VII SA/Wa 799/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), sędzia WSA Grzegorz Antas, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2021 r. sprawy ze skargi B J na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy sporządzenia kserokopii akt sprawy oddala skargę UZASADNIENIE Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem z [...] lutego 2021 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku B. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z [...] grudnia 2020 r., znak: [...] - utrzymał w mocy ww. własne postanowienie. Uzasadniając rozstrzygnięcie GINB wyjaśnił, że postanowieniem z [...] grudnia 2020 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku B.J. "o wydanie wszystkich pism wytworzonych w toku postępowania przez Powiatowego i Wojewódzkiego Inspektorów Nadzoru Budowlanego, w tym wszystkich pism kierowanych do Starosty oraz Prokuratury i Sądu w [...].", odmówił przesłania kserokopii żądanych akt. B. J. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. GINB przypomniał, że [...] października 2020 r. zawiadomił o wszczęciu na wniosek B.J. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") z [...] grudnia 2016 r., znak: [...], utrzymującego w mocy co do meritum postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB") z [...] września 2016 r., znak: [...], nakładające na B. J. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 2000 zł i obciążające kosztami za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości 68 zł oraz wzywające do uiszczenia nałożonej grzywny wraz z kosztami za wydanie postanowienia o jej nałożeniu i wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z [...] listopada 2015 r., nr [...], tj. nakazu przeprowadzenia kontroli stanu technicznego budynków posadowionych na działce nr [...] w [...], gm. [...], będących w nieodpowiednim stanie technicznym i przedłożenia protokołów z ww. kontroli w PINB w [...], w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia i uchylającego wskazane postanowienie w części dotyczącej terminu wykonania ww. obowiązków oraz ustalającego nowy termin wykonania obowiązków do [...] marca 2017 r. B. J. pismem z [...] listopada 2020 r. wniosła m.in. "na podstawie ustawy o ochronie danych osobowych oraz kpa (...) o wydanie wszystkich pism wytworzonych w toku postępowania przez Powiatowego i Wojewódzkiego Inspektorów Nadzoru Budowlanego, w tym wszystkich pism kierowanych do Starosty oraz Prokuratury i Sądu w [...]". Zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a., strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów i może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony (art. 73 § 2 k.p.a.). W prawie do przeglądania akt mieści się możliwość zapoznania się z treścią dokumentów, jak również utrwalenia przez stronę na własny użytek informacji zawartych w aktach. Art. 73 § 1 k.p.a. wyraża zasadę dostępu strony do akt sprawy (ograniczonego art. 74 § 1 k.p.a.). Prawo to obejmuje wgląd do akt sprawy, sporządzanie z nich notatek, kopii lub odpisów. Czynności te są dokonywane w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. W związku z tak określonym zakresem prawa strony do dostępu do akt sprawy, przepis ten nakłada jednocześnie na organ administracji publicznej obowiązek stworzenia stronie warunków umożliwiających przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek, kopii lub odpisów. Stosownie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 października 2018 r., sygn. akt I OSP 1/18, w ramach udostępnienia akt stronie na podstawie art. 73 § 1 k.p.a. mieści się sporządzenie przez organ, w sposób wynikający z jego możliwości technicznych i organizacyjnych, na wniosek strony, kopii dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy. W uchwale tej wskazano jednak, że odmowa uwzględnienia wniosku strony o sporządzenie kserokopii z akt mogłaby nastąpić jedynie, gdyby organ wykazał konkretne utrudnienia wynikające z braku potrzebnego sprzętu lub dużej liczby dokumentów przewidzianych do kopiowania. Oczywiście odmowa wydania kopii z akt sprawy może być też usprawiedliwiona w sytuacji, gdy strona w sposób oczywisty i świadomy nadużywa prawa wynikającego z art. 73 § 1 k.p.a. Strona nie może domagać się w sposób wiążący dla organu udostępnienia jej akt sprawy poprzez sporządzenie kserokopii dokumentów lub w innej wskazanej formie. To organ decyduje, w jakiej formie ma możliwość wywiązania się z obowiązku udostępnienia stronie akt sprawy. Żaden przepis prawa nie nakłada na organ obowiązku zadośćuczynienia żądaniu strony udostępnienia jej akt w określonej formie, jeżeli przekracza to możliwości techniczne i organizacyjne organu (zob. wyrok NSA z 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 104/10). Akta sprawy, których dotyczy żądanie skarżącej, zawierają dużą liczbę dokumentów przewidzianych do kopiowania. Do ich skserowania wymagane byłoby duże zaangażowanie organizacyjne pracowników GUNB. W wyroku NSA z 15 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1307/20 wskazano wprost: "należy przyznać rację Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, że w trybie art. 73 § 1 Kpa organ obowiązany jest umożliwić stronie wyłącznie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów. Przy tym zgodnie z art. 73 § 1a Kpa czynności te są dokonywane w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. Strona nie może zatem żądać od organu doręczenia jej nieuwierzytelnionych kopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy". Dlatego też brak było podstaw do uwzględnienia wniosku B. J. o wydanie kopii akt przedmiotowej sprawy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy B.J. zarzuciła "Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego naruszenie prawa Ustawy o ochronie danych osobowych". GINB więc wyjaśnił skarżącej, że obecnie kwestię ochrony danych osobowych reguluje przede wszystkim rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L Nr 119, s. 1). Art. 15 ust. 3 tego rozporządzenia przewiduje prawo do żądania "kopii danych", jednakże przepis ten nie uprawnia do żądania od administratora kopii dokumentów zawierających dane osobowe, a jedynie kopii samych danych. Tak więc również przepisy o ochronie danych osobowych nie stanowią o zasadności wniosku B.J. Z tym postanowieniem nie zgodziła się skarżąca, wnosząc pismem datowanym na [...] marca 2021 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, stwierdzając, że "Na podstawie Konstytucji RP, (prawa do informacji) kpa (praw do kopii dokumentów) oraz Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych" wnosi o: "1. uchylenie postanowienia sygn. jw. z dnia [...].02.2021 utrzymującego w mocy ponowienie Głównego Inspektora z dnia [...].grudnia 2020 o odmowie wydania kserokopii dokumentów, które PINB miał obowiązek doręczyć, jako stronie 2. uchylenie postanowienia GINB z dnia [...].12.2020 sygn. [...] o odmowie wydania kserokopii nieznanych dokumentów zawierających moje dane osobowe 3. nakazanie Organowi wykonanie obowiązku wydania kserokopii dokumentów niedoręczonych 4. obciążenie Organu kosztami postępowania". Uzasadniając skargę skarżąca stwierdziła, że kopie dokumentów są jej niezbędne do zajęcia stanowiska w sprawie, a odmowa jest bezpodstawna. Wbrew twierdzeniu GINB, w/w Rozporządzenie UE nie tylko zobowiązuje państwo członkowskie UE do wydania kserokopii dokumentów z danymi osobowymi ale także zobowiązuje do wykonania tego obowiązku za rozsądną cenę. Jak oświadczyła skarżąca "w związku z pandemią, uzasadnienie uzupełnię po ustaniu przeszkody. Przebywam poza [...]. Po moim adresem przebywają osoby chore". W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie. Pismem z [...] czerwca 2021 r. skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi w całości. Odmowa wydania kserokopii dokumentów, jakie wytwarzał i przetwarzał z jej danymi osobowymi PINB jest bezpodstawne, tak samo jak nakładanie na nią rozmaitych zakazów i obowiązków i prac. przy zabytku, a także grzywny za ich niewykonanie. PINB od 2007 r uzurpuje sobie prawo posiadania uprawnień Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w odniesieniu do jej własności w [...]. Podnoszone przez skarżącą zarzuty nadużycia uprawnień potwierdzać ma otrzymana [...] czerwca 2021 decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] maja 2021 sygn. [...]. uchylająca nakazy PINB określone decyzją z [...] listopada 2019 r. Decyzja [...]WINB odnosi się do zarzutu skarżącej i potwierdza niedopuszczalność nakazywania przez PINB wykonania jakichkolwiek prac budowlanych przy zabytku bez pozwolenia konserwatora zabytków, a zatem bezpodstawne są nakazy i grzywny. Tym bardziej bezpodstawna jest odmowa wydania kserokopii dokumentów wytwarzanych przez PINB w sprzeczności z prawem i prawdą. Skarżąca wniosła "o przeprowadzenie postępowania dowodowego" i do pisma załączyła ww. decyzję [...]WINB, zaświadczenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z [...] lutego 2015 znak. [...] stwierdzające, iż po przeprowadzeniu ostatniej kontroli stanu zabytku w dniu [...] maja 2014 r. nie wydał on żadnej decyzji nakazującej wykonanie prac konserwatorskich ani budowlanych przy zabytku PINB w pomimo to postanowił działać jak Wojewódzki Konserwator i bez udziału tego organu kierował do skarżącej kolejne żądania, nakazy i grzywny. Sprawa jest przedmiotem postępowania prokuratury dlatego skarżąca domaga się bezwzględnie wydania kserokopii dokumentów z akt PINB, które mogą być dowodami w sprawie karnej o szykanowanie jej i fałszywe zarzuty i oskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienia nie naruszały prawa, a skarga nie była zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że przedmiotem niniejszego postępowania była odmowa GINB sporządzenia i przesłania skarżącej kserokopii wszystkich dokumentów, znajdujących się w aktach administracyjnych [...] WINB i PINB, związanych z prowadzonym postępowaniem w ramach nadzoru budowlanego, dotyczącym niewłaściwego stanu technicznego budynków posadowionych na działce nr [...] w [...], gm. [...]. Nie była natomiast przedmiotem tej sprawy kwestia prawidłowości wydawanych w postępowaniu prowadzonym przez organa nadzoru budowlanego orzeczeń administracyjnych, kierowanych do skarżącej. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odnosząc się do meritum sprawy w całości podziela ocenę prawną, wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1307/20 (publ. w CBOSA). Zgodnie z tą oceną i jak wynika z art. 73 § 1 k.p.a. organ obowiązany jest umożliwić stronie wyłącznie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów. Zgodnie z art. 73 § 1a k.p.a. czynności te są dokonywane w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. "Strona nie może zatem żądać od organu doręczenia jej nieuwierzytelnionych kopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy" Zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a. podstawową formą uzyskiwania kopii lub odpisów z akt sprawy administracyjnej jest ich samodzielne wykonanie przez stronę. Wyjaśnić też należy, że chęć posiadania dokumentów z akt administracyjnych w postaci ich uwierzytelnionych odpisów z ewentualną perspektywą ich wykorzystania w przyszłości w żadnej mierze nie uzasadnia wystąpienia ważnego interesu strony (tak też NSA w wyroku z 10 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 1461/18, CBOSA). Zwracając uwagę na trudności interpretacyjne art. 73 § 1 k.p.a. (ustawodawca wymieniając w tym przepisie uprawnienia strony postępowania administracyjnego, związane z udostępnieniem akt, pominął możliwość żądania od organu sporządzenia ich kserokopii) NSA podjął 8 października 2018 r. uchwałę sygn. akt I OPS 1/18 (CBOSA) w celu zapewnienia jednolitego rozumienia tego przepisu, aby zagwarantować właściwą ochronę stron postępowania administracyjnego. W uchwale tej NSA stwierdził, że "rekonstruując wzór zachowania organu administracji w przedmiocie udostępniania akt na podstawie art. 73 § 1 i § 2 k.p.a. należało wyjść poza jego literalne brzmienie i zgodnie z systemowymi regułami wykładni rozszerzyć zakres uprawnień strony, tak, aby w razie uzasadnionej potrzeby mogła żądać od organu sporządzenia kopii dokumentów z akt sprawy. Za takim rozwiązaniem przemawia bowiem konieczność zharmonizowania art. 73 k.p.a. z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, uregulowaniami innych procedur, dotyczącymi udostępniania akt, a także konieczność dokonywania interpretacji z uwzględnieniem gwarancji konstytucyjnych. Z tego względu, dokonując wykładni art. 73 § 1 k.p.a. trzeba mieć również na uwadze, że możliwość rzetelnego zapoznania się z materiałem zebranym w aktach sprawy jest istotnym uprawnieniem procesowym gwarantującym stronie czynny udział w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), a w efekcie podejmowanie inicjatywy dowodowej, co ma istotne znaczenie w dochodzeniu do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) Interpretacja powinna uwzględniać także wymogi standardów określonych zasadą pogłębiania zaufania obywatela do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz zasady szybkości i prostoty postępowania (art. 12 k.p.a.). (...) Odmowa uwzględnienia wniosku strony o sporządzenie kserokopii z akt mogłaby nastąpić jedynie, gdyby organ wykazał konkretne utrudnienia wynikające z braku potrzebnego sprzętu lub dużej liczby dokumentów przewidzianych do kopiowania. Tylko więc w sytuacjach wymagających większego organizacyjnego zaangażowania ze strony pracowników organu dopuszczalne byłoby wyznaczenie stronie określonych warunków realizacji wniosku w przedmiocie sporządzenia kserokopii dokumentów. Oczywiście odmowa wydania kopii z akt sprawy może być też usprawiedliwiona w sytuacji, gdy strona w sposób oczywisty i świadomy nadużywa prawa wynikającego z art. 73 § 1 k.p.a. Takie rozumienie art. 73 § 1 k.p.a. nie oznacza zatem bezwzględnego związania organu żądaniem strony o wydanie kserokopii dokumentów z akt sprawy, lecz wprowadza ograniczenia mające wykluczyć nieuzasadnioną odmowę załatwienia wniosku w tym przedmiocie". GINB, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia z [...] grudnia 2020 r. zastosował się w pełni do powyższej oceny Sądu Naczelnego, wyjaśniając powód odmowy doręczenia skarżącej kserokopii przez wskazanie, że "akta sprawy, których dotyczy żądanie skarżącej, zawierają dużą liczbę dokumentów przewidzianych do kopiowania. Do ich skserowania wymagane byłoby duże zaangażowanie organizacyjne pracowników GUNB". W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, biorąc pod uwagę obszerną ilość dokumentów, które organ miałby powielić (zgromadzonych w aktach postępowania organów nadzoru budowlanego dwóch instancji) i doręczyć skarżącej, jak również mając na względzie uzasadnienie ww. uchwały NSA uznać należy, że GINB miał podstawy do wydania postanowienia odmownego, stosownie do art. 74 § 2 k.p.a. 2. Należy też zwrócić uwagę na dyspozycję art. 73 § 2 k.p.a., zgodnie z którą strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy sporządzonych przez siebie lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Owym "ważnym interesem strony" może być posiadanie uwierzytelnionych odpisów poszczególnych dokumentów z akt administracyjnych tak dla potrzeb prowadzonego postępowania w sprawie, jak i w celu ich wykorzystania w innych postępowaniach. Obowiązek sporządzenia uwierzytelnionych odpisów i przesłania ich stronie lub jej pełnomocnikowi obciąża organ administracji państwowej w szczególności wtedy, gdy strona lub jej pełnomocnik nie mają możliwości sporządzenia odpisów ww. dokumentów i uzyskania ich uwierzytelnienia w trybie art. 73 § 1 w zw. z art. 73 § 2 Kpa (wyrok NSA z 23 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 770/96, CBOSA). Wydanie przez organ uwierzytelnionych odpisów lub uwierzytelnionych kopii z akt sprawy ma charakter wyjątkowy, dlatego też realizacja tego uprawnienia uzależniona jest od legitymowania się przez stronę ważnym interesem (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1667/18, CBOSA). W wyroku z 10 października 2018 r. NSA wyraźnie wyjaśnił, że "Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje dwa odrębne uprawnienia w zakresie dostępu strony do dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Pierwsze uprawnienie, wyrażone w art. 73 § 1 k.p.a., obejmuje zaznajomienie się strony z aktami sprawy oraz utrwalenie zawartych tam dokumentów na własne potrzeby - co stosownie do treści tego przepisu nie wymaga spełnienia przez stronę żadnych dodatkowych wymogów. Organ administracji nie może - co do zasady - ograniczać stronie takiego dostępu do akt sprawy (zob. jednak art. 73 § 1a, czy art. 74 k.p.a.). Drugie uprawnienie, uregulowane w art. 73 § 2 k.p.a., odnosi się do szczególnej formy dostępu do akt sprawy, sprowadzającej się do uzyskania przez stronę uwierzytelnienia dokumentu znajdującego się w tychże aktach, co wymaga już jednak wykazania przez stronę ważnego interesu, który uzasadnia tego rodzaju dostęp do akt. Podstawową formą, nieograniczoną w istocie koniecznością spełnienia przez stronę dodatkowych wymogów, pozostaje wobec tego wgląd do akt sprawy i pozyskanie z nich nieuwierzytelnionych kopii lub odpisów, natomiast ich uwierzytelnienie albo wydanie przez organ już uwierzytelnionych odpisów nabiera w tym względzie charakteru wyjątkowego, jako że realizacja ostatnio wspomnianego uprawnienia uzależniona jest od legitymowania się przez stronę ważnym interesem. Pojęcie "ważnego interesu strony", o którym stanowi art. 73 § 2 k.p.a., nie zostało w ustawie zdefiniowane, wobec czego rozpatrując zgłoszone na podstawie tego przepisu żądanie, organ administracji w każdym zindywidualizowanym przypadku powinien dokonać własnej oceny, czy w danej sprawie taki ważny interes zaistniał" (sygn. akt II GSK 2948/16, CBOSA). W orzecznictwie przyjmuje się, że ważnego interesu strony, w rozumieniu art. 73 § 2 k.p.a. nie stanowi zamiar prowadzenia jakiegoś postępowania, czy nawet wystąpienie już ze skargą do sądu administracyjnego. Uzasadnianie istnienia ważnego interesu strony koniecznością posiadania uwierzytelnionych odpisów poszczególnych dokumentów z akt administracyjnych, czy to dla potrzeb prowadzonego postępowania w sprawie, czy to w celu wykorzystania ich w innych postępowaniach prawnych, jest niewystarczające (por. wyrok NSA 25 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1319/06, wyroki WSA w Warszawie z 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 157/21, WSA w Gdańsku z 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 686/08, CBOSA). Odmiennie orzekł WSA w Warszawie w wyroku z 6 lutego 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1827/18 (CBOSA), ale Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowiska tego nie podziela. W związku z tym, że "ważny interes strony", o którym mowa w art. 73 § 2 k.p.a., jest pojęciem prawnie nieostrym, to na organie spoczywa obowiązek oceny, czy w danej sprawie, ze względu na okoliczności prowadzonego postępowania lub potrzeby strony, została spełniona ta przesłanka. Obowiązkiem natomiast strony, domagającej się wydania kserokopii i to wszelkich dokumentów, znajdujących się w aktach administracyjnych jest wykazania, że jej żądanie jest uzasadnione ważnym interesem (podobnie NSA w wyroku z 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 891/18, CBOSA). Odnosząc się do twierdzeń skarżącej, zawartych w skardze wyjaśnić też należy, że powołanie się na konieczność ewentualnego powiadomienia organów ścigania o możliwości popełnienia przestępstwa nie jest wystarczające dla wykazania "ważnego interesu strony. Jak bowiem słusznie wyjaśnił to WSA w Warszawie, "dla złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa nie jest konieczne przedłożenie uwierzytelnionego dokumentu, dla tych potrzeb strona może w trybie art. 73 § 1 k.p.a. sporządzić z akt notatki, kopie lub odpisy" (wyrok z 14 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 945/18, CBOSA). 3. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. (Dz.U.UE.L.2016.119.1) dotyczy ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych oraz swobodnego przepływu danych osobowych (art. 1 ust. 1). Wbrew stanowisku skarżącej przepisy tego rozporządzenia nie zostały naruszone, gdyż w ogóle nie miało ono zastosowania w niniejszej sprawie i słusznie stosowane przez organ nie było. Cyt. rozporządzenie zostało ponadto implementowane do polskiego systemu prawnego ustawą z 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t. jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1781) Przetwarzaniem danych osobowych w rozumieniu tego rozporządzenia jest operacja lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych lub zestawach danych osobowych w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowany, taka jak zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie (art. 4 pkt. 2 rozporządzenia). Natomiast "dane osobowe" oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"); możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej (art. 4 pkt 1 rozporządzenia). Wniosek skarżącej "o wydanie wszystkich pism wytworzonych w toku postępowania przez Powiatowego i Wojewódzkiego Inspektorów Nadzoru Budowlanego, w tym wszystkich pism kierowanych do Starosty oraz Prokuratury i Sądu w [...]." nie dotyczył przetwarzania jej danych osobowych, ale wydania kopii dokumentów. Z natury więc rzeczy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. nie miałoby w sprawie zastosowania. W szczególności zastosowania w tej sprawie nie miałby art. 12 ust. 1 – 8 rozporządzenia, dotyczący przejrzyste informowania i przejrzystej komunikacji oraz trybu wykonywania praw przez osobę, której dane osobowe dotyczą, ani art. 15 ust. 1 – 4 ww. rozporządzenia, dotyczący prawa dostępu przysługującego osobie, której dane dotyczą (ust. 3 tego artykułu, statuuje obowiązek dostarczania przez administratora osobie, której dane dotyczą kopii, ale danych osobowych podlegających przetwarzaniu, a nie kopii dokumentów z akt sprawy). 4. Organ nie naruszył również Konstytucji RP. Skarżąca wskazuje, że – jej zdaniem – naruszony został przepis "prawa do informacji". Domyślać się więc można – gdyż skarżąca nie precyzuje jednostki redakcyjnej ustawy zasadniczej – że ma na myśli art. 51 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy ma prawo dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych. Ograniczenie tego prawa może określić ustawa. Jak jednak wynika z akt sprawy, organ nie uniemożliwił skarżącej dostępu do akt postępowań ją dotyczących. GINB odmówił jedynie sporządzenia i przesłania jej kserokopii żądanych, wszystkich dokumentów z akt administracyjnych organów nadzoru budowlanego dwóch instancji – co nie jest równoznaczne z odmową dostępu do urzędowych dokumentów, a jedynie odmową wykonania czynności technicznej przez organ. Ponadto, należy wyjaśnić, że art. 51 Konstytucji dotyczy prawa do ochrony danych osobowych, które jest jednym z przejawów prawa do ochrony prywatności – a nie prawa dostępu strony do innych danych z akt dowolnego, dotyczącego jej postępowania administracyjnego. Jak wskazuje się w literaturze, przepis ten reguluje "kilka istotnych kwestii, a mianowicie autonomię informacyjną jednostki, czyli jej wolność w zakresie udostępniania informacji jej dotyczących, dopuszczalność ingerencji w tę wolność przez władze publiczne oraz prawa przysługujące na wypadek jej naruszenia, którymi są prawo dostępu do urzędowych dokumentów i zbiorów danych dotyczących danej osoby, prawo żądania sprostowania pewnych informacji oraz prawo żądania usunięcia pewnych informacji" (por. komentarz do art. 51 w: P. Tuleja (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021). Art. 51 ust. 3 Konstytucji RP dotyczy prawa dostępu do dotyczących jej urzędowych dokumentów i zbiorów danych osoby, której dane są przetwarzane – ale w zakresie kontroli legalności przetwarzania danych osobowych, a nie w zakresie żądania sporządzenia kopii składających się na zawartość akt administracyjnych dokumentów. 5. Mając na uwadze powyższe; w szczególności to, że GINB poprawnie wyjaśnił przyczynę odmowy uwzględnienia wniosku skarżącej "o wydanie wszystkich pism wytworzonych w toku postępowania przez Powiatowego i Wojewódzkiego Inspektorów Nadzoru Budowlanego, w tym wszystkich pism kierowanych do Starosty oraz Prokuratury i Sądu w [...].", a ponadto skarżąca nie wykazała ważnego interesu w wydaniu jej uwierzytelnionych kopii ww. dokumentów, to skarga nie była zasadna. 6. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.