 2 marca 2017 r. organ administracji wezwał go do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych wniosku, w tym do złożenia informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o lokalny rynek pracy. Skarżący dokonał wymaganych przez organ czynności w zakreślonym terminie, nie złożył jednak informacji starosty. W dniu 24 kwietnia 2017 r. Wojewoda [...] pozostawił wniosek bez rozpoznania. Skarżący wniósł zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce pismem z 15 września 2017 r. W ocenie skarżącego, Wojewoda [...] pozostaje w bezczynności, gdyż na skutek wadliwego przyjęcia, że informacja starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy stanowi brak formalny wniosku o udzielnie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pozostawił wniosek z 9 stycznia 2017 r. bez rozpoznania. Okoliczność, iż podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, stanowi jeden z materialnoprawnych warunków udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, którego niespełnienie skutkuje odmową udzielenia zezwolenia (art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 3 u.o.c.). Już chociażby z tego względu nieuprawnionym jest badanie tej okoliczności na etapie oceny warunków formalnych podania. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ potwierdził, że skarżący w dniu 9 stycznia 2017 r. wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z tytułu pracy. Wniosek zawierał braki formalne, tym samym pismem z 2 marca 2017 r. skarżący został wezwany do ich uzupełnienia, tj.: okazania do wglądu oryginału ważnego dokumentu podróży oraz dostarczenia informacji starosty. Wezwanie zawierało informację, o dokonaniu stosownej korekty załącznika nr 1 do wniosku, gdy dane zawarte w informacji starosty będą inne niż dane zawarte we wniosku. Dodatkowo skarżący został wezwany w trybie art. 105 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach do osobistego stawiennictwa w Urzędzie oraz w trybie art. 106 ust. 4 tejże ustawy do złożenia odcisków linii papilarnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 kwietnia 2020 r. . w sprawie IV SAB/Wa 1738/19, powyższą skargę oddalił. Zdaniem tego Sądu wymagania, jakie musi spełniać cudzoziemiec by uzyskać zezwolenie na pobyt czasowy i pracę określa art. 114 uoc. Jednym z tych wymogów jest wykazanie, że podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy (art. 114 ust. 1 pkt 3). Zgodnie z art. 125 ust. 1 uoc do ustalenia, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, stosuje się przepisy art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 645 ze zm.). O udzielenie informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 tej ustawy występuje podmiot powierzający wykonywanie pracy. Przedmiotową informację cudzoziemiec dołącza do wniosku o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (art. 125 ust. 2 i 3 uoc). Z powyższej regulacji jednoznacznie wynikał obowiązek dołączenia do wniosku o wszczęcie postępowania określonego dokumentu, a takim dokumentem jest wskazana informacja. Skoro wniosek skarżącego dotyczył udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę u konkretnego pracodawcy, to wezwanie z 2 marca 2017 r., do uzupełnienia braku formalnego w trybie art. 64 § 2 Kpa, oznaczało obowiązek dołączenia informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych tego właśnie pracodawcy. W konsekwencji skoro skarżący nie usunął ww. braku formalnego, to jego wniosek podlegał pozostawieniu bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie nie można zatem stwierdzić bezczynności Wojewody [...]. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 114 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 125 ust. 3 uoc poprzez błędną wykładnię, opartą wyłącznie na literalnym brzmieniu pojedynczej jednostki redakcyjnej aktu prawnego, z pominięciem pozostałych norm składających się na obowiązujący w Polsce system prawa, a w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że informacja starosty stanowi element wymagań formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP, podczas gdy: - dokumenty wymagane w chwili składania wniosku, a zatem dokumenty stanowiące braki formalne wniosku wymienione zostały w art. 105 uoc, - okoliczność, że podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy stanowi materialnoprawną przesłankę udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (art. 114 ust. 1 pkt 3 uoc), a zatem złożenie informacji starosty nie jest konieczne do wszczęcia postępowania, lecz do załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem strony, a przez to nie może być badane na etapie oceny wymogów formalnych; - informacja starosty nie jest dokumentem wymaganym w każdej sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (art. 114 ust. 3 uoc), a zatem organ administracji obowiązany jest dokonać ustaleń faktycznych w tym przedmiocie, co oznacza, że okoliczność ta nie może być badana na etapie oceny wymogów formalnych; a w konsekwencji w/w naruszeń niewłaściwe uznanie, że Wojewoda [...] nie pozostaje w bezczynności, gdyż miał podstawy prawne, by pozostawić bez rozpoznania wniosek cudzoziemca z uwagi na niezałączenie informacji starosty, co skutkowało oddaleniem skargi. Ponadto w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 151 Ppsa w zw. z art. 35 § 3 Kpa i art. 36 Kpa oraz art. 64 § 2 Kpa poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności pozostawiając wniosek cudzoziemca bez rozpoznania i nie załatwiając sprawy w terminach wskazanych w powołanych regulacjach prawnych. Wyrokiem z 7 lipca 2021r. sygn. akt II OSK 2988/20, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, nadto zasądził od Wojewody [...] na rzecz S. K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący ma rację podnosząc (w uzasadnieniu zarzutu naruszenia przepisów postępowania art. 151 Ppsa w zw. z art. 35 § 3 Kpa i art. 36 Kpa oraz art. 64 § 2 Kpa), że brak informacji starosty nie był brakiem formalnym wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2021 r. II OSK 3262/19). Kwestie warunków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy reguluje art. 106 ust. 2 uoc, zgodnie z którym cudzoziemiec składając wniosek przedstawia ważny dokument podróży i dołącza do wniosku: 1) aktualne fotografie; 2) dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Jednocześnie ustawodawca w art. 114 ust. 1 uoc wskazał, jakie przesłanki muszą zostać spełnione, aby cudzoziemiec mógł skutecznie ubiegać się o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. Jedną z nich jest wykazanie, że podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy (art. 114 ust. 1 pkt 3). Sposób wykazania tej przesłanki określony został w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ustawodawca w tym zakresie nałożył określone obowiązki uzyskania tej informacji na przyszłego pracodawcę, który winien zwrócić się o powyższe do starosty, zgodnie z art. 88c ust. 2 ostatnio wymienionej ustawy. NSA dodał, że zasadny jest również zarzut naruszenia art. 125 ust. 3 uoc. Wykładnia językowa tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie składania wniosku, nakazującego cudzoziemcowi dołączenie przedmiotowej informacji starosty do wniosku o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oraz traktowanie jej jako elementu formalnego wniosku, mogłaby prowadzić do naruszenia zasady zaufania obywateli do organów państwa wyrażonej w art. 8 § 1 Kpa. Zaakceptowanie takiej wykładni art. 125 ust. 3 uoc mogłoby prowadzić do sytuacji, w której wniosek cudzoziemca zostałby pozostawiony bez rozpoznania, mimo braku jakiejkolwiek winy po stronie wnioskodawcy. Powyższe wynika przede wszystkim z faktu, że ustawodawca nie tylko uzależnił uzyskanie tej informacji od innego organu, ale i określił staroście dłuższy niż 7-dniowy termin do jej wydania (art. 88c ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia). NSA podkreślił, że niezależnie od powyższego brzmienie art. 125 ust. 3 uoc w połączeniu z art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia pozwala twierdzić, że intencją racjonalnego ustawodawcy nie było traktowanie omawianej informacji jako warunku formalnego wniosku, gdy weźmie się pod uwagę, że ustawodawca wyłączył obowiązek składania tej informacji w określonych w ustawie przypadkach. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się – niezależnie od wykładni językowej przepisu art. 125 ust. 3 uoc, że skoro ustawodawca określił sytuacje, w których informacja starosty nie jest w ogóle wymagana, to należy przyjąć, że w każdej sprawie zachodzi potrzeba ustalenia, czy przedłożenie informacji starosty jest konieczne, a to wymaga przeprowadzenia przez organ administracji postępowania wyjaśniającego. Informacja testu pracy jest niezbędna do ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, a skoro tak – nie stanowi warunku formalnego wniosku tylko element materialnoprawny. Ocena spełnienia wymogów materialnoprawnych wniosku powinna być dokonywana podczas merytorycznego rozpatrywania wniosku (por. wyroki NSA: z 17 lipca 2017 r., II OSK 347/18; z 29 stycznia 2019 r., II OSK 1877/18; z 1 lutego 2019 r., II OSK 3027/18; z 30 stycznia 2020 r., II OSK 3300/19 i z 26 stycznia 2021 r., II OSK 2219/20). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni stanowisko to podziela. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a.") wynika, że kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że złożona skarga jest zasadna. Jak już zostało to podniesione wyżej przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 7 lipca 2021r. sygn. akt II OSK 2988/20 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2020 r., sygn.. akt IV SAB/Wa 1738/19 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Zgodnie zaś z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 z późn. zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny, ponownie rozpoznając sprawę, związany jest, zgodnie z treścią powołanego art. 190, wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku. Sąd ponownie rozpatrując sprawę, obowiązany jest zatem zastosować się do zaleceń i wskazówek Naczelnego Sądu Administracyjnego, które są wynikiem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego związanych w rozpatrywanej sprawie z wykładnią art. 125 ust. 3 uoc w połączeniu z art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia oraz art. 106 ust. 2 uoc i art. 114 ust. 1 uoc. W uzasadnieniu wyroku NSA przesądził, że brak informacji starosty nie był brakiem formalnym wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, tylko elementem materialnoprawnym, który winien być oceniany podczas merytorycznego rozpatrywania wniosku. W konsekwencji powyższego poglądu należy uznać, że Wojewoda [...] do chwili obecnej pozostaje bezczynny w rozpatrzeniu wniosku skarżącego poprzez nieprawidłowe pozostawienie bez rozpoznania wniosku o udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na niezałączenie informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o lokalny rynek pracy. Skoro nie jest to brak formalny, organ administracji nie był uprawniony do pozostawienia wniosku Cudzoziemca bez rozpoznania, lecz winien przystąpić do rozpoznawania go merytorycznie. Środki dyscyplinujące, którymi dysponuje sąd w razie uwzględnienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania, określa w pierwszej kolejności art.149 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art.149 § 1 lit. a p.p.s.a.). Art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W myśl art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przepis art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu rozpoznanie sprawy ze skargi na bezczynność organu w trybie uproszczonym, tj. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wymóg wniesienia w/w ponaglenia został przez Skarżącą dopełniony. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych, wniosek Skarżący złożył w dniu 9 stycznia 2017 r. , a pismem z 2 marca 2017 r. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych. Brak przedłożenia informacji starosty został potraktowany przez Wojewodę jako brak formalny, dlatego zawiadomieniem z dnia 24 kwietnia 2017 r. wniosek cudzoziemca został pozostawiony bez rozpoznania. W dniu 9 czerwca 2017 r. cudzoziemiec wystąpił w sprawie z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych. Do wniosku załączył informację starosty na rzecz nowego pracodawcy B. Sp. z. o.o, lecz nie załączył informacji starosty na rzecz pracodawcy I., który winien być w ocenie Wojewody dołączony do wniosku o pobyt czasowy. Skarżący pismem z dnia 19 czerwca 2007 r. ponownie został wezwany do uzupełnienia braków formalnych prośby o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków. Zawiadomieniem z dnia 31 lipca 2017 r. prośba o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych została pozostawiona bez rozpoznania. W dniu 8 listopada 2019 r. do Wojewody wpłynęła skarga skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na bezczynność Wojewody [...], dotycząca sprawy [...]. Zdaniem Sądu, ogół przedstawionych powyżej okoliczności uzasadnia uwzględnienie skargi przy jednoczesnym stwierdzeniu, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., iż rozpatrując sprawę Szef Urzędu dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Skarżąceg (pkt 2 wyroku). Z tych względów na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę należało uwzględnić. Jednocześnie – wobec braku wydania rozstrzygnięcia dotyczącego wniosku Skarżącego – na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. istnieje konieczność zobowiązania Organu do jego rozpoznania, o czym Sąd orzekł w pkt 1 wyroku, wyznaczając termin 1 (jeden) miesiąca od daty zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem. Powołany na wstępie art. 149 § 1a p.p.s.a. zobowiązuje sąd administracyjny, który stwierdził bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu, do jednoczesnego stwierdzenia, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyroki WSA w Warszawie z 11 grudnia 2013 r., sygn. I SAB/Wa 525/13, WSA w Poznaniu z 19 lutego 2014 r., sygn. IV SAB/Po 126/13, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl). Analizując w świetle ww. kryteriów zgromadzony w aktach materiał dokumentacyjny Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa (pkt 3 wyroku). Wynikała ona bowiem nie z celowego braku podejmowania działań mających na celu zakończenie postępowania, a z błędnego pozostawania w przekonaniu, że Wojewoda prawidłowo zastosował przepisy prawa. Zaznaczenia w tym zakresie wymaga, że wykładnia istotnych w sprawie przepisów nie była jednoznaczna, gdyż w orzecznictwie wyrażane było także przeciwstawne stanowisko polegające na przyjęciu, że dokument w postaci informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy należy traktować jako element wymagań formalnych wniosku o wszczęcie postępowania o zezwolenie na pobyt czasowy w związku z pracą (por. nie tylko pierwszy wyrok w przedmiotowej sprawie, ale także wyrok WSA we Wrocławiu z 30 maja 2018 r., sygn. akt III SAB/Wr 16/18, LEX nr 2553807 oraz wyrok NSA z 26 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 3346/17, LEX nr 2485988). . Z tego względu w ocenie Sądu nie można ocenić bezczynności organu w przedmiotowej sprawie jako rażąco naruszającej prawo. Zaistniała bezczynność organu nie uzasadniła w ocenie Sądu przyznania w niniejszej sprawie na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej, a Skarżący o to nie wnosił. Na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz Skarżącej zwrot poniesionych kosztów postępowania w łącznej kwocie 597 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego, wynagrodzenia za czynności radcy prawnego oraz uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie: art.149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., art.149 § 1a p.p.s.a. oraz art. 200 p.p.s.a.