II SA/Bd 741/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi P. D. Z. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o przyznaniu stypendium rektora 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], 2. zasądza od Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] w [...] na rzecz P. D. Z. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. ([...]) Komisja Stypendialna Uniwersytetu [...] ([...]) w T., działając na podstawie art. 93 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2020 r. poz. 85 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa"), § 114 uchwały nr [...] Senatu [...] w T. z dnia [...] kwietnia 2019 r. Statut [...] w T. oraz § 4 ust. 1 i 2, § 10 ust. 1 i § 11 Regulaminu świadczeń dla studentów [...] w T., wprowadzonego zarządzeniem nr [...] Rektora [...] z [...] października 2019 r. (dalej: "Regulamin"), orzekła o zmianie swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. o przyznaniu P. Z. (dalej "Skarżącemu") stypendium rektora na rok akademicki 2020/2021 w części dotyczącej okresu przyznania stypendium – na okres 1 miesiąca oraz zobowiązała Skarżącego do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w wysokości [...] zł w terminie do [...] lutego 2021 r. na wskazany rachunek pod rygorem odpowiedzialności karnej. W uzasadnieniu decyzji Komisja Stypendialna przytoczyła przepisy art. 93 ust. 2 i 3 i art. 94 ust. 1 ustawy. W dalszej kolejności wskazała, że Skarżący składając wniosek o przyznanie stypendium rektora na rok akademicki 2020/2021 nie wskazał informacji o studiach odbywanych poza [...] w T.. Komisja uznała, że stypendium rektora za listopada i grudzień 2020 r. zostało więc przyznane i wypłacone w wyniku wprowadzenia w błąd Komisji oraz, że w wyniku wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, nieznanych Komisji, a istniejących w dniu wydania decyzji, Komisja Stypendialna wznowiła postępowanie w sprawie przyznania przedmiotowego stypendium. Następnie zaś podkreśliła, że z danych uzyskanych z bazy Zintegrowanego Systemu Informacji o Szkolnictwie Wyższym i Nauce POLon wynika, że w dniu [...] listopada 2020 r. okres studiów Skarżącego przekraczał 6 lat (72 miesiące) i w związku z tym, Skarżący nie spełniał już ustawowego warunku przysługiwania stypendium rektora. Przepisy § 11 Regulaminu świadczeń zobowiązują w takiej sytuacji Skarżącego do zwrotu nienależnie pobranego stypendium w terminie wyznaczonym przez Komisję Stypendialną. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący podniósł, że spełnia wszystkie przesłanki do przyznania stypendium rektora na cały rok akademicki 2020/2021 na okres 9 miesięcy, gdyż przedmiotowe świadczenie, zgodnie z art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy przysługuje nie dłużej niż przez okres 6 lat, a dla biegu tego okresu znaczenie ma okres pobierania stypendium, a nie okres posiadania statusu studenta, a ponadto do okresu tego nie wlicza się okresu wakacji, podczas których student nie otrzymuje świadczenia. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Odwoławcza Komisja Stypendialna [...] w T. decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] orzekła o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Odwoławcza Komisja wskazując na legalność zaskarżonej decyzji podniosła, że Skarżący nie spełnia wymogu określonego w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy (jak też w § 4 ust. 1 Regulaminu), gdyż 6-letni okres (72 miesiące) czasu przez który Skarżący ma status studenta upłynął w dniu [...] października 2020 r. Odwoławcza Komisja podkreśliła przy tym, że stanowiące przedmiot sprawy świadczenie przysługuje studentom nie dłużej niż przez okres 6 lat, co oznacza – zgodnie z opinią Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego – łączny okres (nieprzekraczający 6 lat kalendarzowych, tj. 72 miesięcy), w którym danej osobie przysługuje możliwość ubiegania się o świadczenie w ramach studiów - niezależnie od ich rodzaju i długości trwania, jak też uczelni, na których są odbywane. Tym samym dla biegu tego okresu nie ma znaczenia, czy student występuje o świadczenie oraz czy je pobiera, gdyż 6-letni okres przysługiwania świadczenia rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta na pierwszym kierunku studiów. Termin ten biegnie również wówczas, gdy osoba znajduje się na urlopie od zajęć, pozostając dalej studentem. W przypadku przerwania studiów i ponownego ich podjęcia, liczenie wskazanego okresu powinno być kontynuowane, a nie rozpoczynać się od nowa. Ponadto do 6-letniego okresu przysługiwania świadczenia wlicza się także, jak wskazała Komisja Odwoławcza, okresy studiowania sprzed wejścia w życie ustawy. We wniesionej do Sądu skardze na powyższą decyzję, Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 93 ust. 2 i 3 ustawy oraz § 4 Regulaminu poprzez przyjęcie, że Skarżącemu nie przysługuje przedmiotowe świadczenie z powodu hipotetycznego przekroczenia 6-letniego okresu przysługiwania stypendium. W skardze sformułowano ponadto zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), a nadto: art. 7a, art. 7b, art. 9 i art. 11 k.p.a. oraz art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r. poz. 1669) w zw. z art. 93 ustawy. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy o COVID-19, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie Bydgoszczy będącego siedzibą tutejszego Sądu oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. W konsekwencji w sprawie wydane zostało zarządzenie z dnia 19 lipca 2021 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. W dalszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrola sądu administracyjnego jest ograniczona wyłącznie do zbadania legalności, a więc zgodności z prawem wydanego rozstrzygnięcia. Wynika to z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd administracyjny kontroluje wyłącznie to, czy przy wydaniu decyzji organ nie naruszył przepisów postępowania, czy przepisów prawa materialnego. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w powyżej zakreślonych granicach stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego oraz procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że postępowanie w niniejszej sprawie organy (jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji) prowadziły w trybie wznowieniowym. Chociaż nie wynika to z treści rozstrzygnięcia albowiem organ nie powołał w podstawie wydania decyzji stosownych przepisów wskazujących na tryb procedowania. Ponadto w aktach sprawy nie ma żadnych dokumentów potwierdzających zachowanie trybu wznowienia postępowania (postanowienie o wznowieniu postępowania). Organ I instancji powołał się na "przyznanie i wypłacenie stypendium w wyniku wprowadzenia w błąd Komisji Stypendialnej [...]" i "wyjściu na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych nieznanych Komisji". Należy zatem wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W myśl zaś art. 151 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Brzmienie powyższych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że przedmiot wznowienia postępowania ograniczony jest wyłącznie do sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną, a dopuszczalnym rozstrzygnięciem po wznowieniu postępowania jest uchylenie dotychczasowej decyzji i wydanie nowego rozstrzygnięcia lub odmowa uchylenia decyzji. Należy też wskazać, że granica wznowionego postępowania jest wyznaczona ostateczną decyzją i nie można wyjść poza tę granicę. W sytuacji, gdy przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie wznowionej jest przyznanie stronie stypendium rektora, to przedmiotem takiego postępowania może być wyłącznie ta kwestia. Z uwagi na powyższe, przedmiotem badania w rozpoznawanej sprawie mogła być jedynie decyzja dotychczasowa (decyzja z dnia [...] grudnia 2020r.) i organ mógł jedynie bądź odmówić jej uchylenia, bądź uchylić decyzję dotychczasową i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Niedopuszczalne było natomiast wydanie rozstrzygnięcia reformatoryjnego (wydanie orzeczenia o zmianie dotychczasowej decyzji) oraz rozszerzenie takiego postępowania o jeszcze inne kwestie - tak jak uczynił to organ w niniejszej sprawie, zobowiązując Skarżącego do zwrotu nienależnie pobranego stypendium rektora za 2 miesiące 2020r. Zmiana dotychczasowej decyzji z [...] grudnia 2020r. w trybie wznowienia postępowania nastąpiła zatem z naruszeniem art. 151 § 1 k.p.a. Za naruszające ten przepis należy też uznać nałożenie na Skarżącego obowiązku zwrotu świadczeń, jako wydanego z przekroczeniem granic wznowionego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż obowiązek zwrotu świadczenia może zostać orzeczony, dopiero gdy określone świadczenie uznane zostało na podstawie decyzji administracyjnej za nienależnie pobrane. Zatem dopiero wejście do obrotu prawnego decyzji uznającej dane świadczenia za nienależnie pobrane, daje podstawę do procedowania w przedmiocie zwrotu tego świadczenia. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w tym trybie. Tymczasem zwrot świadczeń o charakterze publicznoprawnym musi znajdować umocowanie w ustawie i wydawanych na podstawie ustawy w celu jej wykonania przepisach wykonawczych. Uregulowania takie zawiera Regulamin świadczeń dla studentów i doktorantów. W § 11 Regulaminu przewidziano sytuacje, w których student traci prawo do korzystania z przyznanych świadczeń. W punkcie 3 ust. 2 powyższego § 11 przewidziano obowiązek zwrotu świadczenia w sytuacji, gdy zostały one przyznane na podstawie decyzji, która następnie została uchylona w wyniku wznowienia postępowania i studentowi odmówiono prawa do świadczenia. Wspomniana podstawa zobowiązania do zwrotu świadczenia jako nienależnie pobranego nie została wymieniona w decyzjach organu tak I jak i II instancji. Organ I instancji ogólnie powołał się na § 11 Regulaminu – nie wyjaśniając podstawy rozstrzygnięcia w zakresie żądania zwrotu nienależnie wypłaconego świadczenia. Niemniej jednak wydanie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 2 decyzji organu I instancji nie było dopuszczalne przed uchyleniem decyzji z dnia [...] grudnia 2020r. w trybie wznowienia postępowania – co w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło. Z tych względów rozstrzygnięcie Komisji Stypendialnej z [...] stycznia 2020 r. w zakresie punktu dotyczącego zobowiązania do zwrotu stypendium rektora za okres 2 miesięcy oraz rozstrzygnięcie Komisji Odwoławczej - utrzymujące je w tej części należy uznać za wydane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów. Natomiast w pozostałym zakresie, decyzję organów należy uznać za przedwczesne. Organ nie wyjaśnił bowiem w sposób niebudzący wątpliwości wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na zasadność rozstrzygnięcia, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Ponadto organy administracji publicznej mają obowiązek prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), a także są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Przed wydaniem decyzji w sprawie organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Ponadto, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W niniejszej sprawie organ uznał, że Skarżącemu nie przysługuje prawo do stypendium rektora za listopad i grudzień 2020r., albowiem w dniu [...] października 2020r. okres studiów przekroczył 6 lat. Stanowisko to oparte zostało na wykładni art. 93 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy oraz § 4 ust. 1 pkt 1 Regulaminu (który zasadniczo stanowi powtórzenie art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy), zgodnie z którą nie jest możliwe przyznanie stypendium osobom studiującym powyżej 6 lat. Stanowisko to nie zasługuje na akceptację. Zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy student może ubiegać się o stypendium rektora, przy czym – stosownie do art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy – świadczenie to przysługuje na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Organy stypendialne obu instancji rozpoznając niniejszą sprawę uznały, że w przypadku Skarżącego upłynął wspomniany w tym przepisie okres 6 lat w dniu [...] października 2020 r., gdyż posiadany przez niego status studenta łącznie przez okres 6 lat upłynął w tym właśnie dniu. Zdaniem organów oznacza to, że jedynie do tego dnia Skarżący mógł otrzymywać przedmiotowe świadczenie i miał możliwość ubiegania się o nie w ramach studiów. Przyjęta przez organy wykładnia ww. przepisu jest w ocenie Sądu błędna. Organy przyjęły bowiem, że pojęcie "przysługiwania świadczenia" jest pojęciem tożsamym z pojęciem "posiadania statusu studenta". Tymczasem takie rozumienie tego pojęcia nie wynika z treści cytowanego przepisu. Wymieniona ustawa nie zawiera własnej definicji pojęcia "przysługiwania świadczenia". Wobec braku definicji ustawowej pojęcie to należy odczytywać zgodnie z jego rozumieniem w języku potocznym i odnosić do świadczenia, które zostało przyznane studentowi po spełnieniu wszystkich kryteriów. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy student może jedynie ubiegać się o przyznanie stypendium rektora, ponieważ sam status studenta nie powoduje powstania uprawnienia do uzyskania tego świadczenia, lecz konieczne jest spełnienie warunków jego przyznania wymienionych w art. 91 ustawy. Dlatego też 6-letni okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy należy odnosić do okresu, w którym student spełnia przesłanki otrzymywania pomocy finansowej i jednocześnie jest beneficjentem takiej pomocy. Nie można więc podzielić poglądu organu odwoławczego, że dla biegu okresu, w którym można otrzymać stypendium nie ma znaczenia, czy student występował o świadczenia oraz czy zostało mu ono przyznane przez właściwy organ uczelni, to jest czy pobierał świadczenie. Wobec powyższego brak jest podstaw do zrównania znaczenia pojęcia "przysługiwania świadczeń", o którym mowa w ustawie z pojęciem "przysługiwania możliwości ubiegania się o świadczenia". Ponadto wykładnia zaprezentowana przez organy nie znajduje odzwierciedlenia w treści uzasadnienia projektu ustawy o szkolnictwie wyższym (druk sejmowy VIII 2446) , w którym wskazano, iż "realizując cel wynikający art. 70 ust. 4 Konstytucji RP, w projekcie ustawy zawarto regulacje pozwalające na pobieranie stypendiów i zapomóg do momentu uzyskania wykształcenia wyższego, ale nie dłużej niż przez 6 lat". Jednocześnie należy podkreślić, że nie wiąże Sądu przywoływane w zaskarżonej decyzji stanowisko Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w kwestii interpretacji art. 93 ust. 2 pkt 1 organu. Skoro więc w świetle art. 86 ust. 1 ustawy student może jedynie ubiegać się o przyznanie stypendium, a samo posiadanie statusu studenta nie jest równoznaczne z przysługiwaniem prawa do stypendium, to tym samym nie można uznać, jak błędnie przyjęły to w niniejszej sprawie organy, że to wraz z momentem rozpoczęcia na pierwszym kierunku studiów zaczyna biec termin 6 lat, ograniczający czas przysługiwania stypendium - stosownie do art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy. Sześcioletni okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy powiązany jest bowiem bezpośrednio z pobieraniem świadczenia, a nie z posiadaniem statusu studenta (vide: wyrok NSA z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3913/21; wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 4082/21; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 203/21 oraz przywołane we wskazanych wyrokach orzeczenia sądów administracyjnych oraz pogląd doktryny; dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Ponadto należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy stypendia są przyznawane na semestr albo na rok akademicki i wypłacane co miesiąc przez okres do 10 miesięcy w roku. W myśl zaś § 8 ust. 2 Regulaminu – maksymalnie do 9 miesięcy. Zgodnie z przepisami ustawy rok akademicki trwa pięć szóstych roku kalendarzowego, student nie ma zaś prawa do otrzymania żadnych świadczeń przez jedną szóstą roku. W konsekwencji nie można uznać, że prawo do świadczeń przysługuje mu przez cały rok kalendarzowy. W każdym roku maksymalny upływ okresu to 10 miesięcy (9 miesięcy według Regulaminu). Z art. 93 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 93 ust. 2 pkt 2 oraz art. 94 ustawy wynika zatem, że świadczenia przysługują nie dłużej niż przez okres sześciu lat, a nie w okresie 6 lat od rozpoczęcia studiów. Dlatego sposób obliczania 6-letniego okresu, w którym student może pobierać stypendium, winien być odniesiony do okresu, kiedy studentowi świadczenie rzeczywiście przysługiwało. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że badając spełnienie przesłanek otrzymania przez Skarżącego w roku akademickim 2020/2021 przedmiotowego stypendium, orzekające w sprawie organy do sześcioletniego okresu, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy, wliczyły cały okres studiowania przez Skarżącego, nie rozważając czy rzeczywiście świadczenie stypendialne przysługiwało w rozumieniu wyżej wskazanym (tj. czy Skarżący była beneficjentem tego świadczenia). W konsekwencji powyższego przyjęcie, iż wspomniany sześcioletni okres upłynął w dniu [...] października 2020 r. nie zasługuje na akceptację. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja dotknięta jest mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem także prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy przez błędną jego wykładnię. Konsekwencją wymienionego uchybienia było ponadto naruszenie przepisów postępowania w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego, to jest art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez niedokonanie ustaleń dotyczących okresów pobierania przez Skarżącego świadczenia, istotnych dla ustalenia przysługiwania prawa do stypendium rektora na rok 2020/2021. Powyższe względy uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również uchylenie decyzji ją poprzedzającej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższą ocenę prawną, którą jest związany na mocy art. 153 p.p.s.a. Uwzględnią też brzmienie art. 92 ust. 1 ustawy oraz § 8 Regulaminu i będą zobowiązane przyjąć, że tylko określone w tych przepisach maksymalne okresy świadczenia mogą przysługiwać danemu studentowi. O kosztach postępowania, biorąc pod uwagę wynik sprawy, orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., obejmując nimi kwotę uiszczonego przez Skarżącego wpisu w kwocie 200 zł.