II SAB/Łd 139/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Wójta Gminy Ż. w przedmiocie wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego oddala skargę. dc UZASADNIENIE R. K. złożył skargę na bezczynność Wójta Gminy Ż. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] nr [...] na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr 20/5 obręb S., gmina Ż., zarzucając naruszenie art. 52 ust. 4 oraz 53 ust. 4 pkt. 4 i pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2020 poz. 283) poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie oraz bezczynność organu w tej sprawie. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 8, art. 11 § 1, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 i art. 37 § 5 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy, tj. pozostawanie w bezczynności i przewlekłości postępowania przez organ. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu - Wójta Gminy Ż. (od dnia 3 marca 2021r.) i niezałatwienia sprawy w terminie oraz przewlekłe prowadzenie sprawy oraz o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący podniósł, że toczy się postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego o nazwie budowa stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] nr [...] wraz z zewnętrzną linią zasilającą, na działce nr ewid. 20/5 obręb S., gm. Ż. z wniosku z dnia 7 sierpnia 2018r. złożonego przez A sp. z o.o. z siedzibą w Warszawa, a skarżący jest stroną tego postępowania oraz właścicielem tej nieruchomości, jak również potencjalnym wydzierżawiającym. Zdaniem skarżącego, posiada on interes prawny w zaskarżeniu tej "decyzji", występuje w charakterze strony z uwagi na zawartą z inwestorem umowę przedwstępną dzierżawy gruntu, na którym ma powstać wnioskowana inwestycja stacji bazowej. Skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2019r. została wydana pierwsza decyzja odmowna, a jako podstawa odmowy została wskazana niezgodność inwestycji z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. W dniu [...] kwietnia 2020r. wydana została druga decyzja Wójta Gminy Ż. odmawiająca ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a powodem oddalenia wniosku jest wskazany przez organ art. 144 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska. W dniu [...] lipca 2020r. wydana została kolejna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., którą po raz kolejny uchylono decyzję Wójta Gminy Ż., tj. z dnia [...] kwietnia 2020r. odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] września 2020r. wydano kolejną - trzecią decyzję, odmawiająca ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podniesiono w niej, iż przedsięwzięcie jest niezgodne z art. 1 ust. 2 pkt. 1, 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a kolejnym zarzutem wynikającym z decyzji jest niezgodność inwestycji z art. 4 pkt. 2 i 6 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Skarżący wskazał również, że z treści materiału zgromadzonego w sprawie wynika, iż zostały wykonane wszystkie przewidziane prawem czynności, również te wielokrotnie wskazywane w decyzjach uchylających Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zdaniem skarżącego, również wszystkie czynności, które leżały w jego gestii, jak informacje o terenie nieruchomości, odległości od usytuowanych na gruncie i w najbliższej jego okolicy budynkach i budowlach infrastruktury, zostały wykonane i dostarczone do urzędu przez skarżącego. W ocenie skarżącego, z uwagi na toczące się postępowanie kontrolne względem jego nieruchomości w zakresie podatku od nieruchomości, Urząd posiada szczegółowe dane dotyczące budynków, budowli i stanu nieruchomości która ma być zabudowana w części pod nadajnik wieży telekomunikacyjnej. Skarżący podniósł, że inwestycja spełnia wymagania przewidziane przepisami prawa, a organ gminy po raz kolejny próbuje udaremnić sfinalizowanie inwestycji i trwa to prawie 2 lata. Zdaniem skarżącego, organ I instancji pozostaje w zwłoce, aktywnie nie wykonał żadnych czynności dowodowych poza inicjatywą skarżącego załączenia akt, które są w posiadaniu organu oraz zapytaniem do Starostwa o Wspólnotę Gruntową Wsi S. - w sytuacji gdy - zdaniem skarżącego Wspólnoty ta nie sąsiadują z działką, na której będzie realizowana inwestycja. Po ostatniej kasatoryjnej decyzji Kolegium, organ I instancji nie zrobił – jak podniósł skarżący - nic co mogłoby przyśpieszyć tok postępowania i wydać decyzję merytoryczną w sprawie. Zdaniem skarżącego, wydane przez Wójta Gminy Ż. dnia [...] stycznia 2021r. postanowienie o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie było bezzasadne. Skarżący wskazał, że złożone przez niego zażalenie do Kolegium z dnia 17 grudnia 2020r., z uwagi na toczące się od ponad dwóch lat postępowanie, zostało oddalono z uwagi na niestwierdzenie przewlekłości postępowania. Wyjaśnił, że w dniu 4 marca 2021r. doszło do zawarcia umowy dzierżawy nr [...] pomiędzy Gminą Ż. a A sp. z o.o. z siedzibą w W. w zakresie działki nr [...] obręb ewidencyjny [...], z przeznaczeniem na budowę infrastruktury telefonicznej, w tym wieży i masztu na okres lat 10. Powyższa działka jest oddalona od działki 20/5 w linii prostej około 100 metrów. Skarżący wskazał, że jest dzierżawcą działki 20/4, która sąsiaduje z wieżą przez drogę powiatową. Jednocześnie skarżący pismem z dnia 25 czerwca 2021r., na podstawie art. 151 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.), zwanej p.p.s.a., wystąpił o przyznanie odszkodowania od gminy Ż. z tytułu szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w wysokości 24.000 zł, liczonej jako kwota 1.000 zł za każdy miesiąc zwłoki w wydaniu decyzji, przyjmując iż decyzja, z uwagi na zawiłość i skomplikowanie sprawy winna zostać wydana w terminie 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku w sprawie. Zdaniem skarżącego, jego żądanie znajduje potwierdzenie w art. 361 k.c. w zw. z art. 415 k.c, określającego granice odpowiedzialności odszkodowawczej zobowiązanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania w sprawie bezczynności organu wobec wydania przez organ decyzji z dnia [...] czerwca 2021r. w sprawie odmowy lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą, na działce nr ewid.20/5; oddalenie skargi w zakresie żądania stwierdzenia przewlekłego postępowania w sprawie; odrzucenie skargi w zakresie zasądzenia odszkodowania w wysokości 24.000 zł, oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Organ wyjaśnił, że w jego ocenie, jak i rozpatrującego ponaglenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. sprawy prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należą do spraw skomplikowanych. Wymagają nie tylko wielu czynności wymagających wiedzy i nakładu prac większego, niż w innych sprawach administracyjnych, lecz również uwzględnienie ich charakteru i spornych interesów stron. Organ otrzymał akta sprawy z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w dniu 13 listopada 2020r. W dniu 23 listopada wystosował pismo do Starostwa Powiatowego w O. z zapytaniem dotyczącym udzielenia informacji o podmiocie reprezentującym Wspólnotę Wsi S. oraz do skarżącego o przekazanie dokumentów wskazanych w decyzji Kolegium. Obie czynności były zlecone, jako uzupełniające istotne kwestie w sprawie legalizacji celu publicznego, przez Kolegium. Wobec treści odpowiedzi Starosty [...] z dnia 16 grudnia 2020r., że zgodnie z posiadanymi dokumentami Wspólnota Wsi S. jest posiadaczem samoistnym tych działek, zaś w Starostwie brak jest dokumentów regulujących stan prawny tych nieruchomości i brak jest informacji w sprawie organu lub osób reprezentujących Wspólnotę wójt Gminy Ż. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021r. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie. Stan zawieszenia postępowania ustał w dniu 3 marca 2021r., kiedy Kolegium uchyliło to postanowienie. Akta sprawy wpłynęły do urzędu w dniu 9 marca 2021r. W dniu 28 kwietnia 2021r. Wójt Gminy Ż. sporządził projekt decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i przekazał go Inwestorowi - A sp. z o. o, oraz R. K., który otrzymał przedmiotowy projekt w dniu 5 maja 2021r., jak również opublikował go na stronie BIP. Organ wyjaśnił, że w związku z licznymi pismami kierowanymi do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ("ponaglenia z dnia 17 grudnia 2021r. oraz z dnia 28 kwietnia 2021r.", Wojewody [...] (wniosek o ukaranie), które były składane w Urzędzie Gminy w Ż., akta sprawy były przesyłane do powyższych organów, co stanowiło przeszkodę do oceny całości materiały zebranego w sprawie i wydania decyzji. Ponadto skarżący zwracał się do organu z licznymi pismami, na które organ udzielał, w toku postępowania odpowiedzi lub też uwzględniał ich treść w zakresie przeprowadzanego postępowania. W ocenie organu, wszelkie czynności zmierzały do zebrania materiału dowodowego, w tym również w zakresie określonym w decyzji Kolegium "z dnia [...] listopada 2021r.", jego oceny z uwzględnieniem stanowiska stron i nie miało charakteru przewlekłego. Skarżący w piśmie z dnia 31 sierpnia 2021r. wskazał, że przedkłada w załączeniu kserokopię pisma otrzymanego od Wójta Gminy Ż. z dnia 12 sierpnia 2021r., stanowiące odpowiedź na jego wniosek o udostępnienie w trybie dostępu do informacji publicznej, czy inwestor - A sp. z o.o. - złożył odwołanie od decyzji z dnia 6 lipca 2021r. odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżący dodał, że okoliczność ta, pomimo zapewnień inwestora o złożeniu w sprawie odwołania, pozostała uprzednio zatajona przez organ i nie przekazana w ustawowym terminie do organu odwoławczego. Skarżący dodał, że jak wynika z treści odwołania datowanego na dzień 12 lipca 2021r. - z jednoczesną datą stempla przybitego przez pracowników Urzędu Gminy w Ż. jako dzień 16 lipca 2021r., zostało ono przekazane do Kolegium dopiero po pisemnym wniosku skarżącego o udzielenie mu informacji w przedmiocie sprawy. W ocenie skarżącego, działania skarżonego organu są kolejnym dowodem na jego opieszałość i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Na mocy art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do § 1a "jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa". Na gruncie tego przepisu "z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – ust. 4a p.p.s.a. (tak wyrok NSA z dnia 25 września 2018r., I OSK 1467/18, LEX nr 2553557, wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017r., I FSK 1238/16, LEX nr 2429215). Judykatura podnosi, że "dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane" (tak wyrok NSA z dnia 25 września 2018r., I OSK 1467/18, LEX nr 2553557, wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017r., I FSK 1238/16, LEX nr 2429215). Natomiast "przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie wypełniają przesłanki określonej w art. 12 k.p.a., ustanawiającym zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia" (tak np. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014r., II OSK 2854/13, Lex nr 1519346, tak też wyrok NSA z dnia 26 października 2012r., II OSK 1956/12, Lex nr 1233717); gdy "czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy" (wyrok NSA z dnia 26 października 2012r., II OSK 1956/12, Lex nr 1233717). Judykatura podnosi, że "pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Przewlekłość postępowania odmiennie od bezczynności organu zachodzi, gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ jest nadmierna (rażąca) i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy" (wyrok NSA z dnia 21 lipca 2016r., II OSK 2630/15, Lex 2102210). "W przypadku przewlekłego prowadzenia postępowania nie ma przepisu określającego ścisłe kryteria przewlekłości, dlatego ocena, czy w danym przypadku mamy do czynienia z przypadkiem rażącym powinna być dokonana w świetle zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 § 1 k.p.a." (tak np. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014r., II OSK 2854/13, Lex nr 1519346). Sąd zauważa również, że "przewlekłość będzie miała charakter rażący, jeżeli poważne opóźnienia w podejmowanych przez organ czynnościach oczywiście pozbawione są jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia" (tak np. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014r., II OSK 2854/13, Lex nr 1519346), a "bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce w sytuacji, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające winę organu za tę bezczynność. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. (lub przepisu szczególnego) można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu. Ocena czy doszło do rażącego naruszenia prawa musi być dokonana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie" (tak np. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2020r., I OSK 260/20, LEX nr 3081171). "Stan bezczynności wykazuje cechy rażącego naruszenia prawa, jeśli jest nie tylko konsekwencją znacznego przekroczenia ustawowego terminu załatwienia sprawy, lecz dodatkowo wynika z leżących po stronie organu przyczyn pozbawionych jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Nie jest zatem wystarczające samo oczywiste i poważne naruszenie zasady szybkości postępowania. Konieczne jest także wystąpienie pewnych dodatkowych okoliczności, które świadczą o umyślnym, uporczywym lub lekceważącym naruszeniu przez organ obowiązku terminowego załatwienia sprawy albo o rażąco niedbałym wykonywaniu innych obowiązków, które warunkują zachowanie sprawności i terminowości działania organu w postępowaniu administracyjnym (np. w zakresie stosowania niebudzących wątpliwości interpretacyjnych przepisów procesowych, zapewnienia właściwej obsady kadrowej urzędu lub dostępu do treści akt administracyjnych)" (wyrok NSA z dnia 8 października 2019r., II OSK 482/19, LEX nr 3059602). "Długiego rozpoznania wniosku nie mogą usprawiedliwiać takie przyczyny, jak np. zbyt mała obsada kadrowa pracowników organu w stosunku do znacznej liczby wpływających spraw. Nie można więc istotnego znaczenia przypisać usprawiedliwieniom, że opóźnienie nastąpiło gdyż sprawa nie trafiła od razu do zajmującego się nią pracownika" (wyrok NSA z dnia 15 września 2020r., I OSK 889/20, LEX nr 3110552). Wzrost określonej kategorii spraw i związane z tym problemy organizacyjne organu administracji (lokalowe, kadrowe) nie mogą rodzić negatywnych skutków dla strony i wpływać na ograniczenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki (wyrok NSA z dnia 21 października 2020r., II OSK 3024/19, LEX nr 3076896). Wniesiona w tej sprawie skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Wójta Gminy Ż. postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (w tym zwłaszcza od 3 marca 2021r.) nie zasługuje na uwzględnienie. Sama okoliczność, iż rozpoznanie tej sprawy trwało – jak podnosi skarżący – ponad 2 lata nie jest jeszcze tożsame z naruszeniem przez organ zasady szybkości postępowania, nie dopełnieniem ciążących na nim obowiązków sprawnego prowadzenia postępowania dowodowego i wyjaśniającego czy uporczywego niepodejmowania koniecznych czynności procesowych. Szybkość postępowania nie może bowiem odbyć się kosztem wszechstronnego i kompleksowego wyjaśnienia istotnych prawnie okoliczności faktycznych. Przekroczenie terminu samo w sobie jeszcze nie uprawnia do tezy o bezczynności organu czy przewlekłym prowadzeniu postępowania, gdyż muszą mu towarzyszyć dodatkowe okoliczności wskazujące na naruszenie obowiązku podejmowania czynności przez organ. W tej sprawie organowi nie można – zdaniem Sądu - zarzucić bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania, pomimo rzeczywiście upływu długiego czasu od dnia złożenia wniosku do dnia wydania decyzji. Nie można bowiem zarzucić w szczególności ani braku staranności w prowadzeniu postępowania, lekceważeniu obowiązków przez organ, ani też celowemu niepodejmowaniu czynności lub podejmowania czynności pozornych, służących li tylko przedłużeniu postępowania. Sprawa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – w tej sprawie polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] nr [...] - jest zaliczana do kategorii spraw szczególnie skomplikowanych, wymagających przeprowadzenia skrupulatnego i rozległego postępowania dowodowego, w tym w zakresie oddziaływania na środowisko czy ustalenia szerokiego kręgu stron postępowania, co niejednokrotnie przy stanie prawnym i faktycznym władania nad nieruchomościami wydłuża czas rozpoznania sprawy. Sprawy budowy sieci komórkowej są też sprawami budzącymi rozliczne konflikty społeczne w terenie, często sprzeciwy mieszkańców lub organizacji społecznych. Okoliczności tej konkretnej sprawy są dość skomplikowane, a dotyczą w szczególności zbadania spełnienia warunków bezpieczeństwa dla ruchu drogowego, zdrowia ludzi, oddziaływania elektromagnetycznego stacji na ludzi, ustalenia kręgu stron postępowania, wiążące się z ustaleniem władania poszczególnymi nieruchomościami w zasięgu oddziaływania inwestycji, wpływu inwestycji na układ przestrzenno-urbanistyczny i otaczające sąsiedztwo, w tym o charakterze zabytkowym, uzyskania niezbędnych uzgodnień z właściwymi organami, a skarżący, nie będący inwestorem, kierował do organu i Wojewody liczne pisma, zwłaszcza od marca 2021r., czym angażował czas organu na udzielenie na nie odpowiedzi. W tych okolicznościach faktycznych okres między złożeniem wniosku z dnia 7 sierpnia 2018r. przez A sp. z o.o., co miało miejsce w dniu 10 sierpnia 2018r., a wydaniem pierwszej decyzji w sprawie tego wniosku, co miało miejsce w dniu [...] listopada 2019r., biorąc pod uwagę zakres koniecznych do wykonania czynności procesowych, nie jest nadmierny dla prawidłowego rozpoznania tej sprawy, odbiegający od czasu rozpoznania innych podobnych spraw. Skomplikowany charakter tej konkretnej sprawy znajduje też potwierdzenie w okoliczności uchylania kolejnych decyzji Wójta – decyzji odmawiających ustalenia lokalizacji dla spornej inwestycji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z zaleceniem przeprowadzenia ponownego postępowania dowodowego i uzupełnienia materiału dowodowego sprawy. W efekcie kolejne decyzje Wójta w tej sprawie, uchylane przez SKO zostały wydane – jak sam skarżący podaje - w dniu 21 kwietnia 2020r. i w dniu 10 września 2020r. Ta ostatnia decyzja Wójta została uchylona przez Kolegium decyzją z dnia [...] listopada 2020r., a akta przekazane Wójtowi w dniu 13 listopada 2020r. Kolejna decyzja w sprawie została wydana przez Wójta w dniu [...] czerwca 2021r., a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność i przewlekłość. Zauważyć jednak trzeba, że terminów określonych w art. 35 k.p.a. nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Zagadnienie przewlekłego prowadzenia postępowania i jego przewlekłości była przedmiotem oceny Kolegium w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2021r. W postanowieniu tym Kolegium – nie uznając ponaglenia skarżącego za uzasadniony – stwierdziło, po analizie czynności podejmowanych w sprawie przez organ pierwszej instancji, że "działania te znajdują uzasadnienie w świetle obowiązujących przepisów prawa oraz mają na uwadze okoliczności podnoszone przez organ odwoławczy w decyzji przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia". Stanowisko to Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela. Istotnie bowiem organ pierwszej instancji obowiązany jest wykonać zalecenia sformułowane przez organ odwoławczy w decyzji przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania. W tej sprawie Wójt każdorazowo po uchyleniu jego decyzji w toku ponownego rozpoznawania sprawy podejmował szybko czynności w celu wykonania zaleceń Kolegium. Nie można też stwierdzić, że podejmowane przez Wójta czynności były pozbawione racjonalnego uzasadnienia czy niecelowe. To zaś wyłącza uznanie, iż jego postawa powodowała bezczynność w rozpoznaniu sprawy, nie postępował też w sposób opieszały, wykazywał złą wolę w załatwieniu sprawy czy celowo unikał podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Sam skarżący nie podnosi też takich okoliczności, które wskazywałyby na opieszałe działanie organu czy brak działania organu, a bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania wiąże jedynie z faktem upływu znacznego czasu między datą złożenia wniosku przez inwestora, tj. A sp. z o.o., a brakiem prawomocnej decyzji do daty wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłość, a nadto z faktem wydawania decyzji odmownych, zamiast – jak tego oczekuje skarżący – pozytywnej decyzji ustalającej lokalizację inwestycji, a to wobec spełnienia wszystkich warunków wydania takiej decyzji. Nie dostrzega natomiast tego, iż podejmowane w sprawie czynności były determinowane okolicznościami tej sprawy i koniecznością wykonania zaleceń Kolegium. Przekonanie skarżącego zaś co do spełnienia przez inwestora warunków uzyskania pozytywnej decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego nie może mieć żadnego wpływu na ocenę bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, bowiem w tym postępowaniu te kwestie nie są przedmiotem oceny Sądu, bowiem Sąd nie ocenia merytorycznego sposobu rozpoznania sprawy (tak wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014r., II OSK 2854/13, Lex 1519346). Nie mogły też w postępowaniu w przedmiocie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku te argumenty skargi, które kwestionowały prawidłowość danych w prowadzonej przez organ ewidencji gruntów i budynków, prawidłowości decyzji ustalającej warunki dla spornej inwestycji, lecz na działce gminnej, a tym bardziej skutki cywilnoprawne dla skarżącego wywołane kolejnymi decyzjami odmownymi. Również zmiana planów inwestycyjnych A sp. z o.o. pozostaje poza oceną Sądu w tej sprawie, której granice zakreśla przedmiot skargi – bezczynność i przewlekłość organu. Nie sposób też nie odnieść wrażenia, to skarżący bardziej niż inwestor i wnioskodawca jest zainteresowany przebiegiem i wynikiem postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wprost w skardze domaga się wydania dla inwestora pozytywnej decyzji, a to dlatego, iż nie otrzymuje on od inwestora umówionego czynszu dzierżawnego, powiązanego z faktem wydania decyzji pozytywnej dla inwestora. Nie ma bowiem najmniejszych wątpliwości, że w tym postępowaniu organ rozstrzyga o możliwości realizacji przez A sp. z o.o. inwestycji i warunkach lokalizacji tej inwestycji, gdyż to ta spółka wystąpiła z wnioskiem o ustalenie lokalizacji dla tej inwestycji. Spółka ta – wobec wydania kolejnych decyzji odmownych – wystąpiła z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla tej samej inwestycji na innej działce w tej samej miejscowości, położonej w dość bliskim sąsiedztwie działki skarżącego, i uzyskała decyzję pozytywną w dniu [...] maja 20021r. Natomiast skarżący status strony w tym postępowaniu posiada z racji tego, iż przysługuje mu tytuł prawny do nieruchomości, objętej wnioskiem. Jest bowiem właścicielem działki nr 20/5. Tymczasem art. 53 ust. 5 zd. drugie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. z 2021r., poz. 741) stanowi, że "inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie". Na marginesie powyższych rozważań Sąd wyjaśnia, iż żądanie zasądzenia odszkodowania z tytułu szkody spowodowanej bezczynnością organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania - stosownie do powoływanych przez skarżącego w skardze rzepisów k.c. – może być dochodzone jedynie w trybie postępowania cywilnego. Judykatura podkreśla wprost, że "w postępowaniu w przedmiocie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie ma miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego co do zaistniałej szkody czy krzywdy. Zwrócić również trzeba uwagę na zasadniczą różnicę między sumą pieniężną przyznawaną na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., a zadośćuczynieniem pieniężnym należnym na podstawie przepisów k.c. Jedynym warunkiem przyznania sumy pieniężnej jest stwierdzony przez sąd fakt bezczynności organu lub przewlekłości prowadzonego postępowania, co nie jest wystarczającą podstawą zasądzenia zadośćuczynienia" (wyrok NSA z dnia 6 lipca 2021r., I OSK 259/19, LEX nr 3205334). "Suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., ma być przyznawana celem naprawienia poniesionej przez stronę szkody majątkowej bądź niemajątkowej, bowiem ustawodawca wprowadził instytucję "sumy pieniężnej" jako całkowicie odrębną od występujących w kodeksie cywilnym instytucji "odszkodowania" i "zadośćuczynienia". Przyznanie zatem sumy pieniężnej nie wyklucza możliwości dochodzenia przez stronę w postępowaniu cywilnym naprawienia szkody wynikłej z opieszałości organów" (wyrok NSA z dnia 28 października 2020r., II OSK 1756/20, LEX nr 3098188, wyrok NSA z dnia 19 lutego 2021r., II OSK 2972/20, LEX nr 3195689). Wobec tego ze stosownym żądaniem zasądzenia odszkodowania z tytułu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarżący może wystąpić do właściwego sądu cywilnego. W postępowaniu przed sądem administracyjnym Sąd może, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., jedynie przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną i to wyłącznie w razie uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarżący w skardze i innych składanych pismach w toku postępowania sądowego nie wnosił o przyznanie takiej sumy, wprost wskazując, że żąda zasądzenia odszkodowania na podstawie k.c., a Sąd nie uwzględnił skargi skarżącego. Wobec oddalenia skargi Sąd nie mógł więc z urzędu rozważyć przyznania skarżącemu sumy pieniężnej. Informacyjnie też Sąd podaje, że odszkodowanie zasądzane na podstawie art. 154 § 5 w zw. z § 5 i § 1 p.p.s.a. dotyczy sytuacji, która nie miała miejsca w tej sprawie, a mianowicie odszkodowania z tytułu niewykonania przez organ wyroku sądu uwzględniającego skargę bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Jednakże i w tym przypadku odszkodowanie to dochodzone jest na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym, na podstawie powództwa wniesionego do sądu powszechnego. Stosownie bowiem do tych przepisów "w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywnę"; a "osobie, która poniosła szkodę wskutek niewykonania orzeczenia sądu, służy roszczenie o odszkodowanie na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym"; "odszkodowanie, o którym mowa w § 4, przysługuje od organu, który nie wykonał orzeczenia sądu. Jeżeli organ w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku o odszkodowanie nie wypłacił odszkodowania, uprawniony podmiot może wnieść powództwo do sądu powszechnego". Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. dc