I OPP 56/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie NSA Jan Kacprzak (spr.) Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi B. O. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 64/10 w sprawie ze skargi B. O. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Białymstoku w przedmiocie pomocy społecznej postanawia oddalić skargę na przewlekłość postępowania. UZASADNIENIE W dniu 22 listopada 2010 r. B. O. złożyła skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku, w sprawie z jej skargi na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Białymstoku w przedmiocie pomocy społecznej. Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym sygn. akt II SAB/Bk 64/10 naruszono jej prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki oraz o zasądzenie na jej rzecz rekompensaty pieniężnej. Z akt sprawy wynika, że skarga B. O. z dnia 19 sierpnia 2010 r. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Białymstoku została złożona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Sąd ten pismem z dnia 20 sierpnia 2010 r. przekazał skargę do organu, pouczając jednocześnie o ustawowym trybie składania skarg do sądu administracyjnego. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku postanowieniem z dnia 2 września 2010 r. sygn. akt II SO/Bk 21/10 przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w piśmie z dnia 27 września 2010 r. wyznaczyła adw. T. M. jako pełnomocnika z urzędu dla B. O. Skarga B. O. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Białymstoku wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy została przekazana przez organ do Sądu w dniu 21 września 2010 r. W tym też dniu skarżąca została wezwana do wykazania, że składała do organu wyższego stopnia zażalenie na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Białymstoku. W dniu 30 września 2010 r. skarżąca złożyła pismo procesowe w sprawie, a następnie w dniu 8 października 2010 r. uzupełniła skargę na bezczynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Bk 64/10 odrzucił skargę B. O. wskazując, że skarżąca nie wyczerpała trybu zażaleniowego. Skarżąca w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej złożyła skargę na przewlekłość postępowania w przedmiotowej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przedstawionym stanie faktycznym skarga B. O. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku jest oczywiście bezzasadna. Na wstępie należy podnieść, iż skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeśli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania jej sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz.U. Nr 179, poz. 1843 ze zm. - zwanej dalej ustawą). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz, że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona. Stosownie do przepisu art. 2 ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeśli postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne do jego zakończenia, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuca przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznawania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznawanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach. Ustawa nie określa wprost jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Jednakże zgodnie z art. 14 ustawy ponowna skarga na przewlekłość postępowania w tej samej sprawie może być wniesiona po upływie 12 miesięcy. Oznacza to zatem, że ustawodawca uznał za przewlekłe postępowanie, które z przyczyn nieuzasadnionych trwa dłużej niż 12 miesięcy. W tej sprawie nie można zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku przewlekłości postępowania, ponieważ poszczególne czynności sądowe podejmowane były prawidłowo i terminowo. Skarga B. O. wraz z odpowiedzią na skargę i całością akt administracyjnych wpłynęła do Sądu dnia 21 września 2010 r. Od tej chwili Sąd podjął bezzwłocznie czynności mające na celu nadanie skardze dalszego prawidłowego biegu, przez zwrócenie się do skarżącej o udzielenie informacji odnośnie wyczerpania trybu zażalenia przewidzianego w skargach na bezczynność. Po analizie akt administracyjnych i udzieleniu odpowiedzi przez skarżącą, sprawa została skierowana na termin posiedzenia niejawnego na którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. odrzucił skargę. Tym samym postępowanie sądowe w pierwszej instancji zostało zakończone. Wskazać zatem należy, że od czasu przekazania skargi wraz z całością akt administracyjnych przez organ Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do czasu jej rozpoznania upłynęło niecałe dwa miesiące, co świadczy o dużej sprawności postępowania sądowoadministracyjnego. Jest więc oczywiste, że w tej sprawie nie zostało naruszone prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.